یه مدته هرکیو می بینم یه چیزیش برام آشناس، یکی ته چهره ش، یکی طرز حرف زدنش، یکی رفتارش و ...
فک کن تا اینجای کار، ادما هی داشتن متفاوت میشدن از هم، از این به بعد قراره این مسیر عوض بشه و همه شبیه هم بشن، بشن شبیه آدم ابوالبشر، حقیقتا ترسناک ترین دنیای آخر الزمانی همینه
امروز ۱۹ آبان، سالگرد به قتل رسیدن دکتر رامین پوراندرجانی است. پزشک جوان بیستوشش ساله که برای خدمت سربازی به کهریزک فرستاده شد و آثار شکنجهی بازداشت شدگان را دید. بنا بر شهادتهای منتشرشده، برای سکوت دربارهٔ آنچه دیده بود تهدیدش کردند. پیش از مرگ، به دوستانش گفته بود نگران جانش است.
پدرش از آخرین تماس تلفنیشان گفته بود. رامین حالش خوب بود. بعد، حسرتی که برایش ماند این بود که کاش گفتوگو را تا صبح ادامه میداد.
کنار نام رامین، نام دکتر عبدالرضا سودبخش را هم به خاطر بیاوریم. متخصص بیماریهای عفونی و استاد دانشگاهی که شامگاه ۳۰ شهریور ۱۳۸۹، مقابل مطبش در بلوار کشاورز به ضرب گلوله کشته شد. به گفتهٔ فرزندانش، قربانیان شکنجه و آزار جنسی را معاینه کرده بود و فشار برای تأیید روایت «مننژیت» را نپذیرفته بود. قرار بود فردای آن شب به دیدن پسرش برود. پسرش منتظر ماند و پدر هرگز نرسید.
حالا عدهای با ادعای وطندوستی، با هر تهدید نظامی علیه سپاه تنشان میلرزد و در نهایت خواهان بقای همین رژیم جلاد میشوند، مبادا زیرساختها آسیب ببیند. این پزشکان، این جوانان، این انسانهایی که شکنجه و کشته شدند، زیرساخت انسانی این کشور بودند. جان و دانش و آیندهشان هم جزئی از ایران بود.
وطندوستیای که برای بقای قاتلانِ فرزندان این وطن توجیه میتراشد، چطور میتواند مدعی دفاع از ایران باشد؟ لعنت به این بیحسی در برابر جان آدمها.
#پاینده_ایران_عزیز