ibrahim ünel

[Kaybolan Tarihin Peşinde @mehmet_dilbaz]

Sultan II. Abdülhamid’in en küçük oğlu Şehzade Mehmed Abid Efendi'nin kara tahtaya yazdığı 'İntikam' isimli şiir:

"Unutma, gördüğün hakareti bil; Kinini kalbinde sakla, uyutma.

Ağlama, gözünün yaşını sil; Bekle zamanını, fakat unutma.

Unutma Bulgar'ı, Sırp'ı, Yunan'ı; Kinini kalbine ateşle yazdır.

Unutma sel gibi çağlayan kanı; Ölürsen bunları taşına yazdır."

Okullarda her Türk evladına ezberletilmesi gereken bir şiir.

#kaybolantarihinpeşinde

#AnavatanRumeli

[Ahmet Faruk Şenkaya @afsenkaya]

Demokrasilerde iktidarın ülkeye bakışı çoğu zaman kiracının kiraladığı eve bakışı gibidir: “Nasıl olsa beş yıl sonra çıkacağım” der.

Monarşide ise bakış farklıdır. Ev sahibi gibi, ülkeyi kendi mülkü ve gelecek nesillere bırakacağı bir emanet gibi görür, ona göre ihtimam gösterir

[Öznur Küçüker Sirene @SireneOznur]

İsrail...
Sahadaki saldırganlığını masada hiçbir somut kazanıma, başarıya çeviremeyen, bütün komşuları ile kavgalı, tek kazandığı şey bütün dünyanın nefreti olan ülke.
Gazze, Lübnan, İran...Hangi savaşında, soykırımında somut olarak ne elde etti? Sahada çocukları bombalayıp boş üsse saldırıp mı "büyük güç" olunuyor?
İsrail muhalif basını bile bütün yaşananların, sonunda İsrail'in bütün masalardan saf dışı bırakılmasının "fiyasko" olduğunu yazıyor.
Şu anda Netanyahu öyle bir iç ve dış baskı ile karşı karşıya ki Ekim seçimleri öncesinde elinde sadece "Türkiye" kartı kaldı.

Peki bu süreçte bazılarınızın "kınamaktan öteye geçemiyor" dediği Türkiye ne yaptı?
Yanıbaşında kardeş bir Suriye kurdu. Bugün Suriye'nin önemi tam olarak anlaşılmıyor ama Türkiye Suriye üzerinden bölgenin jeoekonomik haritasını yeniden çiziyor:https://t.co/ccutM5jCmO
Suriye ile iş birliği henüz tam olarak görünür değil. Ama ileride deniz yetki alanları anlaşması, askeri üs, petrol ve doğal gaz aramaları gibi türlü türlü projeler gündeme gelecektir. Her şeyin doğru bir zamanı, sırası var.
Ülkemiz bölgede başka neler yaptı...
Gazze Barış Masası'nın ana aktörlerinden biri oldu.
Rakibimiz İran'ın bile bölünmesini engelledi.
Libya'nın Doğu ve Batısı ile masaya oturmaya başladı.
Lübnan'da konuşlandırılması planlanan uluslararası güce asker göndermesi gündemde.
Somali'de askeri üs kurdu, uzay limanı yolda.
Suudi Arabistan ve Pakistan ile ortak savunma anlaşması imzaladı. İlişkilerin giderek arttığı Mısır'ın da dahil edilmesi için çaba sarf ediliyor.
Sudan Genelkurmay Başkanı birkaç gün önce Ankara'daydı. Fransız basını bile iki ülke arasında artan askeri iş birliğini kaleme almış: https://t.co/2PiB3DVhwC
İsrail'e sırtını dayayıp güç kazandığını düşünen Yunanistan ve GKRY'e karşı Mavi Vatan Yasası gündemde.
Daha başka ne yazayım?
Her köşede yeni bir oyun kurup etki alanı oluşturuyoruz.
İsrail bütün bunlar karşısında panikle boş üslere saldırıp "Altıgen ittifak kuracağız" gibi zavallıca açıklamalardan öteye geçemezken, bölgede yıllardır ilmek ilmek işleyip hayata geçirdiğimiz bir strateji var.
Bunları da göremeyen, anlayamayan ya kör ya da kötü niyetlidir.

[Emir Ali Demirel @emirali_demirel]

https://t.co/csy9sGu73x

Uzun zamandır üzerinde çalıştığım kitabeler sitemi açmak nasib oldu nihayet.

Bizzat çektiğim fotoğraflar ve kendi tercüme ve günlük Türkçe’li sadeleştirmelerimle İstanbul ve çevresindeki Camiilerin, Meşhurların Mezarlarının ve Çeşmelerin kitabeleri yer almaktadır.

Siteye peyderpey yeni girdiler devam edecektir inşallah. Meraklısına faydalı olması temennîsiyle....

[TRHaber @trhaber_com]

Bulgar Yazar Sophia Proneikos:

▪️Tarih beni asla şaşırtmaktan vazgeçmeyen bir alışkanlığa sahiptir. Neredeyse hiçbir zaman kaybolmaz.

▪️Sadece kendini öyle zarif bir şekilde sunmayı öğrenir ki modern insanlar ona törensel protokol demeye başlar.

▪️İşte bu yüzden Ankara’daki NATO Zirvesi’nin en büyüleyici sahnesi müzakere masasının etrafında değil, ilk tokalaşmadan önce yaşandı.

▪️Yirmi birinci yüzyılın en güçlü askeri ittifakının liderleri, Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nde dünyanın en eski askeri bandosu olan Mehterin sesleriyle karşılandı; önlerinde ise Osmanlı İmparatorluğu’nun farklı yüzyıllarını temsil eden tarihi kıyafetler içindeki askerler duruyordu.

▪️Ne olağanüstü bir tarihsel süreklilik duygusu: 1949’da savaş sonrası dünyanın sembolü olarak kurulan bir askeri ittifak, kökleri 13. yüzyıla uzanan bir askeri geleneğin müziği eşliğinde bir cumhurbaşkanlığı sarayına girdi. Mehter hiçbir zaman sıradan bir askeri bando olmadı, o bir silahtı.

▪️Osmanlı orduları Belgrad’a, Konstantinopolis’e, Rodos’a, Mohaç’a veya Viyana’ya yürüdüğünde ilk duyulan şey devasa kös davullarının gümbürtüsüydü; ardından zurnaların keskin sesi, sonra borular ve çarpan ziller…

▪️Çünkü bu müzik yalnızca orduya eşlik etmiyordu, ordunun bir parçasıydı. Amacı askerleri eğlendirmek değil, savaş başlamadan çok önce düşmana bir imparatorluğun üzerlerine doğru geldiğini hissettirmekti.

▪️Avrupa’nın Osmanlı İmparatorluğu’yla karşılaşmalarından sonra Batı ordularının yavaş yavaş Osmanlı davullarını, zillerini ve “Türk tarzı”nı benimsemesi tesadüf değildir.

▪️Bu tarz daha sonra Mozart, Haydn ve Beethoven’ın müziğine bile girmiştir. Çünkü bazen tarih bir uygarlığı kılıçla fethetmez. Bir ritim yeterlidir.

▪️İşte bu yüzden bu töreni büyüleyici buldum; kimse Osmanlı İmparatorluğu’nu yeniden canlandırmaya çalıştığı için değil, Türkiye büyük uygarlıkların her zaman anladığı bir şeyi anladığı için: Geçmiş bir yük değil, bir dildir. Ve bu dili konuşmayı bilen uluslar tarihlerini yalnızca konuşmalarla anlatmaz; bazen birkaç davul vuruşu yeterlidir.

[Hasan Mert Kaya @kayamerthasan_]

1935 yılı Mayıs ayı sonu. Cuma günü son kez resmi tatil olarak geçiyor. Bir sonraki hafta cuma artık iş günü olacak ve tatil günü cumadan pazar gününe alınacak.

[Yakup Ekmen @Yakupekmn]

Siz 80 yıl boyunca valsi, tangoyu ve insanların giyim kuşamını tartışırken;

Anadolu’nun ayaklarını lavaboda yıkayan evlatları kıtalararası barislik füze yaptı. Bu utanç size 1000 yıl yeter. https://t.co/yKqOTY3yco

[yusuf kaplan @yenisafakwriter]

Bu olmadı işte!
Çocukları camiye çekmek için iyi niyetle yapılmış olabilir ama bu, dini yozlaştırmak, rayından çıkarmaktır!

Böyle giderse din protestanlaşır, paçavraya döner, ruhunu ve anlamını yitirir, canlı cenazeye dönüşür.

Cami ibadethânedir, karnaval yeri değildir! Lütfen!

[Ahmet Cemil AKDAŞ @AhmetCemilakda3]

VAKİT DEĞİŞİMİ, TEMKİN VAKTİNİN KALDIRILMASI HAKKINDA BİLGİLENDİRME

📅 Aynı şehirde, bir gün için namaz vakitlerinin değiştiği görülmektedir.
Bu durumun temelinde, namaz vakitlerinin hesaplanmasında kullanılan yöntemlerin farklılaşması yer almaktadır.

🔍 NE DEĞİŞTİ?
📖 Türkiye takvimine göre:
1982 yılına kadar namaz vakitleri hesaplanırken “temkin müddeti” kullanılmaktaydı.
İmsak vakti için güneşin ufuk altındaki açısı -19° olarak esas alınıyordu.

📅 1 Ocak 1983’ten itibaren:
Hesaplama yöntemlerinde değişiklik yapıldı
İmsak açısı bazı hesaplarda -18° olarak alınmaya başlandı
Temkin süresi uygulamasında farklılıklar oluştu

⏰ BU NEYE SEBEP OLUR?
Bu değişiklikler sonucunda bazı şehirlerde:
İmsak vakti daha geç
Yatsı vakti daha erken
hesaplanabilmektedir.

📊 Örneğin Ankara için:
İmsak farkı: yaklaşık 15–20 dakika
Yatsı farkı: yaklaşık 10 dakika

⚠️ NEDEN ÖNEMLİ?
Namaz ve oruç ibadetleri belirli vakitlere bağlıdır.
Bu nedenle vakit hesaplama yöntemlerindeki farklılıklar:

İbadetin başlama zamanını etkileyebilir
Farklı takvimler arasında tereddüt oluşturabilir

🧭 SONUÇ
🕰️ Namaz vakitleri astronomik hesaplara dayanır ve kullanılan yöntemlere göre değişiklik gösterebilir.

📌 Bu sebeple:
Güvenilir ve tutarlı bir takvim kullanmak
Konuyu araştırarak bilinçli tercih yapmak
önemlidir.
📎 Detaylı açıklama ve kaynaklar:
👉https://t.co/OzaVgaKP5e

Ahmet Cemil AKDAŞ
Din Ve Tarih Bilgileri

#NamazVakitleri #İmsakVakti #VakitDoğruOlmalı #AynıGünFarklıVakit #TakvimiSorgula #VakitDeğişimi #DakikalarÖnemli #İbadetVakti #DoğruBilgi #VaktiDoğruBil #temkinvakti

[Barış Ağan @barisagan61]

Hazreti Muaviye ‘’radıyallahü anh’’ ı rafızilerden dinleyecek değiliz Allahü teala Efendimiz ‘’aleyhisselamın’’ ashabının hepsinden razı olsun. Üstad nefis anlatımı ile ehli sünnetin düsturunu ortaya koymuş Allah rahmet eylesin

[Muhammed Esat Altıntaş @altintasme]

Genç yaşında kanser sebebiyle vefat eden bir kardeşimizin son yazısı...

Awake Narkoz ismiyle müsemma bir film var. Babasından yüklü bir servet kalan genç kalp nakli ameliyatına girer. Ameliyatta bir teknik aksaklık olur ve kahramanımız hissetmemesi gerekenleri hisseder, duymaması gerekirken duyar. Ameliyat aslında bir komplodur, sevgilisi dahil yakınları onu ortadan kaldırıp servetine konma peşindedirler. Daha fazlası spoiler olacak, merak edenler izleyebilir. Kahramanımız kendi sonunu çaresizce izlemekte ve insanların onun için neler düşündüğü gerçeğiyle yüzleşmektedir. Bunun gerçek hayattaki bir benzeri de cenaze törenlerimizde yaşanır. “Ah vah ne iyi adamdı rahmetli” ile “gıdım koklatmadan gitti şerefsiz” arasında gidip gelen o muhabbetler işte. Benim de lenfoma tespiti ile başlayan sürecim cenaze töreni provası gibiydi. Ufaktan bir gidip gelme provası yaptık da diyebiliriz. Bu esnada yaşadıklarım da awake filmindeki gibiydi, sadece izliyordum.

Sanırım kendimi acındırmayı büyük bir ayıp ve yenilgi olarak kabul ettiğimden olsa gerek, hastalık şüphesini aileme bile söylememiştim. Biyopsi için ameliyata girince mecburen haberleri oldu. Devamında da yine bizzat kimseye bahsetmedim, sosyal mecralarda vs. paylaşmadım. Ancak kulaktan kulağa tahmin etmediğim bir hızla yayıldı. Bu yazıyı da bu yayılmayı bilmenin verdiği rahatlıkla yazıyorum.

Halsizlik, aşırı terleme, kilo kaybı, lenf nodları şişmesi derken ayakta duramayacak hale gelmem 2 ay sürdü sürmedi. Zaten tip olarak en agresif ilerleyen riskli bir tür imiş. Pantolonların düşmesi rahatsız edince eşofman giymeye başlamıştım ama bir gün giyinirken bacağımın inceliğini fark ettiğimde gerçekten moralim bozulmuştu.

Sanırım en çok yoranı kesin teşhis koyulmadan önce beklediğim biyopsi safhasıydı. Bu esnada en çok da eşim ve çocuklarıma üzüldüm. İnsanın en kötü de olsa gerçeği kabul etmesi kesinlikle rahatlatıcı. Ölü mezara konulunca acısı hafifler derler. Sanki mezara konulmadan önce insan halen ölümü kabullenemiyor da mezara konunca artık mücadele edecek bir şey kalmıyor.

İş vesair kurumlardan elini eteğini çekince ölenle ölünmez kuralı kabilince yerin hızlıca dolduruluyor. Tabi benden sonra tufan dedirtmemek de önemli, koltuklar bir şekilde dolduruluyor ama bakalım sistem işliyor mu yoksa one man show mu yapmışsınız bu gerçek ortaya çıkmaya sabırsızlanıyor.

Şüphesiz ölümün en ağır yönü aile rollerinde. Eş, baba, evlat derken herkeste bir yer işgal ediyorsun. Aile bağları bu yoklukları doldurmak için de varlar ama yine de çocuğunun yetim olduğunu hayal etmek çok yıpratıcı. İnsan her şeye çözüm buluyor da buna bulamıyor.

Sonrası 5-6 ay süren tedavi safhası. 5 gün 24 saat süren kemoterapi seansları. Artık melekler dışında tuvalette bile yanından ayıramayacağınız bir de kemo standınız oluyor. 1 hafta bunun yüzünden yiyemiyorsun öbür hafta yan etkisinden, tam biraz düzelir gibi olurken zaten yeni seans geliyor. Kusmalar bayılmalar tedavinin şanından. Böyle böyle vakit geçiyor. Bu esnada işten güçten hatta evden de koparılmış paralel evrende gibiydim. Vücudun defans refleksinden olduğunu tahmin ettiğim derin bir boşluk, düşüncesizlik ve hissiyatsızlık içinde. Bu boşluğu yapabildiğim kadar ibadet, sıkıldığım kadarıyla da hastane televizyonu doldurdu. Dmax’ın tamirat tadilatı, ikinci el pazarı tabi bir de Müge Anlı. Müge Anlı saatinde televizyonda izlenecek hiç düzgün bir şey yok. Aynı kepazelikler Brezilya dizileri yayınlansa en azından gavura bak ne pis der rahatlardık, o da yok. Kanal 7’nin Hint kuşağının niye bu kadar ilgi gördüğünü de anladım tabi.

Çok şükür tedavi sürecim nispeten rahat geçti. Zaten hayatımın pek çok safhasında zalimsiz yaşayamadığım için ekstra bir şey çektiğimi anlamadım bile. Çevremdekiler ise tevekkül ettiğim için şikayet etmediğimi sanıyorlardı, keşke öyle olsaydı.

Bu tören provasının en güzel yanı ise geçmişte yaptığın iyiliklerin boşa gitmediğini görmek oluyor. Dünyanın dört bir yanında mübarek mekanlardan gelen dua videoları, kestirilen kurbanlar, dökülen lokmalar. Hepsinden Allahü Teala razı olsun.

Her şey güllük gülistanlık da olmadı tabi. Yakın çevremde hastalığımdan keyif alanlar da vardı. Kimisi sizi geçemeyeceğine inanınca sizin düşmenizi bekliyor, zavallıca. Beni ayakta gördüklerinde yüzlerine taktıkları sahte üzüntü ifadesinden tanınmamaları mümkün değildi. Dahası yaptıklarımın cezası olarak başıma bunların geldiğini söyleyip selam söyleyenler de eksikliklerini hissettirmediler sağolsunlar. Tabi uzaktan değil bunlar, zaten insana ne zarar gelirse yakınından geliyor. Yeri geliyor akraba yeri geliyor samimi şekilde açıldığın arkadaşın. Seni zayıf gördüğü anda akrep tabiatının gereğini yerine getirmekte hiç gecikmiyor.
Ne dersler çıkardım?

Herkesi memnun edeceğim diye ömrümü tüketmişim. Bu memnuniyetperverlik öyle bir hal almış ki karşımdaki bunu kendisine doğuştan hak gibi görmüş. Sanki dünyaya bu insanları memnun etmeye gelmişim, benim bu doğal hizmetim beğenilmediği zaman da benden kötüsü de olmamış. Kıssadan hisse: Sen doğru olduğuna inandığını yap, bırak insanlar ne düşünürse düşünsün.

Hayatta tevekkülü esas tutmalı. Plan yapmayı severim ve plandan sapmak bana rahatsızlık verir. İdealdan uzaklaşmayı dünyanın sonu addederdim ama hayat neyse ki sadece siyah ve beyaz değil. Evet plan yapmak doğru ama elden geleni yapıp tevekkül etmek esas olan. Artık planı da plandan sapmayı da çok mühimsemiyorum. Boş mu verdim yoksa? Hayır. Aksine daha iyi bir noktaya geldim. Biz hayatımızda da işimizde de ailemizde de sisteme odaklanmakla mükellefiz. Hedefler, planlar vs. sadece yoruyor. Önceliklerin neler sırala; sonra da zaman, para, şu bu neyse artık elindeki kaynağı bu önceliklere göre ayır. Sistemine odaklan onu iyileştirmeye çalış. İyi alışkanlıklar edin. Sonrası zaten nasipse gelir. Gelmemesinde ne hayır olduğunu da bilemezsin o yüzden çalışabildiğin kadar çok çalış ama çok hırs yapma.

Hayat çok kısa, hem iş için hem ahirete çalışmak için. Zamanın kıymetini bilmeli. Tayyı zaman edemeyiz ama daha doğru zaman planlaması, iş delegasyonu önemli. Bir önceki maddede yazdığım gibi sistemi ve verimliliği önemse.

Önceden yapıp yapamayacağımı düşünmeden her iyi gördüğüm faaliyete evet diyordum artık demiyorum. Verdiğim her evet cevabı yeni bir sorumluluk demek ve yerine getiremediğim her sorumluluğun beni mental olarak ciddi yorduğunu fark ettim.

Çok uzatmadan söyleyeyim: Aile ile daha fazla ve kaliteli vakit geçirilmeli. Günün sonunda elde kalan aile oluyor.

Şimdi halihazırda takip hastasıyım. Normal bir insana göre bu hastalığa tekrar yakalanma şansım bilmem kaç kat daha yüksek. Buna rağmen çevremde değişen bir şey yok. Sizin kendinize vermediğiniz değeri kimse size vermiyor. Ben bunu bizzat yaşayarak tecrübe ettim. Siz bunu öğrenmek için benim kadar düşmeyi beklemeyin derim.

Bünyamin Ekmen

Cenab-ı Hak kardeşimize gani gani rahmet eylesin, makamını âli kılsın ve cennetinde sevdikleriyle buluştursun inşallah.

[SADIK SÖZTUTAN @sadiksoztutan]

Okumak, seyretmeyi yenecektir bir gün...

[SADIK SÖZTUTAN @sadiksoztutan]

Okuyana saygımız var.
Yo yo, benim hikâye için söylemedim.
Genel olarak okuyan insana ayrı bir sempatimiz var. 🙂

[Salih Uyan @salih_uyan]

Öğrencileri İngiltere’ye götürmüştük. Heathrow havalimanında bir öğrenci “Hocam, ben bir tuvalete gidip geleceğim” dedi.  Gitti ve biraz sonra geri geldi. Yüzü bayağı asıktı. “Hocam, bendeki de şans ya!” dedi. 

“Ne oldu?” dedim.

“İçeride dört kabin vardı ama dördü de arızalı” dedi. “Hiçbirisinde şey yok.”

“Ne yok?” dedim.

“Taharet musluğu”

Gruptan birkaç kişi kıkırdadı. Ben de “Bu batı dünyasına yayılmış genel bir arıza oğlum” dedim. “Hepsi öyle yani.”

Çocuk şaşırdı. “Gerçekten mi hocam?” dedi gözlerini kocaman açarak. “Neden ama?” 

Verecek bir cevabım yoktu. Hala da yok. Düşünüyorum ne olabilir diye. Bulamıyorum. Daha önce de bu konu üzerinde düşündüm. Birkaç kişiye sordum hatta. “Rahat mısınız böyle? Suya sabuna dokunmadan yaşıyorsunuz” dedim. “Çok rahatız, sıkıntı yok” dediler. 

Bu konu hakikaten gündemlerinde hiç yok. Çok garip! 

Bir arkadaşım vardı, Avrupa'ya gitmeden önce tecrübelilerden taktik almış. “Yanında hep bir şişe su bulunsun” demişler. Arkadaş da ilk ihtiyaç molasında bir yerden su almış. Ama Avrupa'da su isteyince genelde maden suyu veriyorlar. Gazlı olanlardan yani. 

Detaylara girmeyeceğim ama arkadaş ciddi sıkıntı yaşamış. 

Ben de yurtdışına çıktığımda iki şişe suyla geziyorum. Sırt çantamın bir gözünde ihtiyaç için bir şişe su. Diğer gözünde içme suyu. Ama aklım sürekli orada. Hangisi hangisi? 

Karıştırmayayım diye gün boyu tedirgin geziyor, haceti def edeceğim diye resmen telef oluyorum. 

İki şişeli hayat çok zor yani. 

Bir de Avrupa'daki bazı tuvaletlerin kapıları var. Tam bir felâket. Çit gibi. Alanı koruyor ama manzarayı engellemiyor. Oturduğun yerden geleni geçeni bayağı görüyorsun, onlar da seni görüyor. Kapı tıklatmaya, öksürmeye falan gerek yok. Bakarak kabin seçiyorlar. 

Bir keresinde de Güney Kore’ye gitmiştik. Orada tuvaletlerde bu işi çözmüşler diye okumuştum. Ben de o rahatlıkla gittim. Ama orası da işi abartmış. Klozetin yanında NASA kontrol paneli gibi bir şey var. Bir sürü tuş, LED ışıklar, ayarlar, modlar... Yanlış bir tuşa basmayalım diye önden yarım saat çalışıp, notlar alıp öyle girmiştim içeri. 

Sonuç olarak şunu söyleyeyim: Yurt dışına çıkarken bavulunuzu hazırlarken pasaport, para, cep telefonu kadar önemli bir şey daha var: Taharet musluğu stratejiniz…

Çünkü ne kadar güzel yerler gezseniz ne kadar kültürel tecrübe yaşasanız da defi hacet gündemi seyahat coşkusunu gölgeliyor.

Bence batılılaşmanın önündeki en büyük engel taharet musluğudur. Hiç daha derinlere inmeyin.

[Ahmet Faruk Şenkaya @afsenkaya]

Deme sakın sahabe-i güzin hakkında kem küm

Cenab-ı Hak buyurdu haklarında "radıyallahü anhüm"

[Öznur Küçüker Sirene @SireneOznur]

The Defense Post:

➖"Türkiye, tamamen yerli olarak geliştirdiği ilk denizaltısının inşasına başladı. Bu adım, Ankara’nın savunma teknolojilerinde yabancı ülkelere olan bağımlılığını azaltma hedefinde önemli bir eşik anlamına geliyor."

[SADIK SÖZTUTAN @sadiksoztutan]

14. padişah olarak
14 yaşında tahta çıkan 1. Ahmet
14 yıl daha yaşadı.

6 vezirin arsasını satın alarak 6 minareli Sultanahmet Camiini yaptırdı.
“Kâbe’deki cami de altı minareli. Bu edebe sığar mı” diye eleştirenlere hak verdi ama çare ne? Minarelerden birini yıktırsan her şey alt üst olur.
Cami girişlerine “enaniyet zinciri” yani bugünkü tabirle “kibir kırıcı” zincirler yaptıran bir padişahtan, kendisine yakışan beklenirdi.
O da öyle yaptı; Kabe’deki camiye yedince minareyi ekledi.

#Hayırlı_Cumalar

[ibrahim ünel @unel_ibrahim]

@drhsvarinli Videodaki dayı türkçesinden okumuşta aya mı gitmiş?