Ağlayan bir bebek düşünün; annesinin kollarında enkaz altında kalmış..annesi ve babası yanıbaşında ama artık hayatta değil,bebek nefessiz kalana kadar ağlamaya devam ediyor. Bir anne düşünün, enkaz altında hayatını kaybetmiş ama bebeğini kucağından bırakmamış ona sımsıkı sarılmış bir anne..
Gelinim son nefesini verdiğinde bile evladını kucağından bırakmamışken , ben nasıl evlatlarımın adalet mücadelesini bırakırım. Benim adalet arayışımın arkasında bir şeyler arayanlar ,yaşadıklarımızı biraz idrak etsinler.Tüm bu acıların üzerine ,Eğer adalet mücadelesi vermeseydim arkasında bir şey aramanız gerekirdi.
Bugün bir kadın kucağındaki köpeği yere bıraktı, köpek bir süre dolaşıp yol kenarındaki taş mantara işedi, sonra sidiğini kokladı, ayaklarıyla üzerinde bir tur attıktan sonra kadın tekrar kucağına alıp yaklaşık 5 dakika sonra ağzını burnunu öptü. Bu hayvan sevgisi falan değil bu psikolojik bir rahatsızlık.