نمیدونم چجوری بگم ولی آدمایی که به محیط اطرافشون توجه میکنن خیلی جذابن، همونایی که زود متوجه بوی سوختگی میشن، یا میبینن یکی داره تلفن حرف میزنه ولوم صداشونو کم میکنن، یا وقتی کسی نیاز به کمک داره سریع واکنش نشون میدن
ابهام، سردرگمی، بی حسی و رنج شدیدی رو از نوک سر تا انگشت پاهام حس میکنم که هردفعه برای بهتر شدنش تلاش کنم آخرش کم میارم، و الان فکر کنم دیگه باید قبول کنم که کم آوردم.
ایندفعه به کدوم طناب برای زندگی کردن باید بچسبم؟