@pegsdrafts من از همونام که میگن جواب نمیده ولی هم استفاده میکنم هم پیشنهاد میدم. جواب نمیده هم چون یکم کنده هم سر گرامر گیج کننده است. اما، یادآور خوبیه. تکرار و تمرین داره. کلی لغت رو کمک میکنه. یکجورایی انگیزه هم میده که بشینی درست المانی بخونی.
@al_kibria22@JamesDeanUFO Baghdad is Middle Persian name, named by Middle Persians! inspired by a Babylonian place name.
Also Iraq is from Middle Persian Erāq, meaning lowlands. The Sumerian theory is popular among commoners, but because of the phonetic problem and time line gap, it's just a poetic myth.
احتمالا ۹۹٪ این فیلم را ندیدهاید!
لحظهای که مصدق روی تخت، لمیده و لشیده، از زیر پتو، بیانیه داد: چون نمایندههای مردم، علیه مناند، من مجلس را تعطیل میکنم! سپس با بازوی نظامی شهربانی، علیه شاه کودتا کرد! این را به شما نشان نمیدهند!
سالهاست کودتا را هم برعکس نشان میدهند!
Confrontation during an interview with the Iranian crown prince:
German journalist asks Pahlavi: Are you an Israeli agent?
Prince Reza Pahlavi: NO, but my grandfather gave refuge to Jews when you burned them in the ovens.
یکی در مورد واکنشها به داریوش و نوید محمدزاده نوشته:
بذارید داریوش اقبالی آهنگ بخونه
بذارید نوید محمدزاده تیشرت بپوشه
لازم نیست برای هر اتفاقی واکنش نشون بدید و بگید خیلی حاليتونه. اگر واقعا دنبال دموکراسی هستید، اگر سودای لیبرالیسم دارید از همین الان تمرین کنید که نظر مخالف رو تحمل کنید.اگر با این حرفم عصبانی شدید یعنی یه جای کار میلنگه.
-----
ای بابا بد شد که.
��گذارید داریوش اقبالی بخواند؛
مگر کسی سیم میکروفنش را کشیده یا وسط کنسرت فیوز سالن را پایین زده؟
بگذارید نوید محمدزاده هر تیشرتی خواست بپوشد؛
مگر ما «گشت ارشاد» راه انداختهایم که دم در جشنواره طول آستین بازیگران را اندازه بگیریم؟
فقط لطفا بگذارید مردم هم حرف بزنند.
نسخهای که شما از لیبرالیسم ارائه میدهید خیلی دوستداشتنی است: هنرمند آزاد است پیام سیاسی بدهد، اما مخاطب باید مثل مبل گوشه سالن بنشیند، هماهنگ با دکور باشد و ترجیحا نظر شخصی هم نداشته باشد.
سلبریتی حق بیان دارد؛ مردم فقط حق دریافت. ایشان میگوید، مردم میشنوند، نور سالن خاموش میشود و دموکراسی با موفقیت به پایان میرسد. این دیگر آزادی بیان نیست؛ اجرای زنده سیاسی بدون دکمه کامنت است.
تحمل نظر مخالف یعنی حکومت کسی را به خاطر عقیدهاش بازداشت، حذف یا مجازات نکند. معنایش این نیست که بقیه موظفاند برای هر حرفی کف بزنند، نقدش نکنند و در پایان هم برای اثبات بلوغ سیاسیشان دستهگل بفرستند.
آزادی بیان خیابان یکطرفهای نیس�� که سلبریتی با ماشین آخرین مدل از وسطش رد شود، روزنامهنگار برایش چراغ سبز نگه دارد و مردم به احترام لیبرالیسم کنار جدول بایستند و دست تکان دهند.
اگر تیشرت فقط یک تکه پارچه است�� چرا پوشیدنش ناگهان به واقعه سیاسی فصل تبدیل میشود؟ اگر پیام ندارد، این همه تحلیل و تشویق برای چیست؟ اگر پیام دارد، پاسخ هم دارد. نمیشود نامه سیاسی فرستاد و بعد از گیرنده خواست برای اثبات دموکرات بودنش، پاکت را باز نکرده دور بیندازد.
من خودم بارها گفتهام لازم نیست به هر تحریک، نمایش و حاشیهای واکنش نشان دهیم. قرار نیست هر حساب ناشناس با دو توییت ما را مثل زنگوله پاولوف به بحث بکشاند. باید انرژیمان را صرف گسترش آگاهی، تقویت شبکه خودمان و پیشبرد انقلاب ملی شیر و خورشید کنیم. فحاشی و تهدید هم نه اخلاقی است، نه هوشمندانه و نه حتی خلاقانه؛ برای توهینهای تک��اری هم ظاهرا هنوز هوش مصنوعی مناسبی ساخته نشده است.
اما این خویشتنداری، انتخاب راهبردی ماست؛ نه فرمان سکوت از سوی آموزگاران خودخوانده دموکراسی که تازه پنج دقیقه است وارد کلاس شدهاند و هنوز کتاب را برعکس گرفتهاند.
جمله آخر هم شاهکار کامل است: اگر با حرف من عصبانی شدید، یعنی یک جای کار میلنگد!
یعنی اگر موافق باشید، ایشان درست گفته؛ اگر مخالف باشید، باز هم ایشان درست گفته، چون عصبانیت شما مدرک حقانیت ایشان است. دستگاهی طراحی شده که هر سکهای داخلش بیندازید، در خروجی به شما میگوید: «من برندهام.»
این استدلال نیست؛ دستگاه خودپرداز تایید خویشتن است.
خشم نیز بهخودیخود نشانه بیمنطقی نیست. گاهی نشان میدهد موضوعی برای انسان اهمیت دارد. تمام جنبشهای بزرگ بشری را آدمهایی پیش بردند که از وضع موجود راضی نبودند؛ نه کسانی که ب�� آرامش کامل چایشان را هم زدند و گفتند هر دو طرف نکات قابل تاملی دارند.
مساله این است که خشم را به توهین و خشونت تبدیل نکنیم؛ آن را به نقد، آگاهی و عمل سیاسی تبدیل کنیم.
پس بگذارید هنرمند بخواند، بازیگر تیشرت بپوشد و مردم هم نقد کنند. کسی میکروفن را از دست هنرمند نگرفته؛ فقط قرار نیست همر��ه میکروفن، حکم سکوت تماشاگران هم صادر شود.
اگر واقعا سودای لیبرالیسم دارید، نخستین تمرینش همین است: تحمل کنید که دیگران هم از آزادی بیان استفاده کنند؛ حتی وقتی نتیجهاش تعریف کردن از هنرمند محبوب شما، قلب قرمز و ایموجی دستزدن نیست.
دموکراسی سکوت حضار نیست؛ برنامه زنده است و مردم هم میکروفن دارند.
#انقلاب_شیر_و_خورشید
#ایران_را_پس_میگیریم
۸۰ سال زمانبرد تا مردم ایران نسبی بفهمند که قهرمانان این مملکت مصدق و مدرس نبودند، قوام و فروغی بودند.
وثوق خیانت نکرد، قوام فاسد نبود و فروغی وطن فروش نبود.
هزینه این لجبازی و رسیدن به این درک ویرانه کردن ایران بود، این نسل، عامل ویرانی و عقب ماندگی ایران برای اعصار است.
من نه سطلی، نه سلطنتطلب و نه پادشاهیخواهم! من یک انسان خردمند مستقل هستم که از روز اول و در درجهی اول خواهان سکولاریسم و در درجهی دوم دموکراسیخواه بوده و هست و از نوجوانی معتقد بوده این مهم جز با براندازی رژیم اسلامی امکانپذیر نیست. روزی روزگاری به اصلاحطلبها رای دادم چون فکر میکردم تقابلشون با ولایت «مطلقه» فقیه من رو به هدفم (براندازی) نزدیک میکنه. امروز اما از شاهزاده رضا پهلوی حمایت میکنم چون تنها گزینهایه که بدون تعارف و تردید، تاکید کاملی روی سکولاریسم و دموکراسی داره و بخش بزرگی از مردم کشورم هم حمایتش میکنن.
در نتیجه، سطلی خطاب کردن، توهین و عر و نالههایی از این دست وقتی گزینهی جایگزینتون اصلاح نظام آخوندیه برام کمارزشتر از جیرجیر حشراته.
من به طور ریشهای یک جمهوریخواه با تاکید ویژه بر سکولاریسم هستم که احترام ویژهای برای خاندان ایرانساز پهلوی قایله و تا روزی که گزینهی بهتری پیدا نشه بدون تعارف و خجالت خواهم گفت #جاویدشاه، چون میدونم برای ایران در این مرحله یک پادشاهی مشروطه به رهبری فرد روشنفکر و لیبرالی مثل رضا پهلوی به مراتب بهتر و امنتر از یک جمهوری خواهد بود که به سرعت توسط مافیا و الیگارشی از هم بپاشه و دموکراسی رو، بدتر از وضع کشورهایی مثل ترکیه و روسیه به یک جوک تبدیل کنه.
به شما ازآخوندکمترهای اصلاحطلب خجالتی هم پیشنهاد میکنم ضجههاتون رو ببرید جای دیگه.
با درود به هرآنکس که مهر ایران به دل داشته و به جدایی کامل دین از سیاست باور دارد.
مزدا نگهدار و میترا یاورتون.
رضا شاه، پدر ایران مدرن، ایران رو از یک جامعه عقبمانده و پراکنده، به یک ملت متحد با هویت مدرن، عقلگرا و رو به آینده تبدیل کرد؛ بخش بزرگی از هویت فرهنگی و آرزوی آزادی امروز مون رو مدیونشیم .
این ویدئو رو ببینید عزیزانم. و لطفا به هر نحوی میتونید بازنشرش کنید.
روایت و تصاویر زخمی شدن و جان دادن یکی از جاویدنامان ۱۸دی در آریاشهر است، از زبان و دوربین کسی که تمام تلاشش را کرده برای حفظ جان او، اما موفق نشده و حالا دوست دارد خانوادهاش را پیدا کند
از ما ناراحتند که در برابر ۴۸سال سرکوب و ظلم و کشتار و گلوله، گاهی فحش میدیم. ناراحتند که از تباه شدن عمر و جوانی و زندگیمون عصبانیایم و گاهی فحش میدیم.
واقعا هر توضیح و جواب منطقیای در این خصوص مسخ��ه و بیمعنی است.
یک جمله فقط به اون ناراحتها عرض کنم:
"کص ننهتون!"
سخنی با هموطنان و هم شهری های لس آنجلسی خودم:
یکی از دوستانم اینجا چند روز پیش حرفی زد که خیلی جالب بود.
گفت: اگر از دست کسی عصبانی هستی باید چ��د درصد این امکان رو بدی که اون مثل تو فکر نمی کنه.
من خیلی دوست داشتم که بدونم شماهایی که درست زمان انقلاب ۵۷ اومدین آمریکا به چی فکر می کنین. ولی نمی تونم.
شاید شما بازی فوتبال امروز رو فقط برای اینکه برین یه آبجو و یه هات دا�� بخورین و آخر هفته خوبی داشته باشین و به یاد روزهایی که می رفتین استادیوم امجدیه فوتبال می دیدین، تصور کردین.
شاید شما بگین آقا ما رو وارد سیاست نکنین و من دلم برای ایران تنگ شده.
دوست عزیز! اون ایران که توی ذهن تو و اکثر خوانندگان لس آنجلسی هست دیگه وجود خارجی نداره.
ایران ما کشوری شده که آخوند پدر سگ، کاری کرده که مردم وقتی می رن بقالی، دو دو تا چهار تا بکنن ببینن می تونن تخم مرغ بخرن یا نه.
ایران ما کشوری شده که مردمش دیگه حکومتش رو نمی خوان و اتفاقا تویی که بیرون گود نشسته بودی می گفتی باید بریزن بیرون کارو تموم کنن، رفتن بیرون.
ولی می دونی چی شد؟ نمی دون�� دوست عزیز نمی دونی
چون تو می خوای استوری اینستاگرامت چشم کامبیز و زنش رو کور کنه که شما رفته بودی استادیوم.
تو توی کاباره تهران با ساسی مانکنی می رقصی که برای تیم فوتبال آخوند، خوشحالی می کنه.
تو سالن چند هزار نفری کنسرت بهنام بانی رو که از طرف سپاه می آد ��مار بگیره پر می کنی.
تو خیلی وقته توی تیم آخوند داری بازی می کنی و خیلی هم توی آفسایدی.
ولی یا صدای سوت داور رو نمی شنوی یا به گلی که زدی و قبول نشده داری افتخار می کنی.
منظورمو می فهمی نه؟ منظورم اون گل گاو زبون و سیزیجاتیه که می خواستی بری تهران بیاری.
من اصلا نباید قضاوتت بکنم همشهری، ولی دوست دارم وقتی آبجو رو سر می کشی یه لحظه این چیزایی رو که میگم سریع جلوی چشمت بیاری:
فرض کن همین که رفتی بیرون استادیوم پلیس بریزه سرت و پسرت رو دستگیر کنه و خودتم اونقدر کتک بزنه که نفهمی کجایی.
بعد سه روز دیگه همون پلیس بگه پسرت مرده بیا جنازشو بگیر. بعد وقتی رفتی مجبور بشی ۱۰۰ تا جنازه رو نگاه کنی تا شاید برسی به جنازه پسرت.
بعد برای تحویل گرفتنش مجبور شی ۵۰۰۰ دلار به علاوه پول آب جو و هات داگ پلیس رو حساب کنی و پرداخت کنی.
توی تشییع جنازه پسرت از شدت درد و غصه برقصی.
اینارو تصور کردی؟
این بازیکنا، تیم فوتبال اون پلیسا باشن.
بازم دوست داری بری بازیشونو ببینی و تشویقشون کنی؟
آخ آبجو پرید توی گلوت؟ اشکال نداره.
چون حتی هنوز هم نفهمیدی و هفته بعد وقتی گورگن شیفت ایت رو توی خیابون دیدی ازش به خاطر قنبل کردن توی برنامه بفرمایید شام تشکر می کنی و یه عکس یادگاری هم باهاش می گیری.
من از امروز دیگه نمی گم لس آنجلس زندگی می کنم و امیدورام روزی برسه که برم از این شهر فرشتگان بال سوخته.
چون دوست ندارم در میان آدمهایی زندگی کنم که چیزی از تاریخ، انسانیت و جمهوری فاشیستی اسلامی نمی دونن.
باقی بقایتان
جمهوری اسلامی همزمان با امضای تفاهمنامه «صلح»، دو تن دیگر ا�� معترضان ۱۸ و ۱۹ دی به نامهای جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی را اعدام کرد.
این نتیجه معامله و سازش با یک رژیم جنایتکار است. توافق با رژیمی که تنها در دو روز، بیش از ۴۰ هزار معترض را به قتل رساند، نهتنها از نظر اخلاقی نادرست است، بلکه از منظر راهبردی نیز خطایی فاجعهبار خواهد بود.
تعامل با این رژیم محکوم به شکست است و همه ما بهای پیامدهای آن را خواهیم پرداخت. جنگ ۴۷ ساله جمهوری اسلامی علیه مردم ایران همچنان ادامه دارد. رژیمی که هرگز با شهروندان خود به صلح نرسیده، هرگز با جهان نیز به صلحی واقعی دست نخواهد یافت.
جامعه جهانی باید از مبارزه ملت ایران برای آزادی حمایت کند و آنها را در کانون هر مذاکره و محور هر سیاستی درباره ایران قرار دهد. اما روشن بگویم: با حمایت جهان یا بدون آن، این رژیم سقوط خواهد کرد،ٰ و مردم ایران خود را از چنگ استبداد آزاد خواهند کرد.
لطفا منتشر و درخواست کنید
Football should never be used to normalize or glorify gestures that can be interpreted as threatening or encouraging violence. After the killing of 45,000 people by the Islamic Republic regime in the streets of Iran during #Jan8and9, 2026, while an entire nation mourns its sons and daughters, seeing a player celebrate with a gun gesture directed at football fans who oppose the Islamic regime in Iran sends a deeply disturbing and threatening message. FIFA must review this conduct under its disciplinary regulations and uphold the principles of respect, sportsmanship, and fair play.
@FIFAcom@FIFAMedia
ترجمه
«فوتبال هرگز نباید به ابزاری برای عادیسازی یا ستایش حرکاتی تبدیل شود که میتوان آنها را تهدیدآمیز یا مشوق خشونت تعبیر کرد. پس از کشته شدن ۴۵ هزار نفر به دست رژیم جمهوری اسلامی در خیابانهای ایران ��ی #۸و۹ژانویه ۲۰۲۶، در حالی که ملتی در سوگ فرزندان خود نشسته است، دیدن شادی گل یک بازیکن با ژست شلیک اسلحه به سمت هواداران فوتبالی که مخالف حکومت اسلامی در ایران هستند، پیامی عمیقاً نگرانکننده و تهدیدآمیز ارسال میکند. فیفا باید این رفتار را بر اساس مقررات انضباطی خود بررسی کرده و از اصول احترام، روحیه ورزشکاری و بازی جوانمردانه دفاع کند.»
تصویر مردی که شب 18 دی، زنی رو در آغوش گرفته بود که تیر خورده بود و بهش میگفت: «الهی دورت بگردم» رو که از یاد نبردید؟
اون بانو، فرزند ایران و جانفدای میهن #نسیم_پورآقایی بود، مادر دو فرزند، که با گلوله دژخیمان شیعهسان سیاهی پرکشید. دختر دایی نسیم تو یه مصاحبه گفته بود که همسر نسیم اونو بغل کرده بوده که آسیب نبینه ولی حس میکنه که دستش خیس شده و نسیم سبک شده، وقتی صداش میزنه، میبینه داره خون بالا میآره. اون شب، همسر نسیم مجبور میشه پیکرشو رو یکساعت رو دستاش حمل میکنه تا یه وقت، جانمونه جسم عزیزش وسط سگان هار ولایت ضحاک...🥀💔
زادروز: 2 شهریورماه 1359
پرواز: 18 دی ماه 1404
آدرس مزار: 237-131-2
یاد و نامش گرامی
#پاينده_ایران
ما رو حذف نمیشه کرد...
جمهوریخواه ایرانی، خوی دیکتاتوری عمیقی دارد؛ حتی بدتر از مرادشان، جمهوری اسلامی. از نظر او، مردم فاقد شعور و درک کافی هستند و حق انتخاب ندارند.
انتخاب که بماند، این جمهوریخواهان مدام به مردمی که در دیماه با کشتهشدن بیش از پنجاه هزار نفرشان فریاد اعتراض زدند، میگویند: «شما وطنفروش هستید که میخواهید جمهوری اسلامی را با جنگ بیرون کنید.»
یعنی ما حتی در بیان هم آزادی نداریم، و باید بابتش اعدام شویم، چه رسد به حق انتخاب واقعی.