سوگ یه طوری من رو تغییر داد که از سایه خودمم بترسم. اضطراب این که نکنه این آخرین باره که فلانی رو میبینم. اگه تو راه تصادف کنه چی؟ اگه خونه تنها باشه غذا بپره تو گلوش خفه بشه چی؟ جواب تلفنش رو نمیده یعنی اتفاق بدی افتاده؟ اگه غش کنه سرش بخوره جایی چی؟
استاد پیانوم مادرش رو جدیدا از دست داده. امروز بعد مدتها رفتم کلاس، اون دختر زیبای شاد با لباسهای رنگی و لبخند عمیقش، دیگه وجود نداشت. سوگ انسانها رو تبدیل به آدم دیگهای میکنه.
درود دوستان
این دوتا گربه عقیم شده و یه نر و یه ماده هستن و سرپرستشون توی اتفاقات دی ماه دچار معلولیت نخاعی شده و توان نگهداری ازشون رو نداره و اونهارو سپردن به ما لطفا با به اشتراک گذاشتن کمک کنید تا سرپرست پیدا کنن😭💔
اگر فقط از ۳۶٬۵۰۰ نفری که نامشان ثبت و تأیید شده، روزی یک عکس منتشر کنیم:
باید ۳۶٬۵۰۰ روز بیوقفه پست بگذاریم.
یعنی تقریباً ۱۰۰ سال.
فقط همین عدد کافی است که بفهمیم با چه حجمی از فقدان طرفیم.
من خیلی از این ژانر خوشم میاد چون ما(من به شخصه و اکثریت جامعه البته) در حدی نیستیم که زندگی آدما رو تغییر بدیم ولی میتونیم حداقل زندگی یکی دوتا از این حیوانات زبونبسته رو بهتر کنیم.🥹