TeusToonen

Kalverhouder. Kuddegrootte van 34 tot 40 dieren. Feest en vergaderruimte verhuur

[Peter Clack @PeterDClack]

Almost all the reinforced concrete foundations of wind turbines ever built — weighing up to a thousand tonnes each — could be left in the ground.

The concrete may be mostly inert, but over the decades, these blocks can disrupt deep-soil hydrology and remain as permanent industrial junk below the surface of rural landscapes.

The concrete base of a typical early 2-3 MW wind turbine weighs 400 to 800 tonnes. But the foundations of the even bigger, more recent turbines (5 MW+) can exceed 1,000 tonnes.

The number reaching the end of their working lives could soon surpass the tens of thousands. As they degrade, they also risk leaking gearbox fluids, hydraulic liquids, and synthetic lubricants into the soil. In many jurisdictions, decommissioning regulations only require the operator to clear the foundation to a depth of 1 meter below the surface. While contracts state operators are responsible, the financial reality is complex.

Bank guarantees or bonds set aside for removal (around $100,000 per turbine) are woefully inadequate. Real-world estimates for total removal and site restoration can exceed $200,000 to $400,000 per unit.

If the cost of total removal vastly exceeds the bond, there is a strong incentive for shell companies to declare bankruptcy — leaving landowners to foot the bill.

We are already seeing this play out at Victoria's Codrington wind farm. Operators announced plans to remove only the top 1.5-meter pedestal, leaving the bulk of the project's 20,000 tonnes of subterranean foundations permanently buried.

This triggered an intense backlash from local communities and MPs who argue it violates the original promise to restore the land.

No one wants to deal with these massive concrete and steel monoliths once the turbines are decommissioned.

[Marianne Zwagerman 💟☮️ @mariannezw]

We dansen op de vulkaan, met een steeds grotere groep mensen die uit de staatsruif vreet en een klein groepje dat de staatsruif vult. Zes op de tien (!) Nederlanders dragen netto niet bij. Zij ontvangen meer van de overheid aan uitkeringen en toeslagen dan ze aan belasting betalen.

https://t.co/dNK8w4ZT1c

[Symphony @Symphony_res]

Al jarenlang worden windturbines verkocht als ‘schoon’, ‘groen’ en ‘duurzaam’. Maar ook deze technologie heeft een milieurekening die veel minder aandacht krijgt.

Door erosie en slijtage van rotorbladen komen plasticdeeltjes in het milieu terecht. De Europese Commissie erkent dat dit gebeurt. En dan wordt het interessant: zodra het over windenergie gaat, lijkt vervuiling ineens vooral te moeten worden gerelativeerd omdat andere bronnen erger zijn.

Dat is een vreemde manier van redeneren. Vervuiling houdt niet op vervuiling te zijn omdat ergens anders méér wordt uitgestoten.

Hoeveel microplastics komen er werkelijk vrij?
Wat gebeurt ermee in bodem en water?
Wat betekent dit over de volledige levensduur van duizenden turbines?
En vooral: waarom hoort dit nauwelijks bij het publieke verhaal over ‘schone energie’?

[Peter Clack @PeterDClack]

This may well go down as the single greatest transfer of public assets by elected democratic governments in world history.

Without any serious consultation with their own citizens, Western governments eagerly aligned with the UN and signed onto framework agreements like the 2015 Paris Accord. What began as voluntary international targets rapidly morphed into binding domestic legislation.

The resulting legacy is the systematic exclusion of taxpayers from decision-making, while administrations power ahead, committing billions in subsidies to unproven pet projects—such as Australia’s much-hyped green hydrogen initiative.

Virtually all heavy industry across the West is now in chronic decline. Manufacturing jobs are being hollowed out, striking directly at power-intensive sectors like electric arc steel, aluminium smelting, and fertiliser production. Once-abundant, cheap, and reliable hydrocarbon energy is being degraded and decommissioned in favour of weather-dependent renewables.

Simultaneously, the supply chain for this transition has been handed lock, stock, and barrel to Beijing. China now produces roughly 90% of all photovoltaic components, refined critical minerals, and panel hardware—cementing its position as the greatest manufacturing power in history through an unprecedented transfer of Western wealth.

In place of high-density power generation, more than a million wind turbines and an estimated 9 billion solar panels are now scattered across open farmlands, hillsides, and coastal vistas. Because these sources are intermittent and unreliable, integrating them into existing power grids presents a colossal $21 trillion global infrastructure challenge.

Prior to this shift, Western industrial policy prioritised dense, dispatchable energy security. Today, governments unilaterally lock in multi-decade decarbonisation commitments that outlast their electoral tenures by decades. Vast tracts of public and agricultural land are greenlit and bulldozed for transmission corridors, access roads, and sprawling industrial turbine arrays—all to serve an intangible belief system that vilifies carbon dioxide, the very driver of essential energy and biological growth.

The tangible result? Some of the most expensive household power bills in modern history, the destruction of dispatchable coal and gas capacity, and severe damage to national industrial, economic, and defensive resilience.

As one outraged writer noted, Net Zero stands as perhaps the most diabolical act of self-inflicted harm ever visited upon democratic nations by their own leadership.

Government by regulatory decree is not government by representation. Mandating a multi-decade economic rewiring without an explicit electoral mandate violates the fundamental social contract between the state and the citizen. Locking in 30-year subsidy contracts strips future generations of their democratic right to adjust policy based on real-world performance.

If we weren’t so accustomed to being betrayed, it would be recognised for what it is: a raw, heavy-handed exercise in power at the expense of the people.

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

Column: Halveer hun salaris

Max von Kreyfelt

Laten we de salarissen van ministers, Kamerleden en hoge ambtenaren halveren. Niet als straf, maar als wetenschappelijk experiment. Dan ontdekken we eindelijk wie werkelijk voor de publieke zaak werkt en wie het publieke belang vooral aantrekkelijk vindt wanneer er maandelijks een vorstelijk bedrag tegenover staat.

Volgens de gebruikelijke verdediging moeten bestuurders goed worden betaald omdat we anders geen kwaliteit aantrekken. Een interessante redenering, gezien de kwaliteit die we mét deze salarissen hebben aangetrokken. Nederland betaalt de hoofdprijs en ontvangt daarvoor toeslagenaffaires, zoekgeraakte bonnetjes, onleesbare wetten, onhaalbare klimaatplannen, ontspoorde ICT-projecten en bewindslieden die na iedere ramp verklaren dat zij “het proces tegen het licht zullen houden”.

Voor minder geld kunnen ze het nauwelijks slechter doen.

De topambtenaar schrijft nota’s waarin gewone mensen “doelgroepen” heten, problemen “uitdagingen” en mislukkingen “leerpunten”. De minister leest die nota voor, het Kamerlid stelt er een ingestudeerde vraag over en vervolgens verschijnt er een extern adviesbureau om uit te zoeken waarom niemand meer vertrouwen heeft in de overheid. Iedereen verdient uitstekend. Behalve de burger die de rekening ontvangt.

Halvering van de salarissen zou bovendien een prachtige bestuurlijke zuivering opleveren. Wie onmiddellijk vertrekt, zat er kennelijk niet uit idealisme. Wie blijft, krijgt eindelijk geloofwaardigheid wanneer hij verpleegkundigen, politieagenten, leraren en gepensioneerden uitlegt dat iedereen een offer moet brengen.

Nu wordt soberheid uitsluitend aanbevolen door mensen die er zelf ruim boven wonen.

Natuurlijk zal men waarschuwen dat talent naar het bedrijfsleven verdwijnt. Laat het gaan. Misschien kan dat talent daar een paar formulieren ontwerpen waarmee het bedrijf zonder jurist een subsidie kan aanvragen. Bovendien blijkt de draaideur tussen overheid, consultancy en lobby nu al uitstekend gesmeerd. Veel bestuurders beginnen hun loopbaan in dienst van het algemeen belang en eindigen toevallig bij een onderneming die bijzonder veel belang had bij hun algemene dienst.

Wie werkelijk capabele mensen wil, moet niet alleen naar salaris kijken, maar naar karakter, kennis en aantoonbare resultaten. Een loodgieter die iedere leiding verkeerd aansluit, wordt niet behouden door zijn tarief te verdubbelen. Alleen in Den Haag heet dat bestuurlijke ervaring.

Dus halveer die salarissen. Koppel de andere helft aan prestaties: uitvoerbare wetten, minder bureaucratie, tijdige openbaarheid, sluitende begrotingen en herstel van gemaakte fouten. Dat wordt lastig, want verantwoordelijkheid is in Den Haag iets wat men collectief draagt, zodat niemand haar persoonlijk hoeft te voelen.

Hopelijk verliezen we dan die blatende carrièrepolitici en beroepsambtenaren.

Dat is geen risico. Dat is rendement.
📌
Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1

[Hans van Tellingen @hansvantelling]

En zo is het, @Simon_Rozendaal!

Het stikstofbeleid is mesjogge.

Hoe Nederland zichzelf kapot maakt met ‘progressief’, onzinnig en stupide beleid.

[Peter Clack @PeterDClack]

Offshore wind turbines could be dumping as much as 3 kilograms of plastic particles each into the oceans per year, it was claimed this week during debates in the European Parliament.

As a result, the 'clean energy' answer to hydrocarbon fuels now faces its own environmental challenge. The extent of the plastic detritus was disputed by the EU Commission, but not the phenomenon itself.

During an August 2026 European Parliament debate regarding the sustainability of the European Green Deal, EU Environment Commissioner Jessika Roswall addressed the phenomenon. She said that while the EU executive did not deny the physical abrasion of turbine blades, the Commission flatly rejected claims that it represented a major environmental threat.

The causes of plastic particle shedding include leading-edge erosion from rain, wind and hail, and releasing microscopic particles from protective polyurethane coatings into the environment.

Scientific models and industry projects, like PREMISE, have revealed that a typical wind turbine loses roughly 100 to 200 grams of microplastics each year. However, in harsh weather conditions, turbines could shed up to 1 kilogram per year per blade. A turbine typically has three rotating blades the length of a Boeing 747.

Roswall hit back, saying global microplastic pollution was dominated by a combination of car tyre wear, synthetic textiles (clothing) and plastic packaging, which accounted for up to 800,000 tonnes annually.

The Parliament was told that the wind energy sector and European regulators were testing 'erosion-safe modes' that reduced rotational speeds during heavy rain or hail to limit impact velocity. Manufacturers were developing tougher, anti-erosion coatings and bio-based, biodegradable alternatives for the leading edges of the blades.

IMAGE: A project called PREMISE has been evaluating the volume of degraded and removed particles falling into the sea, and their size distribution.

[Mieke van Agtmael PATRIOT @agtmael_mieke]

Wat zegt u? 110 miljard Euro verdwenen…..CRIMINELEN

[Peter Clack @PeterDClack]

The crisis of our era is not ecological; it is institutional.

What began in 1988 as a single, urgent environmental mandate has hardened into an apparatus of power, political influence, and immense financial extraction. It is now an economic drain hollowing out the Western world, with Europe floundering under the strain.

Climate has been deliberately reduced to the micro-ethics of personal consumption, domestic energy, and daily freedoms—forcing families to treat mundane choices as moral battlegrounds. Yet planetary climate is driven by deep-time geological cycles, not short-term human anxiety. Earth's atmosphere is not a financial ledger.

These are the shifting fault lines of a fracturing world. Unelected global bodies like the UN now operate in lockstep with the financial elite of the World Economic Forum, while national governments bow to powerbrokers at the expense of their own citizens. Sovereignty is shredding, and Europe slides deeper into the orbit of an autocratic EU.

At the apex sit dominant asset managers—BlackRock, Vanguard, and State Street—leveraging unmatched financial capital to dictate policy. Corporate and tech elites cash in, typified by figures like Bill Gates, while BlackRock’s Larry Fink helps steer the WEF itself.

They are circling the carcass of Net Zero.

[Winny 🇳🇱 @winvcan]

@RPlasterk @1234janneman @jpaternotte Ja,ja ondertussen krijgen Nederlanders maar 44% van de nieuwe behandelingen daar waar andere EU landen ze “gewoon” kunnen inzetten, met dagelijks schrijnende situaties tot gevolg en loopt behandeling van weesziekten 15 jaar achter! Ik blijf t herhalen!!

[Wim den Oudsten @WimdenOudsten]

𝐃𝐄 𝐉𝐔𝐍𝐆𝐋𝐄 𝐈𝐍 𝐃𝐄 𝐎𝐕𝐄𝐍, 𝐇𝐄𝐓 𝐆𝐄𝐖𝐄𝐓𝐄𝐍 𝐎𝐏 𝐆𝐑𝐎𝐄𝐍

Wie dacht dat “groene energie” betekende dat we bossen beschermen, heeft de creativiteit van politici en energiebedrijven onderschat. In Nederland noemen we het namelijk duurzaam wanneer we hout aan de andere kant van de wereld laten kappen, verwerken, verschepen en vervolgens hier in gigantische centrales verbranden.

Volgens Zembla verstookt energiereus RWE jaarlijks ruim een miljoen ton houtige biomassa. Een deel daarvan wordt uit Maleisië geïmporteerd. Het officiële sprookje luidt dat het om houtresten gaat. Maar Zembla onderzoekt hoe onze gesubsidieerde “groene stroom” kan bijdragen aan ontbossing in de Maleisische jungle.

𝐃𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐞𝐧𝐞𝐫𝐠𝐢𝐞𝐭𝐫𝐚𝐧𝐬𝐢𝐭𝐢𝐞. 𝐃𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐝𝐦𝐢𝐧𝐢𝐬𝐭𝐫𝐚𝐭𝐢𝐞𝐯𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐰𝐢𝐣𝐧𝐭𝐫𝐮𝐜 𝐦𝐞𝐭 𝐛𝐨𝐦𝐞𝐧.

𝑬𝒆𝒓𝒔𝒕 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒕 𝒆𝒆𝒏 𝒃𝒐𝒔 𝒈𝒆𝒌𝒂𝒑𝒕. 𝑫𝒂𝒂𝒓𝒏𝒂 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒉𝒐𝒖𝒕 𝒗𝒆𝒓𝒎𝒂𝒍𝒆𝒏 𝒕𝒐𝒕 𝒑𝒆𝒍𝒍𝒆𝒕𝒔. 𝑽𝒆𝒓𝒗𝒐𝒍𝒈𝒆𝒏𝒔 𝒗𝒂𝒓𝒆𝒏 𝒔𝒄𝒉𝒆𝒑𝒆𝒏 𝒅𝒖𝒊𝒛𝒆𝒏𝒅𝒆𝒏 𝒌𝒊𝒍𝒐𝒎𝒆𝒕𝒆𝒓𝒔 𝒓𝒊𝒄𝒉𝒕𝒊𝒏𝒈 𝑵𝒆𝒅𝒆𝒓𝒍𝒂𝒏𝒅. 𝑻𝒆𝒏 𝒔𝒍𝒐𝒕𝒕𝒆 𝒈𝒂𝒂𝒕 𝒅𝒆 𝒉𝒆𝒍𝒆 𝒉𝒂𝒏𝒅𝒆𝒍 𝒅𝒆 𝒐𝒗𝒆𝒏 𝒊𝒏 𝒆𝒏 𝒌𝒐𝒎𝒕 𝒅𝒆 𝑪𝑶₂ 𝒈𝒆𝒘𝒐𝒐𝒏 𝒖𝒊𝒕 𝒅𝒆 𝒔𝒄𝒉𝒐𝒐𝒓𝒔𝒕𝒆𝒆𝒏. 𝑴𝒂𝒂𝒓 𝒅𝒂𝒏𝒌𝒛𝒊𝒋 𝒆𝒆𝒏 𝒃𝒐𝒆𝒌𝒉𝒐𝒖𝒅𝒌𝒖𝒏𝒅𝒊𝒈𝒆 𝒈𝒐𝒐𝒄𝒉𝒆𝒍𝒕𝒓𝒖𝒄 𝒎𝒂𝒈 𝑫𝒆𝒏 𝑯𝒂𝒂𝒈 𝒆𝒓 𝒆𝒆𝒏 𝒈𝒓𝒐𝒆𝒏 𝒆𝒕𝒊𝒌𝒆𝒕 𝒐𝒑 𝒑𝒍𝒂𝒌𝒌𝒆𝒏.

De belastingbetaler mag ondertussen miljarden subsidie ophoesten om dit toneelstuk draaiende te houden. Gewone Nederlanders worden aangesproken op hun thermostaat, auto, vakantievlucht en stukje vlees, terwijl energieconcerns complete scheepsladingen hout mogen verbranden onder applaus van dezelfde klimaatpredikers.

Natuurlijk zijn er keurmerken, certificaten en duurzaamheidsverklaringen. Papier genoeg – bomen kennelijk ook. Maar een keurmerk laat een gekapte jungle niet teruggroeien. Het maakt de leugen alleen officieel.

De biomassa-industrie is daarmee het perfecte symbool van het Nederlandse klimaatbeleid: peperduur, bureaucratisch en moreel opgeblazen, terwijl de werkelijke milieuwinst steeds moeilijker te vinden is.

Als een burger een boom omzaagt en verbrandt, heet dat vervuiling. Als een multinational hetzelfde op industriële schaal doet, heet het duurzame energie.

𝐆𝐫𝐨𝐞𝐧𝐞𝐫 𝐤𝐮𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐳𝐞 𝐝𝐞 𝐥𝐞𝐮𝐠𝐞𝐧 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐬𝐜𝐡𝐢𝐥𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧.

Door Jaap Alsemgeest

Bron: Zembla – Biomassa uit de jungle, uitgezonden op 10 september 2026 en NPO https://t.co/a1s5kKkSls

[⚜️ Mariba 👑 @DragaMariba]

Hoe lang gaan ze nog denken dat je met de beer kunt fucken en daarna gewoon je jasje aantrekt en naar huis loopt alsof er niks gebeurd is!?

Al die jaren hebben ze in het Westen gespeeld. Duwtje hier, dreigementje daar, nog een pakket geld erbij.. en ondertussen stonden die westerse politieke clowns erbij alsof ze allemaal schaakgrootmeesters waren. Maar de beer speelde helemaal geen schaak.. die keek gewoon wie er als eerste van het bord valt.

In het kamp zeggen we., Wie zichzelf voor gek zet, krijgt geen plaats in de geschiedenis.. alleen een voetnoot waar iedereen om lacht.

En kijk waar jullie nu staan. Oekraïne heeft opnieuw 27 miljard dollar nodig om de rest van het jaar door te komen. 27 MILJARD. Dat geld komt niet even met een strikje terug naar de EU belastingbetaler.

En wie betaalt uiteindelijk de rekening? Niet die Brusselse pakken die met hun dikke salarissen achter een bureau zitten. Jij. De belastingbetaler.
En je kinderen. Hun kinderen. Hun kinderen. En hun kinderen. En misschien hun kinderen daarna nog. Generaties kunnen straks naar dezelfde rekening kijken en zich afvragen.. Welke achterlijke idioot heeft dit allemaal goedgekeurd?

Nou.. jullie waren erbij.

En ondertussen wordt Oekraïne steeds verder kapotgeschoten. Voedsel opslagen, transport, winkelcentra, supermarkten, tankstations rond Kiev worden volgens Oekraïense berichtgeving nu volop geraakt, waardoor brandstofvoorziening verder onder druk komt. Er wordt zelfs gesproken over mobiele tankstations als noodoplossing. Dat klinkt misschien handig op papier.. totdat ook die mobiele installaties weer extra kosten en risico’s opleveren. Send more money..

Dus terwijl Brussel miljarden zoekt om de oorlogsmachine draaiende te houden, wordt aan de andere kant het land zelf steeds moeilijker leefbaar. Miljoenen mensen wordt aangeraden het platteland op te zoeken voor de winter.

En dan vraag ik mij af.. Wanneer worden jullie wakker? Bij 80% staatsschuld? 90%? 100% van het bbp? Moeten er eerst vier generaties met een rekenmachine aan de keukentafel zitten voordat de jongste van 6 jaar oud tegen je zegt.. Misschien moeten we hier eens mee stoppen.

Er zijn nu al EU landen die financieel nauwelijks ruimte hebben. En toch blijft de geldkraan open alsof Brussel geldbomen in de kelder heeft staan.

Sta op. Kijk naar je belastingaanslag. Kijk naar je energieprijs. Kijk naar je boodschappen. Kijk naar je eigen toekomst. En vraag jezelf dan eens af waarom jij degene bent waar je kinderen 100 jaar later nog de rekening betalen van beslissingen die vandaag door politici worden genomen.

Want geschiedenis is hard. Je kunt jezelf vandaag nog presenteren als de grote strateeg van de EU. Maar als het allemaal eindigt met een lege schatkist, een verwoest land en generaties schulden.. dan schrijft de geschiedenis niet op hoe slim je was hoor..

Dan schrijft ze op dat je het zag gebeuren.. En toch bleef je op de bank liggen.

Ciganska Kraljica Mariba 👑 Roma journalism.

[Symphony @Symphony_res]

In Nederland sluiten we kolencentrales om “het klimaat te redden”, waarna we met belastinggeld complete bossen aan de andere kant van de wereld laten kappen, het hout duizenden kilometers vervoeren en hier in biomassacentrales opstoken.

Op papier heet dat vervolgens duurzaam en CO₂-neutraal. De jungle verdwijnt, de schoorstenen roken en de belastingbetaler financiert het hele circus. Dit is geen groen beleid, maar gesubsidieerde ontbossing met een duurzaamheidssticker erop.

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

Column: Dertig seconden democratie van Giselle van Cann

Max von Kreyfelt

Giselle van Cann hoofdredacteur NOS had dertig seconden nodig om de Duitse verkiezingsuitslag journalistiek te fatsoeneren.

Friedrich Merz, de grote verliezer, mocht in het journaal de remigratieplannen van de AfD vergelijken met de etnische zuiveringen uit de jaren veertig. Een maximale beschuldiging in minimale zendtijd. Kort genoeg om geen vragen te hoeven beantwoorden, lang genoeg om miljoenen kijkers duidelijk te maken wie er volgens Hilversum deugt en wie niet.

Alice Weidel, de grote winnaar, hield die ochtend een speech die in Duitsland onmiddellijk volop werd besproken. Wat zij precies zei, hoe haar aanhang reageerde en waarom zoveel Duitsers haar partij steunen? De Nederlandse televisiekijker hoefde het niet te weten. De NOS had de democratie alvast voor hem samengevat: Merz mocht waarschuwen, Weidel mocht verdwijnen.

Dat heet kennelijk onafhankelijke nieuwsvoorziening.

De journalistieke truc is even eenvoudig als effectief. Je hoeft een politicus niet letterlijk te verbieden. Je laat hem gewoon niet zien. Vervolgens geef je zijn tegenstander dertig seconden om hem met de donkerste periode uit de Europese geschiedenis te verbinden. Geen context, geen wederhoor, geen fragment uit de winnende toespraak. Alleen het keurmerk van de staatsomroep: deze man waarschuwt, die vrouw bedreigt.

Nog geen etmaal eerder werd het verwijderen van een omroep uit het publieke bestel verdedigd met plechtige verwijzingen naar journalistieke normen. Betrouwbaarheid! Zorgvuldigheid! Evenwichtigheid! De woorden rolden door Den Haag alsof daar zojuist de Tien Geboden voor redacties waren ontdekt.

Maar wanneer de NOS zelf selecteert, weglaat en politiek inkleurt, heet het ineens “redactionele vrijheid”. Bij een ongewenste omroep is een omissie een bedreiging van de rechtsstaat. Bij de NOS is dezelfde omissie gewoon een professionele keuze van de eindredacteur.

Niemand verlangt dat ieder journaal een Duitse verkiezingsavond integraal uitzendt. Wel mag van een publieke nieuwsorganisatie worden verwacht dat zij de kijker informeert in plaats van opvoedt. Als de verliezer mag vertellen waarom de winnaar gevaarlijk is, moet de winnaar minstens hoorbaar kunnen maken waarvoor zij zelf zegt te staan.

Anders is het politieke montage.

Waar blijven nu de verontwaardigde Kamerleden, mediabestuurders en hoeders van de journalistieke code? Waar zijn de onderzoeken, aangiftes en verontruste hoofdredactionele verklaringen? Of geldt die code alleen voor omroepen die uit de publieke zandbak moeten worden verwijderd?

De NOS bracht geen nieuws over de Duitse winnaar. De NOS beschermde Nederland tegen het ongemak haar te moeten horen.
Nederland moet beschermd voor Giselle van Cann

Dertig seconden Merz. Nul seconden Weidel.

Zo ziet censuur eruit wanneer ze een net jasje draagt en om acht uur begint.

📌
Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook? max1909.backme.or

[Jan van den Berg @defiantsmartass]

Ik weet het zelf ook wel. Mijn afkeer van bestuurders die, alleen maar praten over oplossingen maar zelden of nooit tot enig resultaat komen, zit erg hoog.

Neem nou Stientje van Veldhoven - Minister van Klimaat en Groene Groei - D66
Schuift overal aan en kletst een slag in de rondte. Presteert niets!

Of Elanor Boekholt-O’Sullivan - Minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening - D66
Wil dat statushouders meer rechten krijgen om woning toegewezen te krijgen.
Hakkelt zich een weg door lastige vragen waar ze veelal geen antwoord op weet.
Nooit werd zij betrapt op enige dossierkennis!

Of anders Jaimi van Essen - Minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur - D66
Het enige waar hij zich volgens EU opdracht om bekommert is de Natuur. Dat dit ten koste gaat van Landbouw, Visserij en Voedselzekerheid is dan maar zo. Studeerde Politicologie aan het Radboud, heeft dus slechts leren lullen, niets meer of minder.

@D66 levert zonder uitzondering de slechtste ‘bestuurders’ Om te huilen!

[Wim den Oudsten @WimdenOudsten]

De droogte van de eeuw… en toen ging het gewoon weer regenen
De hele zomer kregen we het verhaal voorgeschoteld.
#Droogte. #Hitte. Gele weilanden. Dor gras. Watertekort. Klimaatverandering. Het nieuwe normaal.
Nederland zou zich moeten schrap zetten. Dit soort zomers zouden we steeds vaker krijgen. De natuur zou het zwaar krijgen en we moesten vooral beseffen dat dit geen incidentje meer was.
Tot ongeveer drie weken geleden.
Toen was Nederland inderdaad geel en dor. Het gras bruin, de bermen verdord en op veel plekken zag het landschap eruit alsof we wekenlang geen druppel regen hadden gezien.
En eerlijk is eerlijk: het was droog.
Maar kijk nu eens naar buiten.
Groen.
Niet een beetje groen. Gewoon ouderwets Nederlands groen.
Het gras schiet weer omhoog. De bomen staan er fris bij. De weilanden kleuren weer groen en de natuur lijkt zich binnen een paar weken volledig te hebben herpakt.
Blijkbaar heeft moeder Natuur haar eigen klimaatbeleid.
Geen miljardenfonds.
Geen klimaattafel.
Geen stikstofdebat.
Geen ambtelijke werkgroep.
Gewoon: regen.
En dat is misschien nog wel het mooiste.
Want als het droog is, krijgen we te horen dat dit het nieuwe normaal is.
Als het regent, blijkt ineens dat de natuur zichzelf uitstekend kan herstellen.
Maar daar hoor je natuurlijk een stuk minder over.
Want “Nederland herstelt zich na een droge zomer” is natuurlijk niet half zo angstaanjagend als “droogte van de eeuw bedreigt onze toekomst.”
En zo werkt het tegenwoordig.
Een paar weken droogte?
Klimaatverandering!
Een paar weken regen?
Ook klimaatverandering!
Groen gras?
Klimaatverandering.
Geel gras?
Klimaatverandering.
Je kunt eigenlijk niet verliezen.
De natuur doet gewoon wat ze altijd heeft gedaan: reageren op het weer.
En misschien is dat wel de belangrijkste les.
Niet iedere droge periode is meteen het bewijs dat Nederland definitief aan het verdorren is.
Net zoals een paar natte weken niet betekenen dat we voortaan in een moeras wonen.
Tot drie weken geleden was Nederland geel, dor en droog. Nu is het weer groen.
De #natuur herstelt zichzelf.
Maar daar kunnen we natuurlijk geen subsidiepot, klimaattafel of noodscenario aan ophangen.
Dus vooral niet te hardop zeggen.
Ewoud Nijeboer

[Mirjam152 @Mirjam152]

Naast Nederland kent alleen België dit systeem van dwangsommen. Maar België betaalt ze niet. De dwangsommen komen voort uit een EU-regel die Nederland belachelijk nadelig toepast, net als bij stikstof. In Duitsland leidt deze regel bijv. alleen tot het 'recht op een snellere behandeling' en NIET tot duizenden euro's dwangsom.

Het innen van de dwangsom loopt via een asieladvocaat en een D66-rechter. Deze regel én de toepassing getuigt van een enorme minachting van de mensen die het geld op moeten brengen. De belastingbetaler.

Geen wonder dat ALLES wat ons bestuur doet het verhogen van en zoeken naar nieuwe belastingen is. Ze hebben ons geld hard nodig. Ondertussen doen gekken op links alsof hogere belastingen onze maatschappij 'eerlijker' maken, want de kloof tussen arm en rijk is veel te groot. Yeah, right.

Neehee, onze overheid geeft veel te veel geld uit. Aan zichzelf, aan Oekraïne, aan de EU én aan dit soort waanzin.

[Wilfried Gr Koerkamp @biogroko]

Het “moet van Brussel” was jarenlang de “verschuil achter een ander” regel in Den Haag,….
Met dank aan @boerburgerbeweging en @jessikavanleeuwen @sandersmit komen er nu toch andere geluiden!!

Daar sta je dan met je rootsverloren @vvd fatsoenlijk @cda en beeldspraak @d66

[Peter Clack @PeterDClack]

Sprawling arrays of turbines and solar panels represent an industrial treadmill of endless decay and replacement.

Millions of decommissioned blades and toxic panels will soon have nowhere to go, but landfill. It’s a legacy that will not fade with time, while the natural scenery may never be the same again.

The sheer scale required to sustain this vast structural overbuild is staggering:

* Complete rewiring and expansion of the global electricity grid (estimated at over $21 trillion by BloombergNEF).
* Radical overhaul of foundational industrial processes, including steel and cement production.
* Inability to reliably power heavy agricultural machinery, mining operations, long-haul road transport, maritime shipping or international air travel.

Wind and solar are intermittent with low-capacity energy producers, with no inherent rotational inertia to stabilise grid frequency. To compensate, these systems require huge over-building compared with traditional energy sources.

During extended 'Dunkelflaute' events (no wind, no sunlight), battery storage and global supply chains fail to meet demand, forcing grids to buy emergency power at exorbitant rates.

Heavy manufacturing still relies on fossil-fuels, and grids require fast-ramping baseload backup. Yet the high-capacity, long-duration battery technology needed to back-up wind and solar simply does not exist at scale. They haven't been invented yet.

Meanwhile, the demand for primary materials — copper, high-grade steel, concrete and critical minerals — places unprecedented strain on global mining capacity.

[Ronald Plasterk @RPlasterk]

Moeilijk om hierover iets positiefs te zeggen. Onrendabele investering, die structureel niets bijdraagt aan het energieprobleem, en de natuur verwoest.