@maamoolli منم از استادی خسته شدم واقعا. به فکر خداحافظی باهاشم. تا همین الان که نصف شبه کارای تدریس فردارو میکردم. به اندازه ی اینداستری هم پول نمیدن که
@MOJNBG پسرا اوایل پدرشون اسطوره س براشون(همیشه هست، منظورم بیشتر این موضوعه)، اکانت فیفا جای خود داره، یه دستم رو سرش میکشید همینقد ذوق میکرد. میفهمم سخته واستون، همه مون مادر داریم و میبینیم چقد زحمت رو دوشتون هست. ولی به دل نگیرین، بیشتر غریزیه این کشش به پدر. سلامت و تندرست باشید.
به نظرم یکی از سطحیترین شکلهای نقد یک اقتباس سینمایی اینه که مدام دنبال پیدا کردن تفاوتهای فیلم با متن اصلی باشیم و بعد بر اساس تعداد همین تفاوتها درباره ارزش اثر قضاوت کنیم. این نگاه، قبل از هر چیز، درک محدودی از مفهوم اقتباس و اساساً از خود هنر داره. ۱/
@Enrique94479 ببین ادیسه ۱۹۷۰ روایتگری تاریخی بود. این بیشتر انسان شناسانه و فلسفی به قضیه نگاه کنه. به چهره بازیگرا و دیا��وگ ها دقت کنی میبینی چقدر سعی بر روایتگری فلسفی بود تا تاریخی.
@MPorgoo کاملاً موافقم. به نظرم این خوانش با جهانبینی نولان هم سازگاره؛ فاصله گرفتن از اسطوره و تمرکز روی انسان، انتخابهاش و پیامدهاشون. انگار نولان میخواد بهجای خشم خدایان، مسئولیت انسان در برابر سرنوشت خودش رو برجسته کنه.
برای من، هنر زمانی ارزش پیدا میکنه که بتونه از زمان و بستر اولیه خودش فراتر بره �� دوباره در یک موقعیت تازه معنا پیدا کنه. یک اثر ممکنه هزاران سال قدمت داشته باشه، اما این نگاه هنرمنده که میتونه اون رو به مسئلهای برای انسان امروز تبدیل کنه.
مفهوم«قانون زئوس»از این منظر برام جالبه.میشه اون رو فراتر از یک باور اسطورهای،بهعنوان نمادی از اعتماد و مسئولیت متقابل انسانها در نظر گرفت. چیزی که بدون اون، ساختار اجتماعی پایداری دوام نمیاره.شباهت بحرانهای امروز با جهان باستان هم برای من بیشتر در همین شکنندگی روابط انسانیه
سكس، تمسخر آميزترين معامله تاريخ است: تسليم
كردن تمام وقار انسانى در برابر لرزشى چند ثانيه اى !
انسان براى رسيدن به اين انقباض، حاضر است درو�� بگوید، خيانت كند، بندگی كند و حتى به قتل دست بزند!