«تریو مون» از همنشینی تار، گیتار باس و ویولن شکل گرفته است؛ پروژهای مشترک از میلاد درخشانی، دارا دارایی و بهار فلسفی که در آن گفتوگوی سازها، رنگآمیزی صوتی و بسط ایدهها نقشی محوری دارند. حاصل کار، جهانیست که ریشه در موسیقی ایرانی دارد و از امکانات موسیقی معاصر بهره میگیرد.
تماشای فیلمهای میشاییل هانکه کار آسانی نیست؛ او خشونت، درد و بحران را نه به شکلی سرگرمکننده و جذاب، بلکه سرد، بیروح و ویرانگر به تصویر میکشد. هانکه با قابهای ساکن و نگاهی بیطرف، تماشاگر را ناگزیر میکند با رنج و پیامدهای خشونت روبهرو شود، بیآنکه راهی پیش پایش بگذارد.
هوشنگ سیحون در پهنهی هنر و فرهنگ ایران یک «قلّه» است. کسی که نه فقط با خلق سازههای ماندگار و پرورش نسلی از معماران نوگرا، پای معماری مدرن را به ایران باز کرد که تاثیرش را بر دیگر هنرها نیز گسترش داد و برای اولین بار آموزش آکادمیک موسیقی و تئاتر و مجسمهسازی را بنیان گذاشت.
نمیشود صحبت از سینمای مستند در ایران به میان بیاید و نامی از «اون شب که بارون اومد» برده نشود. فیلمی که حالا در گذر سالها ارزشهای هنری و رواییاش تثبیت شده و با پیگیری یک خبر سادهی دو خطی، ماجرایی را روایت میکند که در مرز میان واقعیت و دروغ میایستد.
وصیت سیحون بود که این کتاب «ارزان یا حتیالامکان رایگان اما با بهترین کیفیت به دست بچههای ایران و دانشجویان معماری برسد» و این راز ناممکنی کار بود که پنج سال چارهاش زمان برد.
از نادر سیحون، عزیز بناییان و دوستانم در نشر کارنامه و شرکت سنگ سروش که ناممکن را ممکن کردند، ممنونم.