Θελετε ενα ωραιο αστρονομικό γεγονος; Ή να το αφησουμε καλυτερα;
Α θελετε, ωραια θα σας το πω
Ο γη χρειαζεται 23 ωρες κ 56 λεπτά για να ολοκληρωσει μια περιστροφη γυρω απ τον εαυτο της, το οποιο ειναι ο ορισμός της διαρκειας της ημερας. Γιατι τα ρολογια μας ομως δειχνουν 24 ωρες;
Αυτό που έγινε στην Πτολεμαΐδα, στα μάτια μου μοιάζει ως μια υστατη πράξη εκδίκησης απέναντι σ'έναν κόσμο που προσπαθεί να επιβιώσει. Μια επίδειξη δύναμης ενός κατακτητή που φεύγει αφήνοντας πίσω του καμμένη γη.
καπου την ανοιξη του ογδοντα επτα ο σαββοπουλος στο ζητω το ελληνικο τραγουδι παρουσιαζε στο ευρυ κοινο τις τρυπες, καποιοι τοτε ακομα τρωγατε το φαγητο απ το μουλτι, εγω παλι λιγο πιο στερεα τροφη, ορισμενοι, ηταν ηδη γεροι. στις αποψεις.
Του είπες να επιλέξει ανάμεσα στο "όλα"και στο"τίποτα"κι εκείνος είπε:"Δεν εκβιάζομαι"κι επέλεξε το τίποτα.
Ή:Πώς ένας βαθιά τραυματισμένος εγωισμός κόβει κομματάκια κάθε κριτική σκέψη ενός αδιαμφισβήτητα πολύ δυνατού μυαλού.Μόνο που το Όλα ή Τίποτα είναι προσφορά,όχι εκβιασμός!
δηλαδή θυσιάστηκε ο Υιός του Θεού για να πηγαίνετε εσείς Μεγάλο Σάββατο στην εκκλησία για πέντε λεπτά ντυμένοι σαν πρώην συμμετοχή του Αζερμπαϊτζαν, οκέι
Βλέπω αυτούς που έκαναν το χειρότερο bullying στο σχολείο, καταστρέφοντας ψυχές για "να τρολαρουν". Και τους βλέπω να βγαίνουν, να διασκεδάζουν, να έχουν βάλει μια σειρά στην ζωή τους, όσο τα θύματα προσπαθούν ακόμα να σταθούν στα πόδια τους. Καμιά δικαίωση, κανένα "κάρμα"
Σπάνια που θα περάσω έξω από το σπίτι σου νύχτα, με ζεσταίνει το φως της εισόδου. Που κάποτε είχα δικό μου κλειδί κι έμπαινα. Να μένουν άραγε οι ίδιοι που κάποτε χαιρετούσα στις σκάλες μ' ένα νεύμα? Ίσως. Προσπερνώ, αλλά η καρδιά μου μουδιάζει...
Κάθε φορά που διαβάζω Ντοστογέφσκι και πετάει μια ακραία φιλοσοφική αλήθεια, τύπου «one never forgets the taste of certain tears», πετάω το βιβλίο, σηκώνω τα χέρια μου ψηλά σαν το γνωστό μιμ και φωνάζω «ABSOLUTE LITERATURE».
Όταν του το είχα αναφέρει, ο Πανουσόπουλος με προέτρεψε να ψάξω ένα άλλο video που είχε υπογράψει.
Η Τελευταία Δύση Του Αιώνα: Το ηλιοβασίλεμα της 31-12-1999 στη Σαντορίνη. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων παίζει "Το χαμόγελο της Τζοκόντας" του Χατζιδάκι σε διαύθυνση μίλτου Λογιάδη.