psikologlar ne hissetiğini ifade edemeyen insanlar için şöyle bir duygu çemberi kullanıyorlarmış.
bunun bi de ne yemek istediğine karar veremeyenler için bir versiyonunu yapmak lazım.
Aynısını terapistime demiştim o ise bana sen duygularını bastırmıyorsun, tam tersi duygularına odaklandığın için diğer bilgileri aklında tutamıyorsun demişti :)
o kadar çok duygularımı bastırdığımı fark ettim ki artık bilgi tutamıyorum, hafızam bana ihanet ediyor, konsantre olmakta zorlanıyorum ve konuşurken kelimeleri unutuyorum.
Ben bunu sürekli yapıyorum kendim bulmuştum yazmıyorum ama kafamda bi sekme açarak yalnız kaldığımda mesela aklıma gelen kötü şeyleri düşünebiliyorum gün içinde böylelikle modum düşmüyor
yaklasik uc sene once psikologumdan ogrendigim en iyi sey bana dusuncelerimi ertelemeyi ogretmesiydi aklima tadimi kaciracak bir sey geldiginde onu yok saymayi bilincim kabul etmiyor ama “simdi bu ani yasa bos bir vaktinde bunlari rahat kafayla detayli dusunursun” u kabul ediyor
tevekkül ettiğimi sanıyorum ama devemi o kadar sıkı bağlamışım ki boğulmuş deve, istese de zaten gidemez bir yere. insan kendini kandırırken şu şekil körleşebiliyor gerçekliğe.
Hani secde sûresinde hiç kimse kendisi için gizlenen müjde ve mutluluğu bilemez diyorsun ya rabbim sen bu kandil hürmetine tez zamanda ömrümüzü müjdeli haberlerinle süsle bekleyenleri beklediklerinden çok daha güzeline kavuştur solan umutlarımızı sen rahmetinle yeniden yeşert
İyi değilim ya gerçekten değilim, kimseye çıkıp iyi değilim konuşmaya ihtiyacım var demek içimden gelmiyor, biri sorunca söylemekte içimden gelmiyor çünkü zamanında bunları yaptığımda hepsi yüzüme vuruldu. Yanlızlığa çok alıştım ama insan bazen bir liman arıyor kendine