Wow! Ongelofelijk….
We krijgen net van het ministerie van Sociale Zaken zwart op wit te horen dat als we als Tweede Kamer niet akkoord gaan met die vreselijke verplichte verzekering (=boete!) voor ZZP’ers we twee “EU-mijlpalen” zullen missen met betrekking tot het EU-Coronafonds.
Per gemiste EU-mijlpaal kost ons dit 600 miljoen euro (krijgen we niet meer terug uit het EU-Coronafonds) dus in totaal 1,2 miljard euro.
Met andere woorden als Kamer worden we door de EU via dat Coronafonds de facto gedwongen zeer slechte wetgeving in te voeren op straffe van enorme boetes.
Nog een reden voor een Nexit!
Sinds Pim Fortuyn wordt iedereen die de massale immigratie en de demografische transitie van ons land aankaart, zwartgemaakt en gedemoniseerd.
Het is tijd dat we dit patroon met elkaar doorzien en doorbreken.
Bekijk deze video en oordeel zelf! ⬇️
@djdejeu Nederland is een huis dat vanuit ideologie, lees naïviteit, blijft weigeren haar voordeur op slot te doen uit angst onvriendelijk te lijken, en daardoor wordt overspoeld door mensen die er heel anders over denken. uit opinie Z
“A socialist is someone who, having the choice to be free, prefers to be a slave, simply because they cannot bear the brilliance of other people.”
— Javier Milei
Friedrich Hayek schreef in The Road to Serfdom geen boek over tanks in de straat of openlijke dictaturen. Zijn waarschuwing was veel subtieler en juist daarom gevaarlijker. In moderne democratieën sterft vrijheid zelden plotseling. Ze verdwijnt langzaam via bureaucratie, juridische uitzonderingen, technocratisch management en telkens nieuwe beperkingen die verkocht worden als redelijk, noodzakelijk en tijdelijk.
Zie hier je vandaag het verschil tussen het Amerikaanse First Amendment en artikel 10 van het EVRM in Europa.
Het First Amendment vertrekt vanuit diep wantrouwen tegenover de staat. De overheid mag in principe geen meningen verbieden, ook niet als ze choquerend, beledigend, racistisch of extreem impopulair zijn. Vrijheid van meningsuiting is daar een bijna absolute barrière tegen staatsmacht.
Artikel 10 EVRM werkt fundamenteel anders. Vrijheid van meningsuiting bestaat, behalve wanneer de staat vindt dat andere belangen zwaarder wegen: openbare orde, veiligheid, discriminatie, volksgezondheid, reputatiebescherming, democratische stabiliteit enzovoort.
Dat klinkt redelijk. Tot je beseft dat bijna alles onder zulke uitzonderingen kan vallen.
En exact daar begint Hayeks slippery slope. Of slippery road.
En nee, libertariërs hebben geen enkele sympathie voor nazi’s, etnonationalisten of andere autoritaire collectivisten. Integendeel. Het libertarisme ontstond juist als reactie tegen ideologieën die het individu opofferen aan ras, volk of staat.
Maar vrijheid van meningsuiting test je niet met brave meningen. Je test haar met walgelijke en impopulaire meningen.
Veel mensen halen daarom hun schouders op bij zaken zoals die van Dries Van Langenhove in België of Raisa Blommestijn in Nederland. “Eigen schuld.” “Provocateurs.” “Extreemrechts uitschot.”
Maar dat is precies hoe de slippery slope werkt.
De eerste precedenten worden bijna altijd gezet tegen mensen die cultureel al gehaat zijn en weinig bescherming genieten. Daardoor ontstaat nauwelijks maatschappelijk verzet tegen nieuwe beperkingen.
Daarna schuift de grens langzaam op.
Wat vandaag “haatspraak” heet, wordt morgen “desinformatie”. Daarna “ondermijning van de democratische rechtsorde”. Daarna “maatschappelijk ontwrichtende content”.
En plots krijg je politiebezoek wegens tweets, druk op banken en sociale media, onderzoeken naar online memes en informele samenwerking tussen staat, media en Big Tech om ongewenste narratieven te marginaliseren.
Niet Noord Korea. Niet de Sovjet Unie.
Veel subtieler.
Een technocratische managerstaat die vrijheid steeds conditioneler maakt.
In Nederland zag je dat al tijdens corona, bij demonstratiebeperkingen, online censuur en de groeiende obsessie rond “ongewenste desinformatie”. België gaat juridisch vaak nog verder met ruime interpretaties van hate speech wetten.
En ondertussen groeit overal hetzelfde patroon:
Meer toezicht.
Meer databanken.
Meer financiële monitoring.
Meer bevoegdheden voor veiligheidsdiensten.
Meer druk op sociale media.
Meer samenwerking tussen staat, banken, NGO’s, media en Big Tech.
Altijd voor een goed doel.
Hayeks punt was nooit dat alle gevaren verzonnen zijn. Zijn punt was dat gecentraliseerde macht bijna nooit vrijwillig kleiner wordt zodra burgers accepteren dat vrijheid afhankelijk wordt van politieke en culturele goedkeuring.
De Road to Serfdom begint niet wanneer de staat jouw vrienden viseert.
Ze begint wanneer jij applaudisseert omdat het eerst jouw vijanden zijn.
Nederlandse politici sturen intussen “klaagbrieven” naar de Europese Commissie met de vraag om “harder op te treden tegen X”, omdat daar te veel kritiek, weerstand en “intimidatie” tegenover de politieke klasse zichtbaar zou zijn.
Zouden ze zich niet beter eens echt serieus afvragen waarom zoveel burgers hun frustratie hier uiten in plaats van te proberen dit platform, deze spreekbuis, verder te controleren en te censureren omdat ze niet tegen kritiek kunnen?
X is vandaag zowat één van de laatste plaatsen waar mensen nog vrijuit zeggen wat ze denken over migratie, belastingen, klimaatbeleid, Europa en falend beleid in het algemeen, enz.
En dat doen ze dan ook, massaal.
En juist dát zouden politici beter eens ernstig nemen ipv te “klagen bij de juf dat ze gepest worden”. Hoor je niet in de eerste plaats te luisteren naar het volk, naar de kiezer om die juist beter te kunnen dienen?
Overigens is de bevolking niet plots ‘en masse’ kritisch geworden.
Ze zegt hier en nu gewoon luidop wat ze al langer denkt. En dat vinden bepaalde politici blijkbaar zeer ongemakkelijk en vervelend. Ze zouden er nochtans uit kunnen leren en er dus juist béter naar moeten luisteren.
Dus misschien eens echt iets doen aan die groeiende misnoegdheid ipv ze de mond proberen te snoeren?
En misschien ook niet proberen je te verschuilen achter het ‘verdedigen van onze democratie’, terwijl je net één van de pijlers ervan -de vrijheid van meningsuiting- probeert te begraven onder een deken van morele verhevenheid?
Column: De vlucht uit Nederland dat “nee” zegt
Max von Kreyfelt
De grootste angst van een bestuurselite is niet woede.
Woede kunnen ze managen.
Daar hebben ze complete industrieën voor gebouwd:
voorlichters,
factcheckers,
gedragsexperts,
talkshows,
subsidieplatforms,
mediafondsen,
dialoogtafels,
vertrouwenscampagnes
en goed doorgetrainde politie.
Nee.
Waar macht écht bang voor is, is iets veel gevaarlijkers:
een bevolking die kalm wordt.
Kalm genoeg om het spel te doorzien.
Want zolang burgers met hulp van de media, ruzie maken over links en rechts, stikstof, migratie, klimaat, identiteit of hashtags, blijft het systeem intact. Dan blijft Den Haag functioneren als een permanent congres van mensen die elkaar onderzoeken, subsidiëren, adviseren en decoreren.
Maar stel je voor dat miljoenen mensen tegelijk iets eenvoudigs zeggen:
“Nee.”
Nee tegen stijgende lasten terwijl publieke diensten afbrokkelen.
Nee tegen beleid dat nauwelijks nog democratisch uitlegbaar is.
Nee tegen bestuurders die na iedere mislukking promoveren.
Nee tegen een politieke klasse die burgers behandelt als een HR-probleem dat gemanaged moet worden.
Dán verandert alles.
Want moderne macht draait uiteindelijk niet op geweld, maar op medewerking.
Op gehoorzaamheid.
Op psychologische instemming.
Op burgers die blijven geloven dat er “geen alternatief” bestaat.
Daarom klinkt de moderne bestuurselite soms minder als politiek leiderschap en meer als klantenservice van een failliet systeem.
“Wij begrijpen uw zorgen.”
“Er zijn fouten gemaakt.”
“Het vertrouwen moet hersteld worden.”
“Het proces verdient meer uitleg.”
Altijd uitleg.
Nooit koerswijziging.
En precies daarom groeit de nervositeit.
Omdat steeds meer mensen beginnen te vermoeden dat Nederland niet langer bestuurd wordt door visionairen, maar door managers van onafwendbaarheid.
Mensen zonder richting.
Zonder maatschappelijk ideaal.
Zonder beschavingsoffensief.
Alleen procedures.
Communicatieplannen.
Risicomodellen.
En eindeloze PowerPoints over draagvlak.
Maar geschiedenis wordt gevaarlijk zodra burgers collectief ontdekken dat systemen kwetsbaarder zijn dan ze lijken.
Geen enkel bestuur overleeft langdurig zonder legitimiteit.
En zodra een bevolking massaal besluit:
“Wij geloven jullie niet meer”,
begint zelfs het meest zelfverzekerde systeem langzaam te trillen.
Dat is het moment waar Den Haag werkelijk bang voor is:
een bevolking die ophoudt met applaudisseren.
📌
Heeft u mijn bundel ook al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1