WhyNotThisInMSM

Just following lots of profiles to discover what the MSM doesn't want to tell me...

[Harold Bastiaans @HaroldBastiaans]

Wat een column, deze van @kaleries in @dgnijmegen

" You say genocide, I say war
When you're attacked, that's what the army's for"

#7oktober #Israel #Hamas

[Ton ten Heerde @antonkarel1O]

‘Onze’ publieke omroep BNN-VARA blijkt betrokken bij “We Support Hamas”-demonstratie. Dat kon er ook nog wel bij…

#Amsterdam

Organisator demonstratie die 'We support Hamas'-spandoek verdedigt lijkt verdacht veel op Joop.nl-scribent Maarten Steenhagen https://t.co/KgZJ0u4mFI

[Shmulik El-Maghribi @LobmS_Y]

Karni Guez était à la tête d'un peloton de tankistes féminines du bataillon Caracal, le matin du 7 octobre. Elle commandait 8 soldates, réparties dans un char Merkava et un véhicule d'appui blindé.

Lorsque les alertes ont retenti, elle a compris que ce n'était pas un exercice, et que quelque chose d'anormalement grave avait lieu.

Positionnée près de la frontière avec l'Egypte, elle reçoit l'ordre avec ses combattantes de faire mouvement vers le nord pour se rapprocher des combats.

Sur la route, elles rencontrent un premier groupe de combattants du Hamas dans des pick-up qui ont franchi la frontière et se dirigent vers les kibboutzim avoisinant.

Karni Guez donne l'ordre d'engager immédiatement l'ennemi, et le peloton ouvre le feu, les combats dureront près d'une heure, plus d'une vingtaine de combattants du Hamas seront éliminés, leurs véhicules et arsenal détruits, et plus important encore, la vague d'infiltration sur leur position est refoulée.

Cette menace neutralisée, Guez donne l'ordre de faire mouvement vers le kibboutz H'olit. Son peloton engage alors le combat contre des unités du Hamas lourdement armées qui tentent de pénétrer dans le kibboutz, et parvient à manoeuvrer dans le même temps pour protéger des soldats blessés. Au cours de ces manoeuvres, les soldates élimineront de nombreux combattants du Hamas, par le feu de leur tank, ou en les écrasant lorsqu'ils tenteront de fuir.

La menace sur H'olit neutralisée, Guez choisit de se déplacer vers le kibboutz Sufa, dont le poste militaire a été pris d'assaut par les hommes du Hamas.

Alors que le réseau de communication principal est dysfonctionnel, elle prend position et engage les hommes du Hamas pour reprendre lentement le terrain.

Les soldates de Karni Guez reçoivent par la suite le renfort de commandos Shayetet 13, auxquels elles procurent alors un appui feu précieux pour finalement déraciner et repousser le Hamas, au terme de plus de 6 heures de combat.

Elles entament alors une opération de combat de rue, et de nettoyage maison par maison, bâtiment par bâtiment, pour secourir les civils pris au piège et leur permettre d'évacuer sains et saufs. La bataille de Sufa aura duré en tout plus de 12 heures.

Ce n'est que vers 2 heures du matin, après 19 heures de combats acharnés, à bout de force et de munitions, que Karni Guez ordonne finalement le repli de son peloton vers leur camp de base.

Le Leadership et le sang-froid de Karni, qui a improvisé seule, sans communications et sans ordres son plan de bataille tout au long de la journée, et la combativité, le professionnalisme et l'héroïsme de ses soldates ont sauvé les kibboutzim de H'olit et de Sufa, et concrètement toute la région de H'evel Shalom.

Honneur à Karni et ses soldates, héroïnes d'Israël.

[Céline Imart @CelineImart]

C’est fait. Et c’est historique.
Le Parlement européen vient d’adopter ma résolution contre l’entrisme islamiste et les réseaux des Frères musulmans.

J’ai brisé un tabou que l’Europe trainait comme une chaîne : cette victoire signifie un changement de doctrine majeur dans les institutions.

Fière d’avoir porté ce texte jusqu’au bout. Merci aux négociateurs des autres groupes avec qui j’ai eu plaisir à travailler, hors socialistes et extrême gauche qui ont boycotté le texte. Nous avons pu dépasser les clivages politiciens, sur un sujet majeur pour nos sociétés et notre jeunesse.

[Mariana_news✡🇮🇱מריאנה @Marianasoux]

Hans Teeuwen is weer geweldig!

[Sander Sassen @SanderSassen]

Ik haak even in, @HenriBontenbal. Maandenlang ben je onzichtbaar, ik schreef er eerder al een column over, en uitgerekend op 7 oktober kom je met deze lange draad. Ik ontleed hem hieronder, in de hoop dat je meeleest en er iets van opsteekt. Want je betoog rammelt aan alle kanten.

Je begint netjes: Hamas is een terroristische organisatie, de barbaarse aanval was gruwelijk, je denkt aan de slachtoffers en aan de Joodse gemeenschap. Tot zover de verplichte opening. Daarna draai je het om. Drie jaar na de feiten is het opeens een 'keten van geweld', sloeg Israël 'keihard' terug en vielen er 'veel onschuldige slachtoffers'. Ook stel je dat Netanyahu met zijn nederzettingenbeleid een tweestatenoplossing zo goed als onmogelijk maakt.

Dat is een verkapte 'Ja, maar', Henri. Je weet exact wat er op 7-oktober gebeurde. Hamas koos bewust voor een barbaarse massamoord en gijzeling, en gebruikt sindsdien de eigen bevolking als menselijk schild. De reactie van Israël was voorspelbaar en door Hamas volledig ingecalculeerd. Door die dader-slachtoffer volgorde weg te poetsen met termen als 'keten van geweld', zet je de terreur van Hamas en de reactie van Israël op één lijn. Dat is precies de morele verwarring waar antisemitisme van profiteert. Je beweert dat de Jodenhaat je ernstig zorgen baart, maar met deze relativering voed je het onbewust zelf.

En dan het artikel in @trouw dat je aanhaalt. Maoz Inon verloor zijn ouders door Hamas, Aziz Abu Sarah verloor zijn broer in een Israëlische gevangenis. Samen willen ze de cirkel van haat doorbreken. Dat is vooral een prachtig, christelijk beeld voor de zondagskrant, Henri. Alleen misbruik je dit initiatief om de indruk te wekken dat persoonlijke verzoening de enige serieuze weg vooruit is. Je negeert daarbij dat de partij die deze oorlog begon nog steeds bestaat, nog altijd de vernietiging van Israël nastreeft en kinderen iedere dag doelbewust infecteert met een blinde haat tegen alles wat Joods is.

Als je die harde realiteit weglaat en critici van dit soort naïeve initiatieven wegzet, verkoop je simpelweg valse hoop. Jij en ik weten allebei dat dit het verschil niet gaat maken. Feitelijk komt het nog altijd neer op de bekende wetmatigheid: als de Palestijnen vandaag de wapens neerleggen is er morgen vrede, als Israël vandaag de wapens neerlegt volgt morgen een tweede 7-oktober.

Je schrijft dat machteloosheid nooit mag betekenen dat we wegkijken. Maar dat is precies wat jij doet, Henri. De gruwelijke moordpartij van Hamas krijgt één alinea, de rest van je draad gaat over de acties van Israël. Het toont een onvermogen, of onwil, om consequenties te verbinden aan gedrag. Wat jij hier doet, is zoeken naar excuses voor deze barbaarse wreedheden buiten de daders zelf.

Stop daarmee. Hamas en haar achterban zijn er zelf glashelder over: hun doel is de totale uitwissing van de Joodse staat. Hoe eerder je die realiteit onder ogen ziet, des te sneller je stopt met deze misplaatste relativering en valse hoop die totaal niet aansluit bij de geleefde ideologische werkelijkheid in de Palestijnse gebieden.

[Geert Wilders @geertwilderspvv]

7 oktober / October 7 🇮🇱🇮🇱🇮🇱

[Een ex-woke docent @EenExWokeDocent]

Schuldontwijkend antisemitisme en thematische jaloezie. Je kunt de NSB uit Nederland halen, maar de NSB’er niet uit de Nederlander.

De Winter zegt hoe het zit: de beschuldiging van genocide tegen Israël is allang losgezongen van feiten en verworden tot een obsceen moreel projectiescherm. Niet Hamas, dat op 7 oktober doelbewust burgers afslachtte, verkrachtte en ontvoerde, maar Israël wordt in het Westen neergezet als de ultieme misdadiger. Daarmee krijgt de altijd terugkerende oerziekte die antisemitisme heet de zoveelste recyclebeurt.

Volgens De Winter zit daar nog een extra laag aan haat onder: de behoefte om de Holocaust te ontdoen van de unieke betekenis voor de Joodse geschiedenis. Auschwitz wordt van de Joden losgeweekt, doordat juist Joden worden beschuldigd van een nieuwe Holocaust in Gaza. Zo kan Europa de eigen historische schuld fijn relativeren en tegelijk opnieuw de Jood tot dader verklaren.

Dat is de perverse omkering: uitgerekend het volk dat hier eeuwenlang vervolgd en uiteindelijk industrieel uitgeroeid werd, krijgt nu te horen dat het zelf de nazirol zou hebben overgenomen. “Genocide” is daarmee geen juridische kwalificatie meer, maar een politiek en propagandistisch wapen. En het effect is voorspelbaar: Joden worden opnieuw collectief verantwoordelijk gemaakt, terwijl Jodenhaat zich kan presenteren als de ultieme morele verhevenheid.

[Rawan Osman روان عثمان @RawaneOsmane]

This is what Al Jazeera Palestine shared today, on the third anniversary of October 7. It's a quote from Abu Obeida (the new one), Hamas' military spokesman: "Three years since the holy crossing — the day the arms of men shattered the occupation's security doctrine once and for all, leaving no deterrence, no decisive victory, and no early warning."

Read the words carefully. Calling the massacre "the holy crossing" frames it as a sacred act and deliberately echoes Egypt's 1973 crossing of the Suez Canal, celebrated across the Arab world as a national victory. "Deterrence, decisive victory, early warning" are the classic pillars of Israel's security doctrine, and Hamas is boasting that October 7 destroyed them all.

The Arabic wording itself is also very unusual. It reads as if it were translated from English. The expression "once and for all" (مرةً وإلى الأبد) is a giveaway: it's a literal copy of the English idiom, not how a native Arabic speaker would naturally say it.

This is the tone of Hamas' spokesperson today, three years later. Hamas will never disarm, at least not voluntarily. Nothing has changed in their mentality or their attitude, no matter what the Board of Peace claims. They are criminals, and they are lying.

Only continuous pressure will bring them to their knees. The world could have pressured them in many ways, but since it won't, the only alternative left is war.

Hamas knows this, and it is betting on Israel giving up, on its army being physically and psychologically drained.

[Pierre Rehov @rehoov]

On the 3rd anniversary of October 7 pogrom, it's time to remind again that Nazis and Soviets invented the so called "Palestinian" people.

[Nieuws uit Het Beloofde Land @NieuwsuitIsrael]

@MinPres Rob Jetten,

Ik vind uw tekst ronduit stuitend. Niet omdat u politiek verantwoord rouwende families noemt

Stuitend, omdat u opnieuw een verhaal schrijft waarin een essentieel deel van de werkelijkheid simpelweg ontbreekt!!!

Werkelijk stuitend!

U schrijft dat op 7 oktober bijna 1.200 mensen „om het leven kwamen”.

Nee!!! Zij werden vermoord afgeslacht. Bewust. Tijdens een geplande terreuraanval van Hamas en andere Palestijnse terreurgroepen.

En dan over de gegijzelden. U schrijft dat er meer dan 250 mensen werden gegijzeld. Maar daarna stopt het verhaal.

Van de 251 mensen die naar Gaza werden ontvoerd, kwamen er uiteindelijk 87 dood terug!!

Van hen werden 41 tijdens hun gevangenschap door Gazanen vermoord, afgeslacht.

Ook dat zijn slachtoffers van deze oorlog. Waarom laat u dat weg?
Waarom?
Stuitend!

Ook schrijft u dat tienduizenden „onschuldige Palestijnen” door het Israëlische leger zijn gedood.

Maar waarom vertelt u daar ook al niet het hele verhaal bij?

Waarom noemt u de Hamas- en PIJ-terroristen niet die in deze oorlog zijn gedood?

Waarom noemt u de Palestijnen niet die door hun eigen mislukte circa 12% raketten zijn omgekomen?

Waarom noemt u de Palestijnen niet die door Hamas zelf zijn geëxecuteerd, bijvoorbeeld omdat zij van samenwerking met Israël werden beschuldigd?

Waarom noemt u niet dat ook duizenden BURGER Gazanen aan de pogrom van 7 oktober hebben deelgenomen?

En waarom geen woord over de Israëlische burgers, militairen, politieagenten, Shin Bet-medewerkers en andere veiligheidsmensen die sindsdien zijn gesneuveld terwijl zij hun land en hun bevolking verdedigden?

De doden door raketten uit Iran, Libanon en Jemen

De officiële Israëlische cijfers die Zondag op de officiële herinneringsdag werden gepubliceerd?

De cijfers staan hieronder.

1.318 Israëlische veiligheidsmensen zijn sinds 7 oktober gesneuveld.

Daaronder:
1.153 IDF-militairen, inclusief 43 leden van lokale beveiligingsteams

116 politieagenten

11 medewerkers van de gevangenisdienst

9 Shin Bet-medewerkers

5 medewerkers van brandweer en reddingsdiensten

24 mensen die later aan hun tijdens de oorlog opgelopen verwondingen zijn overleden

Daarnaast zijn 1.029 Israëlische burgers door terroristische aanslagen vermoord.

Daarvan:
778 op 7 oktober zelf

251 tijdens de daaropvolgende gevechten en aanslagen

63 kinderen en jongeren onder de 18 jaar

88 buitenlandse staatsburgers

Totaal: ongeveer 2.347 Israëlische burgers en veiligheidsmensen die sinds 7 oktober zijn omgekomen.

En dan zijn er nog ongeveer 30.000 gewonde militairen en veiligheidsmensen die bij de Israëlische revalidatieafdeling zijn opgenomen.

Bij 63% van hen spelen psychische klachten en PTSS.

Daarachter staan meer dan 7.150 nabestaanden die sinds 7 oktober aan de kring van slachtoffers zijn toegevoegd:

2.143 ouders die een kind verloren,
355 weduwen,
880 wezen en
3.772 broers en zussen.

Dit zijn geen „cijfers”. Dit zijn mensen. Gezinnen. Levens die voorgoed zijn verwoest door Palestijnen en moordzuchtige moslims.

En u kiest ervoor om in uw verhaal vooral één kant van het leed te benoemen.

Onwaardig voor iemand die zich als premier van Nederland presenteert.

Laten we een ding vooral niet vergeten:

Deze oorlog begon niet toen Israël terugvocht.

Hij begon op 7 oktober 2023, met een pogrom. Met massamoord, verkrachting, ontvoering, marteling en het levend verbranden van mensen.

Gaza begon deze oorlog. Hamas en zijn bondgenoten hielden de gijzelaars vast. Hamas en andere terreurgroepen bleven raketten afvuren en gebruikten hun eigen bevolking als menselijk schild.

Dat maakt ieder onschuldig Palestijns slachtoffer niet minder tragisch maar het zijn wel feiten.

U reduceert de geschiedenis tot:
Gedood door IDF!

Dat is geen volledig verhaal!

Als je vrede wilt, moet je beginnen met de hele waarheid. Niet alleen het wat u politiek het beste uitkomt.

U slaagt erin om de pijn voor ons op deze dag te vergroten door uw stuutende woorden!

[Sander Sassen @SanderSassen]

Ik moest het twee keer lezen, maar je schreef het echt @MinPres. Bijna 1200 Israëliërs kwamen op 7-oktober niet 'om het leven'. Ze werden bruut vermoord. Barbaars afgeslacht op een festival, in hun slaapkamer, op straat. Vrouwen werden verkracht en genitaal verminkt, kinderen en bejaarden met opzet doodgeschoten of levend verbrand, verminkte lichamen meegesleept als trofeeën de tunnels in.

Meer dan 250 mensen werden gegijzeld, een deel van hen werd later eveneens vermoord, zoals de Bibas kinderen, die werden met blote handen gewurgd. De daders livestreamden hun daden, deelden trots hun barbaarse moordpartijen, belden triomfantelijk hun familie op om op te scheppen dat ze 'Joden hadden vermoord'. Dat is meer dan een 'afschuwelijke terreurdaad', Rob. Dat is een doelbewuste, barbaarse, niets en niemand ontziende moordpartij door Hamas en de Palestijnen die vol overgave meededen of deze gruwelijkheden uitbundig vierden.

Op de dag dat deze slachtoffers herdacht horen te worden, trek jij er meteen tienduizenden Palestijnse doden bij en stel je beide kampen moreel gelijk? Alsof de daders en hun aanhang, da's vrijwel de gehele Palestijnse bevolking, ook maar een greintje sympathie verdienen. Deze barbaren, en iedereen die hun daden toejuicht, goedpraat, vergoelijkt of als verzet verkoopt, horen geen enkele sympathie en geen enkele steun te krijgen.

Dat is het juiste morele vertrekpunt, Rob.

[Een ex-woke docent @EenExWokeDocent]

Drie jaar later.

Nooit zal ik de ochtend van 7 oktober 2023 vergeten. Israël, de enige Joodse staat op deze aardkloot, werd binnengevallen door Hamas en andere Gazaanse terroristen.

Nooit krijg ik de horrorbeelden die zich vanaf mijn Twitter-tijdlijn in mijn netvlies boorden nog uit mijn hoofd. En dat wil ik ook niet, integendeel. Normaal gesproken zet ik een film al af wanneer er ook maar de suggestie wordt gewekt dat een dier pijn zal worden gedaan. Maar tijdens deze sadistische pogrom, de onmenselijke massaslachting die Hamas aanrichtte, was het alsof een onzichtbare hand mijn hoofd vastpakte en mijn ogen op het scherm gericht hield. Wegkijken was simpelweg geen optie. Ik voelde dat er op dat moment iets voor altijd zou veranderen en dat deze vreselijke aanslag een impact zou krijgen die véél verder zou reiken dan Israël alleen.

Die ochtend vond er een keiharde breuk met de beschaving plaats. Jonge mensen die op een festival dansten en het leven vierden, werden verkracht, vermoord en ontvoerd. Gezinnen werden in hun kibboetsen afgeslacht. Mensen werden in hun huizen afgeschoten, gemarteld en verbrand. Israëlische lichamen werden als trofeeën door de straten van Gaza geparadeerd, achter op trucks, terwijl daaromheen uitzinnige roedels stonden te juichen. En terwijl deze nachtmerrie zich nog voltrok en niemand überhaupt wist hoeveel mensen er waren vermoord en ontvoerd, verschenen hier in de straten al de eerste Palestijnse vlaggen.

Alles in mij knapte. Alles.

Binnen enkele uren viel er een legpuzzel in mijn hoofd in elkaar: een volwassen leven aan puzzelstukken waarvan ik ergens wel wist dat ze er waren, maar die door cognitieve dissonantie, wensdenken en wegkijken nooit volledig op hun plaats waren gevallen.

Alle haat en al het antisemitisme dat ik in mijn jaren voor de klas had gezien, maar altijd had gebagatelliseerd, alle opmerkingen waarvan ik dacht dat ze vooral bedoeld waren om docenten te provoceren, alle hakenkruizen die je op een grootstedelijke school vroeg of laat wel ergens op een muur, deur of tafel tegenkomt: ik kon mezelf niet langer wijsmaken dat het allemaal niets betekende en niet was wat het leek. Ze zouden het vast niet menen, dacht ik altijd. Ze worden ouder en verstandiger. Ze weten gewoon nog niet beter.

Op 7 oktober wist ik dat die geruststellende verklaring vooral iets zei over mijn eigen behoefte om het allemaal niet te hoeven zien.

Vandaag weet ik dat ik ook die ochtend nog maar nauwelijks begreep hoe ver de panelen zouden gaan schuiven. Aanvankelijk voelde het alsof we met de hele godvergeten aardbol door een zwart gat waren gevlogen en er aan de verkeerde kant van de geschiedenis weer uit waren gekomen, in een parallel universum waarin de Holocaust ons kennelijk niet de lessen had geleerd waarvan ik altijd dacht dat wij ze hadden geleerd.

De empathie met vermoorde en ontvoerde Joden hield amper een halve dag stand voordat het westerse witwassen begon- voordat Israël alweer beschuldigd werd en verdacht werd gemaakt. Het Palestijnse genocidale oergeweld werd razendsnel verklaard, voorzien van de perfide nakbacontext en teruggeplaatst in het vertrouwde narratief waarin de Palestijn slachtoffer is en Israël, wát er ook gebeurt, uiteindelijk de dader.

Ik heb mij de afgelopen drie jaar ontelbaar vaak afgevraagd waar precies de ondergrens lag. Vandaag weet ik dat die ondergrens er simpelweg niet was en is. Terwijl gijzelaars in de terreurtunnels van ondergronds Gaza verdwenen en families jarenlang niet wisten of hun kinderen, partners of ouders nog leefden of wat hun werd aangedaan, werd Israël boven de grond opnieuw het land dat zich voortdurend moest verantwoorden. De oorlog die volgde werd besproken alsof die op een willekeurige ochtend uit de lucht was komen vallen. De gijzelaars verdwenen geregeld uit het verhaal en Hamas werd in het westerse debat van terroristische organisatie omgekat tot iets wat het midden houdt tussen dappere verzetsbeweging en sneue slachtofferclub.

Intussen werd 7 oktober zelf geminimaliseerd. Een gebeurtenis waarvan de daders hun eigen misdaden filmden en verspreidden, waarvan de lichamen, de verbrande huizen en de ontvoeringen voor iedereen zichtbaar waren, bleek vrijwel onmiddellijk alweer onderhandelbaar. Ging het eigenlijk wel om burgers? Was er werkelijk seksueel geweld gepleegd? Waren die verhalen niet overdreven?

De grootste massaslachting op Joden sinds de Holocaust werd zo in verbijsterend korte tijd onderdeel van het gewone gesprek. Niet omdat iedereen plotseling openlijk Jodenhaat begon te belijden, maar omdat er een vocabulaire beschikbaar kwam waarmee oude patronen opnieuw als morele scherpzinnigheid konden worden verkocht. Anti-zionisme bleek hiervoor de perfecte deugmantel te zijn.

Hetzelfde gebeurde met de Holocaust. Die beschavingsbreuk wordt inmiddels schaamteloos tegen Joden zelf gebruikt. Zij zouden volgens de anti-zionisten na Auschwitz beter moeten weten, in plaats van dat de samenlevingen die hun voorouders vervolgden en vermoordden iets hadden moeten leren. Alsof de moord op zes miljoen Joden een eeuwigdurend contract heeft opgeleverd waarin de nakomelingen van de slachtoffers verplicht zijn zichzelf weerloos te blijven opstellen om te bewijzen dat zij de juiste les uit hun eigen vernietiging hebben getrokken. Krankzinniger verzin je het niet.

Het antisemitisme van nu presenteert zich zelden als openlijke haat. De nu-nazi ervaart zichzelf niet noodzakelijk als iemand wiens morele kompas aan stukken ligt, maar juist als degene die iets doorziet wat anderen niet durven te zien. Het genoegen daarin is zichtbaar. De zelfvoldaanheid ook.

Afgelopen week kreeg ik daar op een terras bijna een karikaturale demonstratie van. Een keurige, hoogopgeleide man vertelde mij zonder enige schroom dat Israël “onze schuld” was. Na de Tweede Wereldoorlog zat immers niemand “op al die terugkerende Joden te wachten”. Het verbijsterende was niet alleen wat hij zei, maar vooral hoe dik tevreden deze figuur met zichzelf was: alsof zijn verlichte visie hem intellectueel en moreel vér boven de gemiddelde stumper had verheven.

Nederlandse Joden moeten ondertussen continu uitleggen waar hun loyaliteit ligt. Ze worden geacht te vertellen wat zij van Israël vinden, afstand te nemen van een regering waarop zij niet stemmen, een oorlog te verdedigen die zij niet voeren of juist publiekelijk te bewijzen dat zij één van de goede Joden zijn, door zich voldoende hard van andere Joden af te keren. Wanneer een Jood eenmaal de politiek gewenste antwoorden geeft, wordt hij onmiddellijk als bewijsstuk gebruikt tegen andere Joden. Kijk, zeggen mensen dan, zelfs déze Jood vindt het! Alsof een Jood pas volledig als individu mag bestaan nadat hij eindexamen heeft gedaan als overtuigd antizionist.

Met Israël gaat het drie jaar later goed. Het land heeft uit duizenden jaren Joodse geschiedenis een les getrokken die Europa steeds opnieuw lijkt te vergeten. Uiteindelijk moet een volk bereid en in staat zijn zijn eigen bestaan te verdedigen, zéker wanneer de geschiedenis keer op keer heeft aangetoond hoe weinig garanties de ‘bescherming�� door anderen uiteindelijk biedt.

De grens tussen Israël en Gaza loopt inmiddels dwars door de westerse wereld. Dit conflict heeft blootgelegd hoe universeel onze normen werkelijk zijn zodra die botsen met onze eigen meest welgevallige overtuigingen.

Op 6 oktober 2023 bestond er voor mij nog een wereld waarin ik werkelijk geloofde dat ‘nooit weer’ gemeend was.

Die wereld bestaat niet meer.

6 oktober komt nooit meer terug, maar Israël blijft en het volk van Israël zal leven!

[WhyNotThisInMSM @WhyNotInMsm]

@EenExWokeDocent Zoals jij het beschrijft, is het precies!
Hoog opgeleid... Ik zie het in mijn familie 🥲
Keurige mensen, gaan netjes elke zondag naar de kerk.
In hun ogen moet Israël gestraft worden.
Na 80 jaar is het slachtoffer wéér als dader bestempeld!
Ik zal 7 oktober 2023 nóóit vergeten!

[Mor Edge Insight @MorEdge_Insight]

We’ve all seen the videos of Mosab Hassan at the UN. And the one of Luai Ahmed. And I’m sure everyone has seen the many of Hillel Neuer speaking. But not many have shared this one by @RawaneOsmane when she spoke there and humiliated the entire UN, again.

She comes from next door to Israel. She’s lived through the terror of jihadists. She understands the region pretty damned well. Listen to what she says. Because it’s exceptional.

[Ahmed Fouad Alkhatib @afalkhatib]

Three years after the catastrophic day Hamas unleashed on Israelis and on the Palestinian people in Gaza, the majority of the “pro-Palestine” industrial complex still refuses to utter a single word of condemnation or assign any responsibility to the Islamist terror group that destroyed the Gaza Strip and triggered the most calamitous chapter in modern Palestinian history.

Today alone, I have seen dozens of posters and announcements for rallies, protests, and a so-called “week of rage.” Endless groups across the Western world, including the United States, whether community-based, campus-based, nonprofit, or cultural, are celebrating and commemorating “three years of resistance and genocide.” In almost comical language, many declare October 7 as the beginning of genocide in Gaza while making no mention of the bloodshed, murder, beheadings, torture, mutilation, burning people alive, executions, sexual assault, and hostage taking that initiated the disaster which befell the Palestinian people.

It is as if Israeli and Jewish lives are invisible. As if civilians were not slaughtered in their homes while they slept. As if partygoers were not massacred. As if the attack was not entirely unprovoked while a ceasefire was in place between Israel and Hamas. It is a complete erasure of cause and effect and a refusal to grasp that choices and actions produce consequences.

I have yet to see a mainstream Arab, Palestinian, or Muslim American organization, let alone prominent “pro-Palestine” academics, journalists, community groups, or notable individuals, issue a statement acknowledging Hamas’s responsibility and culpability for the devastation inflicted on Gaza. Even within the imbalance of power and the overwhelming suffering caused by Israeli decisions, there is still ample space to acknowledge the humanity of Israeli victims and the injustice of what happened to them. More importantly, there is immense space to speak honestly about the horrendous damage caused to Palestinians by the Jihadi fascism of Hamas, which has devastated Gazans over the two decades of its rule.

Three years later, Israelis, Jews, and Zionists are commemorating the anniversary while engaging in introspection, critique, and calls for accountability for leaders, security services, and other political players. In contrast, instead of using the grim third anniversary of October 7 to learn and evolve, significant elements of the “pro-Palestine” industrial complex remain one of the most embarrassing and backward hate-driven movements in contemporary political activism.

This is not a real pro-Palestine movement. It is a virulent anti-Israel bloc built on ignorance, mob mentality, open sympathy for terrorism, and sabotage of the Palestinian people’s legitimate pursuit of freedom and prosperity. Its regressive and poisonous rhetoric will not evolve into anything constructive. It should be treated with contempt, stripped of relevance, and isolated until it collapses and makes room for a serious effort that actually cares about Palestinians rather than the fantasies of wannabe revolutionaries.

[Hen Mazzig @HenMazzig]

“It didn’t start on the 7th of October 2023”

1. Jerusalem Nebi Musa Riots 1920
2. Jaffa Riots 1921
3. Hebron Massacre 1929
4. Motza Massacre 1929
5. Safed Massacre 1929
6. Jaffa Riots 1936
7. Tiberias Massacre 1938
8. Farhud Massacre, Baghdad 1941
9. Tripoli Pogrom 1945
10. Jerusalem Commercial Centre Riots 1947
11. Aleppo Pogrom 1947
12. Aden Riots 1947
13. Haifa Oil Refinery Massacre 1947
14. Convoy of 35 Ambush 1948
15. Ben Yehuda Street Bombing 1948
16. Jewish Agency Bombing 1948
17. Hadassah Convoy Massacre 1948
18. Kfar Etzion Massacre 1948
19. Oujda and Jerada Pogrom 1948
20. Tripoli Pogrom 1948
21. Cairo Jewish Quarter Bombings 1948
22. Expulsion of 850,000 Jews from Arab Countries 1948–1970s
23. Ma'ale Akrabim Bus Massacre 1954
24. Kfar Chabad School Attack 1956
25. Libya Pogrom 1967
26. Baghdad Public Hangings of Jews 1969
27. Avivim School Bus Massacre 1970
28. Lod Airport Massacre 1972
29. Munich Olympics Massacre 1972
30. Kiryat Shmona Massacre 1974
31. Ma'alot School Massacre 1974
32. Savoy Hotel Attack 1975
33. Zion Square Bombing 1975
34. Coastal Road Massacre 1978
35. Nahariya Attack 1979
36. Beit Hadassah Hebron Attack 1980
37. Vienna Synagogue Attack 1981
38. Rue des Rosiers Attack, Paris 1982
39. Rome Great Synagogue Attack 1982
40. Achille Lauro Hijacking 1985
41. Neve Shalom Synagogue Massacre, Istanbul 1986
42. Israeli Embassy Bombing, Buenos Aires 1992
43. AMIA Bombing, Buenos Aires 1994
44. Jerusalem Bus 18 Bombings 1996
45. Mahane Yehuda Market Bombing 1997
46. Other Second Intifada Bombings 2000–2005
47. Dolphinarium Massacre 2001
48. Sbarro Massacre 2001
49. Beit Yisrael Bombing 2002
50. Park Hotel Passover Massacre 2002
51. El Ghriba Synagogue Bombing, Djerba 2002
52. Hebrew University Cafeteria Bombing 2002
53. Jerusalem Bus 2 Massacre 2003
54. Maxim Restaurant Massacre, Haifa 2003
55. Istanbul Synagogue Bombings 2003
56. Ilan Halimi Murder, Paris 2006
57. Mercaz HaRav Yeshiva Massacre 2008
58. Mumbai Chabad House Massacre 2008
59. Itamar Massacre 2011
60. Toulouse Jewish School Massacre 2012
61. Burgas Bus Bombing 2012
62. Brussels Jewish Museum Attack 2014
63. Three Teens Kidnapping and Murder 2014
64. Har Nof Synagogue Massacre 2014
65. Hyper Cacher Attack, Paris 2015
66. Sarona Market Attack 2016
67. Sarah Halimi Murder, Paris 2017
68. Mireille Knoll Murder, Paris 2018
69. Tree of Life Synagogue Massacre, Pittsburgh 2018
70. Jersey City Kosher Market Attack 2019
71. Beersheba, Bnei Brak and Elad Attacks 2022
72. Neve Yaakov Synagogue Attack 2023
73. El Ghriba Synagogue Shooting, Djerba 2023
74. October 7 Massacre 2023
75. Jaffa Light Rail Attack 2024
76. Capital Jewish Museum Attack, Washington 2025
77. Ramot Junction Shooting 2025
78. Heaton Park Synagogue Attack, Manchester 2025
79. Bondi Beach Hanukkah Massacre, Sydney 2025

[Jigal Krant @jigalkrant]

Ik geloof gewoon echt mijn ogen niet. Als dit zonder gevolgen blijft, is alles toegestaan.

Wie dit zo schaamteloos verkondigt, staat voor mij gelijk aan de beesten die het uitvoerden. Weet je wat proportioneel is, Ouariachi? Als je stikt in die fokking watermeloen van je

[Captain Allen @CptAllenHistory]

Israel was never “given” to the Jews. And the Jews certainly never “stole” it.

They were already there. A continuous presence in Jerusalem, Hebron, Safed, and Tiberias ran through the Roman expulsions and the Crusader and Arab massacres. And in every century, some of the Jews who had been driven out came back.

Zionism did not invent that return. It accelerated it once pogroms in Europe and the Arab world made staying impossible and the United States shut its doors in 1924.

Centuries of neglect under Ottoman rule left the Land mostly arid desert and malaria swamps while being sparsely populated. Jews legally bought large tracts at premium prices from absentee Arab landlords in Beirut, Damascus, and Cairo. The rest was state land that passed from the collapsed Ottoman Empire to the British Mandate.

That Mandate was conferred at San Remo in 1920 and approved by the League of Nations in 1922 as a reconstitution of the Jewish national home and attached a duty to the British to facilitate immigration and close settlement. The 1939 White Paper broke it, and shut the gate on Jewish refugees in the years they were being slaughtered by Nazi bullets and gas in Europe.

The offers of a split came from everyone except the Arab leadership. The Zionist Congress accepted the Peel partition in 1937. The Jewish Agency accepted the UN partition in 1947. The Arab Higher Committee rejected both, and five Arab armies invaded in May 1948 after Israel declared independence and asked the Arabs who stayed to remain as citizens.

Arab Secretary General Azzam Pasha said the war against the Jews would be one of “extermination.”

The country that survived that war was not handed over in a ceremony and not taken from an empty map. It was defended by the people the international agreement had already named, after the other side chose a war over a border.

[Sofia Afonso Ferreira @sofiafonsoferre]

Israeli filmmakers have released 'NAZA: The Real Story' to answer the documentary 'NAZA'.

The Venice film, by Yuval Abraham and Rachel Szor, rests on anonymous testimony that civilian deaths were built into Israeli targeting in Gaza.

The new film, by Lt. Col. Roi Danino, Hagai Gutman and Ariel Averbuch, uses on-the-record interviews with senior commanders and intelligence officers, plus combat footage and captured material. It argues that Hamas embedded fighters and weapons in homes, schools, mosques and hospitals, and that the IDF operated under strict rules of fire because of that.

The pushback has already started — attacks on the film and calls to boycott it. If it is buried before people watch it, only one version of the story will circulate.

Watch it, then share it as widely as you can — the link, the title, a short note on why it matters. Send it to family, friends, post it, forward it.

The film is free at https://t.co/Q6aObKITxX.

Do not let a boycott decide what others are allowed to see.