یادآوری:
جمهوری اسلامی در دیماه ۱۴۰۴، دویست و سی کودک رو در خیابانهای شهرشون در زمان صلح با گلوله جنگی کشت.
هیچکس ازین کودکان حرف نزد، هیچ مراسم عزاداری عمومی برای این کودکان برگزار نشد، تعدادشون روی سینه هیچکس پین نشد و هشتگی براشون درست نشد.
هر وقت مراسم اسکاره یا مثلا المپیک و جام جهانی و غیره تو دنیا برگزار میشه حسم بیشتر از همیشه اینجوریه که عباس معروفی میگفت:
تمام مردم جهان زندگی میکردند و ما، فقط داشتیم زنده میماندیم.
فرزند ایران و جان فدای میهن جاوید نام "سید داوود امامی ۳۹ ساله ۱۸ دی میبد عزیز" به قدری با دیدن عکساش گریه کردم که میتونم همه رو تیکه پاره کنم چی کشیدی مرد
بچگیا چقد به نظرم بزرگسالی باشکوه بود. فک میکردم یه روز بزرگ میشم و دنیا رو میگردم، روی دیوار چین راه میرم و توی یه کافهی گمنام توی پراگ آدمارو تماشا میکنم. بزرگ شدم و به لطف آخوند دارم فقط کار میکنم که تا آخر ماه دووم بیارم. خیلی همه چیز تحقیرآمیزه.