چمدونو وا کردم و جای جمع و جور کردن نیم ساعته بیحرکت و لاجون نشستم توش.
اینهمه چلمنگی و ضعف از کجا میاد؟
از تنهایی؟ عدم هماهنگی عصب و عضله؟ از معده درد؟ از مهشید؟ آخ مهشید...مهشید.
آدما اذیتم میکنن. قلبم درد میکنه. اونقدر بیتعادل و سرخوردهم که کج و معوج نشستم گوشه جدول و هر لحظه ممکنه زنگ بزنم به بابا و بگم لطفا هرجور شده تا آخر امروز بیا دنبالم و برم گردون به خونه و ۱۴ سالگیم.
بین تموم این گشتنها و پیغوم پسغومها داشتم به این فکر میکردم که کاش جسم آدمیزاد هم خونۀ اجارهای بود. میرفت کلیدشو پس میداد به خدا.
آخ کاش آدرس ایمیل تو رو هم داشتم قربون شکلت برم.
سر صبح دوستم گربهی وحشتناک افسردشو سپرد دست من.
و دقایقی پیش جمیلهی خدابیامرزو تحویل گرفت. عرضم درواقع یادآوری این نکته هست که منفی در منفی میشه مثبت بچهها جون.
تنها چیزی که میتونه خوشحالم کنه اینه که فردا صبح بیدار شم و ببینم یه قدرت ماورایی دارم. اگه کلا فعل بیدار شدن رو هم نذاری صرف شه که دیگه خیر از خداییت ببینی جوون💘