Gazze’den su baskınlarıyla ilgili gelen videolar ve görsellerin bazıları AI ile üretilmiş… Bunlar, bu soykırımın mimarları tarafından servis edilen ve gelecekte gerçekleri yalanlamak için kullanılacak içerikler.
BUNA ALET OLMAYIN!
Bunlar hep sopa yoksunluğundan oluyor. Orada ağzının burnunun kırmayacağına o kadar emin ki.
Bu saatten sonra isterse müebbet yesin o kadın o tokadı yememeliydi. Önemli olan buydu.
Şiddet vardır! Yok deyince yok olmuyor; yönünü, hak edenden hak etmeyene çeviriyor. Hak edilmiş sopa şiddetin pusulasıdır. O olmadığı için şiddet yolunu şaşırmıştır.
Yolsuzluk bir Türkiye gerçeğidir. Herhangi bir siyasi partiye mal edilemez. O işin görünen kısmıdır.
Çok sert ve kurumsal tedbir almadıktan sonra hiçbir şey değişmeyecek.
Halkın tepki vermesi imkansızdır. Üsttekilerin merhametine muhtaçtırlar.
Bu merhameti ve alicenaplığı onlara ancak din işleri ile iştigal edenler hatırlatabilirler. Onlarında durumu malum. Gölgelerinden korkuyorlar.
Nerede na'büdü nerede nestain?
Biyolojik silah olduğunu düşündüğüm Kokarcalar bir vatandaşımızın aracini istila etmiş. Bu canlı ülke tarımını bitirecek insanları şehir merkezinde dahi oturamaz hale getirecek. Lütfen gündem yapalım
Kıymetli arkadaşlar “yetim sponsorluğu” şartı ile ücretsiz olarak tez ve makale bilimsel danışmanlığı (yöntem ve veri analizi) konusunda yardımcı olabilirim. İlgililere duyurmuş olayım, selametle ✋🏻
Beni engelledi. Canı sağolsun. Tamamen yanlış anlaşılma. Gazeteci ablamız bizi affetsin.
@FSYuksek@acikistihbarat
Şu yazdığına bakın. Vallaha tebrik edeeim
Ata tohumları kazanacak dediğimde bahçesi tarlası olan arkadaşlar ekecekeler kendilerini kurtaracaklar diye düşünüyorsalar eğer ben sormak istiyorum benin zaten bahçem var tarlam var yediğim içtiğim sebze meyve %100 kendim üretiyorum o zaman ben nediye uğraşıyorum ki? Bende kendimi düşünürüm olur biter. Dostlarım bu farkındalığımızın amacı bağı, bahçesi, imkanı olmayanlarında sağlıklı tarım ve sağlıklı sebze, meyveye ulaşması. Ben yola bu amaçla çıktım. 3 yıldır her türlü imkanım olduğu halde gezmek tozmak yerine bağ bahçede çalışarak tohum biriktirdim. Bizim ata tohumu farkındalığınızda benlere yer yok biz varız. Ya hep beraber, ya hep beraber. Ata tohumları kazanacak insan kazanacak demiyoruz, ata tohumları kazanacak insanlık kazanacak
Ben müstakil evleri savunuyorum evet ama büyük bir hata olan Amerikan banliyö sistemini övecek halim yok. Ayrıca kerpici savunuyorum evet ama bunun için de salt modern sıkıştırma toprağı kusursuz addedemem. Her olgu detaylara sahip hele mesele mimarlık ve şehircilik olunca..
Bu çocuk yetim olduğu için muhtemelen sesi pek duyulmayacak.
Biz Mahmud’un sesi olalım.
Onun ölümünde ihmali olanlar hesap versin!!
Gören herkes RT yaparak Mahmud’un sesi olsun.
"Savaştan savaşa bizimdir vatan, barışta sahibi değişir oğul." Bu hep böyleydi. Herkes içten içe bilirdi acı gerçeği ama yine de fedakârlık hissi ağır basardı. Çoğunluk, alttaki cümleleri bundan seneler önce duysa yadırgardı bu sebeple.
Fakat bugün çoğunluk bu cümlelere hak verir noktaya geldi. Neden? Gözü doymak bilmezlerin artık fazla göz önünde olmasından mı? Bundandır elbet ama asıl sebep millet ekonomik darlıktayken aşikâr işlenen suçların milletle dalga geçilir gibi cezasız bırakılması. İnsanlar ortada bir devlet göremezken hangi devlet için savaşacak?
Ekonomi birçoğunun onurunu gururunu yerle bir edecek noktaya geldi. Hatta canından bile etti. 7 emniyet mensubunun intihar ettiği bir haftada bizim meblağını algılayamadığımız kadar para gündem oluyor. Ortada cinayet var cinayet. Vatandaş üçün, beşin derdindeyken böylesi paralarla oynamak, ülkenin tüm imkanlarını sömürmek bir saldırıdır. Vatandaşa bir savaş ilanıdır zaten. "Hırsızlık yapan kardeşim olsa kolunu keserim!" demek neden bu kadar zor?
Ebu Zer'in, "Geceyi aç geçirip de sabah kılıcına davranmayanın aklından şüphe ederim." sözünün neleri ihtiva ettiğini anlayabiliyor muyuz? İnsanı yaşatmazsan devlet yaşamaz. İnsanlar, uğruna savaşacakları tüm değerleri yitirmekteyken birileri sadece semirmeye bakıyorsa o birilerinin kolunu bırakın, kellesini almak gerekir. TRT'de dönem dizisi senaryosu olunca bayıldığınız şeylerin çeyreğini uygulamaya geçebilsek ya?
Diğer yandan; kimliğimize yapılan sistematik saldırılar, PKK'ya sempati kazandıran tuhaf haller, tüm bunlar insanımızın kafasında bir şeyleri bitirdi. Ama savaş vakti çok başka bir vakittir. O gün yine en varlıksızı, en küskünü bile en ön cepheye koşabilir. Zira o günlerde Allah, bizi bizle bırakmaz. Sevk eder. Aramızdaki en ihlaslı kullarını sevk eder ve şehadetle, gazilikle onurlandırır. Bugün şu adamı yargılayanların birçoğu da kaçanlardan olacaktır belki savaş günü.
Milyarlarca liran olsun, tüm makamlar mı, al o da senin olsun. Ne olacak ulan, sonunda ne olacak? Bu hikâyenin bir tek sonu önemli. Çünkü orada sonsuzluğa açılan bir kapı var. Daha en başından, izzetli bir kapanışı tüm dünya nimetlerine değişmeyenlerin, adaletten yana ömür sürmeyenlerin zillete düşmeden öldüğü zaten görülmemiş ola.
Amerikan filmlerinde ahlak konusunda hassas olanların tamamı sapık çıkar. Bu Amerikan iç siyasetinde Cumhuriyetçilere darbe vurmak, dünyada ise geleneğe ve dine yaslananları ezmek için kurgulanmış bir manipülasyondur. İnsanları Hollywood böyle kodladı.
Azerbaycan’daki başörtüsü yasağıyla ilgili yazılanlardan sonra en çok şuna öfkelendim. On üç senede zerre değişmediklerini bildikleri halde başörtülü kadınların her şikayetine, en müstehzi tavırlarıyla “bitmedi mağduriyetiniz” etiketi yapıştırıp hezeyan muamelesi yaptılar.
TÜRBAN
Başörtüsü kullanmak isteyene de kullanmak istemeyene de dayatma ve psikolojik baskı uygulamak insanlık onuruna aykırıdır. İnsanın bedeni üzerinde söz sahibi olma hakkı, bizim onun tercihinden hoşlanıp hoşlanmamıza bağlı olamaz. Özgürlük anlayışımızın değeri, bize benzemeyen birinin özgürlüğü karşısında belli olur.
İffet ve vakar hakkında da daha derin düşünmek gerekir. İffeti kadın bedenine ve kıyafetine sıkıştıran bir toplum; yalanı, yolsuzluğu, zalimliği ve başkasının hakkına el uzatmayı ahlak tartışmasının kenarına iter. Oysa insanın onuru, güçsüz karşısındaki davranışında, çıkarı tehlikeye girdiğinde koruduğu dürüstlükte ve kimsenin görmediği yerde gösterdiği sorumlulukta da aranmalıdır.
Başörtüsünün anlamını tek bir döneme sabitlemek, onu kullanan herkesi aynı siyasi niyetin taşıyıcısı saymak, yaşayan insanı hazır bir kategoriye hapsetmektir. Bir kadın için inanç, diğeri için aidiyet, alışkanlık, estetik tercih veya bunların iç içe geçtiği bir hayat biçimi olabilir. Bu anlamı kişinin yerine biz tayin ettiğimizde, onun adına konuşma ayrıcalığını kendimizde bulmuş oluruz.
Fakat gündelik hayatta olağanlaşan her şeyin simgesel anlamını yitirdiğini söylemek de aceleciliktir. Moda bile toplumsal anlam taşır: Kim olmak istediğimizi, kime benzemeye çalıştığımızı, hangi çevrede kabul görmek istediğimizi anlatabilir. Başörtüsü ile moda birbirini dışlayan kategoriler değildir. İnanç, piyasa, aidiyet ve kişisel tercih aynı kıyafette buluşabilir.
Asıl sorgulanması gereken, kıyafetten insanın bütün kişiliğini okuyabileceğimizi sanmamızdır.
Başörtüsünü ahlaki üstünlük belgesi gibi gören de örtüsüzlüğü zihinsel özgürlüğün garantisi sayan da kendi kabulünü sınamalıdır. İnsan, kendisini erdemli ilan eden bir kimliğin arkasına sığındığında, davranışlarının hesabını vermekten uzaklaşabilir. Bir aidiyetin verdiği güven, bazen vicdanın sorması gereken soruları susturur.
Örtülü ve örtüsüz insanların müzikte, tüketimde, eğlencede ve gündelik hayatta birbirine yaklaşması üzerine de düşünmeliyiz. Bu yakınlaşma karşılıklı anlayışın gelişmesi olabilir; aynı piyasanın herkese benzer arzular satmasının sonucu da olabilir. Aynı şeyleri satın almak, aynı özgürlüğe sahip olmak demek değildir. Aynı şekilde eğlenmek de birbirimizin hayatını anlamaya yetmez.
Her iki kesimi de sarsması gereken soru şudur: Savunduğumuz özgürlük, kendi çevremizdeki bir insan bizim beklediğimizden farklı yaşamaya başladığında da geçerli mi?
Bir kadın örtünmeye karar verdiğinde onu küçümseyenlerle, açılmaya karar verdiğinde onu cezalandıranların, kişinin kendi kararını verme hakkıyla hesaplaşması gerekir. Aile sevgisi, cemaat aidiyeti veya modernlik iddiası; baskının gerekçesine dönüştüğünde insanın nefes alacağı alan daralır.
“Nesiller yetiştirecek Leylalar, yiğitlik edecek Mecnunlar kaldı mı?” diye sorarken, kadınlara yetiştirme yükünü, erkeklere kahramanlık payesini dağıtan alışkanlığımızı da sorgulamalıyız. Çocuk yetiştirmek ortak sorumluluktur. Cesaret, sadakat, merhamet ve düşünsel bağımsızlık her insandan beklenir.
Leyla’nın kendi hayatının sözünü söyleyebildiği, Mecnun’un sevgiyi sahip olma hakkına çevirmediği bir olgunluğa ihtiyacımız var.
Kıyafetleri tartışmaya bu kadar zaman ayırırken şu soruları ihmal ediyor olabiliriz: Haksızlık karşısında kim konuşuyor? Kendi mahallesinin yanlışını kim dile getirebiliyor? Güç karşısında kim omurgasını koruyor? Çocuğuna itaatle birlikte muhakeme etmeyi kim öğretiyor?
Birbirimizin başında ne olduğuna bakmak kolay. Kendi vicdanımızın neye razı olduğuna bakmak daha zor.