Diyax Xoser Polat

[Diyax Xoser Polat @XoserDiyax]

@ixbaran_9338821 😔

[Diyax Xoser Polat @XoserDiyax]

@osaritas 👍

[Diyax Xoser Polat @XoserDiyax]

@CaneHozan @lorkurds26o7 Her hebî👏🙏

[Diyax Xoser Polat @XoserDiyax]

Ma vilawekê Alevîyanê qurnazan ser o qeseykerd…

[Xoser Tv @xosertv]

Ma belevokê Alevîyanê qurnazan ser o qeseykerd…

[Xoser Tv @xosertv]

Ma belevokê Alevîyanê qurnazan ser o qeseykerd…

[Diyax Xoser Polat @XoserDiyax]

Tiştê ku li hemberî miletê Kurd tê kirin, wêranker e.😪

[Xoser Tv @xosertv]

#kobani #Rojava https://t.co/zVyKO6EDmu @FacebookWatch aracılığıyla

[Diyax Xoser Polat @XoserDiyax]

@Botanvan 😪

[Diyax Xoser Polat @XoserDiyax]

Kurdî di dilê min de çand❤️

[Yüksel Avşar @YukselAvsar]

Malbata min hezkirina zimanê dayikê min, Kurdî, di dilê min de çand. Ev zimanê min e, zimanê dayikê min e.

[Diyax Xoser Polat @XoserDiyax]

https://t.co/VpEIod46HX

[DILDAR TV @DILDAR_TV]

👁️‍🗨️ Bu programda süslü cümleleri, içi boş siyasi vaatleri ve yıllardır tekrarlanan ezberleri masaya yatırıyoruz. Kürd toplumunun iradesi kim tarafından temsil ediliyor?
👁️‍🗨️ Halkın gerçek sorunları neden sürekli erteleniyor? Milli birlik söylemi ne zaman samimi bir hedef, ne zaman siyasi bir araç hâline geliyor?
👁️‍🗨️ Kürd Milli İnisiyatifi’nin kuruluş gerekçesini, hedeflerini ve arkasındaki siyasi anlayışı bütün yönleriyle sorguluyoruz. Kaçamak cevaplara, propaganda diline ve sorumluluktan kaçanlara yer yok.

https://t.co/SYQh9s7EG0

#KürdMilliİnisiyatifi #KürdlerSokağı #DILDARTV #AydınDere #DiyaxPolat #MecidCalayır #KürdMeselesi #KürdToplumu #Milliİrade #SiyasiTemsil #ToplumsalDayanışma #KürdGündemi #CanlıYayın #Gündem #Söyleşi #KürdMilliİnisiyatifi #KürdlerSokağı #DILDARTV #AydınDere #DiyaxPolat #CanlıYayın.

[Diyax Xoser Polat @XoserDiyax]

@PKKgerceklerii 😂

[Diyax Xoser Polat @XoserDiyax]

@DerikiAlad83481 👍

[Kamal Soleimani @KamalKajiw]

Deha Öcalan’ınsa Nobel Neden Bahçeli’ye?

Mehmet Gürses, Medyascope’ta yayımlanan “Öcalan ve Muhalifleri: Kültüralist Sığlık” başlıklı yazısında (29 Temmuz 2026) durumu kısaca şöyle özetliyor: Öcalan bildirgesinde kültürel haklar talep etmiyor, çünkü Kürtler aslında kültürel hakları aşan anayasal bir statüyü hak ediyor; ancak şimdi bu statüyü de talep etmenin zamanı değil!

Bu yazıyı okuyanların, sanki ortada giderilmesi gereken küçük ama yarım asırlık bir “yanlış anlama” varmış gibi düşünmesi bekleniyor. Sanki önümüzde yarım yüzyıllık savaşın, milyonlarca insanın yerinden edilmesinin, binlerce köyün boşaltılmasının, on binlerce ölümün, yıkılan şehirlerin ve parçalanan bir milletin hesabı yokmuş gibi...

Bütün bunları okuyunca insan sormadan edemiyor: Sayın Gürses, eğer bu stratejik dehanın bütünü Öcalan’a aitse, Devlet Bahçeli’ye neden Nobel Barış Ödülü verilmesini önerdiniz?

"Süreç" başarıya ulaşırsa Bahçeli’ye Nobel Barış Ödülü verilmesini öneren ve University of Central Florida’da Kürt Çalışmaları Programı’nı yöneten Gürses’in, şimdi de Medyascope üzerinden Kürt milletine, Öcalan’ın meşru talep alanını kökten kapatan 27 Şubat 2025 tarihli bildirgesini “nasıl okuması gerektiğini” tepeden vaaz etmesi elbette şaşırtıcı değil.

İlk büyük ironi tam burada başlıyor. Bahçeli, Kürt siyasetinin topyekûn tasfiyesini dayatırken Ruşen Çakır ve çevresindeki medya-akademi ağı bu tasfiyeyi “barış”, “gerçekçilik”, “uzun vadeli perspektif” ve “entelektüel derinlik” ambalajıyla pazarlıyor. Bu çevre için formül çok net: Türk devletinin buyruğuna boyun eğmek “siyasal gerçekçilik”; Kürt milletinin en haklı itirazı ise korku, “kültüralist sığlık” veya “aşırı milliyetçilik”.

Gürses’in yazısı tam da şu temel çarpıtmaya dayanıyor: Bir hakkı talep etmemek ile o hakkı gayrimeşru ilan etmek arasındaki devasa farkı ortadan kaldırıyor. Tartışmayı asgari kültürel haklar eksenine çekerek yaptığı şey bilinçli bir karartma hamlesidir.

Açıkça söyleyelim: Öcalan yalnızca bazı hakları açıkça talep etmekten vazgeçmedi; ayrı ulus-devlet, federasyon ve idari özerkliği topyekûn reddederek Kürt siyasetinin kurucu zeminini havaya uçuran bir politisid (siyasal kırım) ilan etti. Üstelik “kültüralist çözümleri” de bu reddiyeye katarak siyasi kırımı bir kültürkırıma dönüştürdü.

Buradaki kültürkırım, Kürtlerin fiziksel imhası değil; Kürt kültürünün siyasal tanınma, kolektif hak ve kurumsal güvence talep etme meşruiyetinin iğdiş edilmesidir. Öcalan, kendi dili ve kültürü için hak talep etmeyi “aşırı milliyetçi savruluş” torbasına atarak Kürtlüğün hak doğuran kolektif bir varlık olmasını reddetmektedir.

Gürses tam da bu noktada illüzyonist bir taktik izliyor. Önce Öcalan’ın politisidini ve kültürkırımcı teslimiyetini görünmez kılıyor, ardından bu yıkıma itiraz edenleri “meseleyi kültürel haklara indirgemekle” suçluyor. Sonra da topu taca atarak şu satırların arkasına sığınıyor:

“Asıl soru şudur: Türkiye, tarihsel ve siyasal bir halk olarak Kürtleri hangi anayasal çerçevede tanımlayacaktır?”

Bu önerme kendi başına doğrudur; Kürt meselesi elbette folklorik bir dil kursu meselesi değildir. Ancak Gürses’in savunusu tam da burada kendi kibrinde boğulmaktadır. Zira Öcalan’ın o bildirgede çöpe attığı şey sadece kültürel haklar değil; Kürt devleti, Kürt milletinin her türlü eşitlik ve egemenlik hakkı, konfederasyon, özerklik ve statünün bizzat kendisidir! Gürses, Öcalan’ın bizzat kapattığı statü kapısını sanki onun adına zorluyormuş gibi bir mizansen yaratıp hemen ardından şu bitirici cümleyi kuruyor:

“Elbette böyle bir tahayyülün kısa vadede hayata geçirilmesi gerçekçi değildir.”

İşte akademik tasfiye mekanizması burada tamamlanıyor: Kültürel haklar talep etmek “sığlık”tır, anayasal statü talep etmek ise “gerçekçi değildir”. Sonuç? Kürt milletinin elinde koca bir hiçlik kalır. Kültürel haklar küçümsenerek, anayasal statü ise belirsiz bir geleceğe ötelenerek gasp edilir. Geriye tek bir “olgun” siyaset kalır: Hiçbir şey talep etmemek. Bu, siyasal realizm değil; akademik jargona bulanmış bir boyun eğdirme rejimidir.

Eğer ortada Gürses’in iddia ettiği gibi bir “diyalog ve müzakere” varsa, Türk devletinin talepleri (PKK’nin feshi, silah bırakma ve teslimiyet) gün gibi ortadayken Kürt milletinin hangi masada yer aldığını ve o masadaki kazanımının ne olduğunu bir gösterir misiniz? Kürt milleti hangi meşru yöntemle temsil edilmiştir? PKK’nin silah bırakıp bırakmamasının canı cehenneme; fakat onun silah bırakması veya bırakmaması neden Kürt milletinin bütün haklarına bağlanıyor? Öcalan’a Kürt meselesini “terörü bitirme süreci” çerçevesinde Türk devletinin emrine koşma yetkisini kim vermiştir? Hani bu teslimiyeti “demokratik toplum ve barış” diye örtüyorsunuz; o demokrasinin Kürt demosu nerede?

Öcalan isteseydi basitçe, “PKK’yi feshediyorum, siyasetten çekiliyorum, Kürt milletinin geleceğini kendi hür iradesine bırakıyorum” diyebilirdi. Fakat o, örgütü tasfiye etmekle yetinmeyip kendisinden sonra Kürt milletinin hangi hakları talep edip edemeyeceği üzerinde tahakküm kurmayı seçti. Bu, siyasetten çekilmek değil; Kürt siyasetini mezara gömerken bile mezar taşına ne yazılacağına tek başına karar verme kibridir.

Öcalan’ın 2025 bildirgesi, yepyeni bir stratejik dehanın ürünü filan değil; 1999’da İmralı’da temelleri atılan teslimiyet çizgisinin zirve noktasıdır. Yirmi altı yıl önce Türk devletine “beş para harcamadan PKK’yi anlamsızlaştıracağını” vadeden Öcalan’ın, bugün çıkıp PKK’nin “anlam yoksunluğuna ve aşırı tekrara maruz kaldığını” buyurması tesadüf olabilir mi? Elbette hayır. Öcalan; kimlik inkârının bittiği ve ifade özgürlüğünün geliştiği gibi trajikomik gerekçelere sığınarak örgütün fişini çekerken aslında yeni bir ufuk çizmiyor; sadece çeyrek asır önce devlete verdiği taahhüdün tahsilat makbuzunu kesiyor. Sizler ise çıkıp bu 26 yıllık teslimiyet senedini, devasa bir hermenötik keşifmiş gibi Kürt milletine pazarlıyorsunuz.

1999’daki ağır tecrit ve idam tehdidi koşullarını elbette anlıyoruz. Ancak Öcalan’ın daha yakalandığı ilk günlerde, “Ben şimdi anayasadaki vatandaşlık anlayışını kavrıyorum; Kürdün statüye falan ihtiyacı yok” demesini ve hemen ardından “Ben halis muhlis bir Kürt değilim, pratik olarak bir Türküm” diye eklemesini, bugün bize "yeni dönemin ruhu" diye yutturamazsınız. Türk milliyetçiliğiyle yarışan bu ruh halinin, 26 yıl sonra fiyakalı bir siyasi manifesto olarak önümüze sürülmesini hiçbir "yeni koşullar" masalı aklayamaz. Bugün bize Öcalan’ın "büyük aydınlanması" olarak anlattığınız şeyi, kendisi yakalandıktan sadece birkaç gün sonra, hem de en acınası haliyle zaten keşfetmişti. Dolayısıyla ortada ne sizin şifrelerini çözmeniz gereken gizemli bir metin ne de Kürt milletine lütfetmeniz gereken esrarengiz bir hakikat var. Ortada sadece 1999’da başlayan ve 2025’te resmileşen bir boyun eğiş var.

O halde sormak zorundayız: Kürt milletinin statüsünü, özerkliği, federasyonu ve kolektif hakları "milliyetçi sapma" diyerek elinin tersiyle iten Öcalan’ın; bugün Ümit Özdağ veya Devlet Bahçeli’den siyasal olarak ne farkı kalmıştır?

Elli yıl önce "Bağımsız Kürdistan" vaadiyle yola çıkan bir hareketin bugün demirlediği liman; özerkliğin, federasyonun ve hatta en asgari kültürel hakların bile lanetlendiği bir inkar limanıdır.

Milyonlarca insanın yerinden edildiği, binlerce köyün yakıldığı, on binlerce insanın can verdiği, şehirlerin tanklarla dümdüz edilip Kürt iradesinin kayyumlarla gasp edildiği yarım asırlık bir kan denizinin ardından Öcalan çıkıp, “İfade özgürlüğü gelişti, PKK anlamsızlaştı” diyebiliyor. Bu bir siyasi analiz falan değil; Kürt milletinin aklıyla, onuruyla ve ödediği devasa bedelle alay etmektir.

Ve işte Gürses ile yandaşlarının kilitlenip kaldığı o kaçınılmaz mantık kapanı tam buradadır:

Eğer bugünün koşulları 50 yıl öncesinden gerçekten daha iyiyse, Sayın Gürses neden hâlâ Kürtlerin anayasal statüsünün “gerçekçi olmadığını” vaaz ediyor? Yok eğer koşullar hâlâ statü talep edilemeyecek kadar karanlıksa, PKK’yi bir anda "anlamsızlaştıran" o büyük tarihsel dönüşüm nerede, hangi paralel evrende yaşanmıştır?

Gürses, Öcalan’ın bu hezeyanlarını rasyonel bir temele oturtmak yerine, bu devasa çelişkiyi akademik bir cilayla parlatıp Kürt milletine yutturmaya çalışmaktan başka hiçbir şey yapmamaktadır.

Elli yıl önce “bağımsızlık” şiarıyla yola çıkan bir hareketin bugün bölgesel özerkliği ve hatta asgari kültürel çözümleri bile “aşırı milliyetçi savruluş” diyerek çöpe atması, nasıl bir “ilerleme” masalıyla yutturulabilir? Gürses, bu yarım asırlık yıkımın ve tarihsel iflasın hesabını sormak yerine Kürt milletine bu devasa gerilemeye neden boyun eğmesi gerektiğini vaaz etmeyi seçiyor.

Öcalan’ın 27 yıldır kesintisiz biçimde ağır tecrit altında tutulduğu iddiası doğruysa, bu kuşkusuz bir insan hakları garabetidir. Ancak Öcalancı zihniyet, tecrit iddiasını son derece ikiyüzlü bir kalkan olarak kullanıyor. Bir taraftan Öcalan’ın bu 27 yıl boyunca neredeyse her yıl yalnızca Kürt meselesi için değil, bütün insanlık için yeni çözümler ürettiği ve dünyadaki her siyasal gelişmeyi yakından izleyip değerlendirdiği anlatılıyor; diğer taraftan, tam da sözlerinin hesabı sorulduğunda, kimseyle irtibat kuramayan ve dünyadaki gelişmelerden habersiz bırakılmış mutlak tecrit altındaki bir mahpus olduğu söyleniyor. Peki, bu iki hikâyeden hangisi doğrudur?

Öcalan’ın çelişkileri ve siyasi fiyaskoları eleştirildiğinde aniden “iletişim imkânlarından yoksun, mağdur bir mahpus” oluveriyor. Fakat aynı kişi PKK’yi tasfiye edip Kürt milletinin hangi hakları talep edip edemeyeceğine dair fermanlar buyurduğunda, sözü üstüne söz söylenemez mutlak bir “Önder”e dönüşüyor. Sorumluluktan kaçarken mahpus, itaat beklerken yarı tanrı!

Dahası, Kuzey’deki 35 milyonluk Kürt milletinin, Öcalan’ın birkaç sayfalık teslimiyet belgesini kendi başına idrak edemeyecek kadar akılsız olduğu varsayılıyor. Kürt kamuoyu metindeki açık tasfiyeyi görüp itiraz ettiğinde, “uzun vadeli perspektifi kavrayamayan duygusal ve kronik muhalifler” olarak yaftalan��yor. Bunun üzerine üniversitelerdeki PKK’li Öcalan şarihleri devreye giriyor; metnin açıkça söylediği şeyi tersyüz ederek teslimiyeti “tarihsel başarı”, statüsüzlüğü “uzun vadeli vizyon”, hakikati haykıranları ise “kültüralist sığlık” ilan ediyorlar. Bu, siyasi analiz değil; önceden sipariş edilmiş bir teslimiyeti metnin gizli hakikatiymiş gibi pazarlama şarlatanlığıdır.

Gürses’in Devlet Bahçeli’ye “Nobel Barış Ödülü” verilmesini önermesi ise bu çürümüşlüğün tescilidir. PKK’nin şartsız teslim olduğu, Kürt milletinin anayasal bakımdan sıfır çektiği bir denkleme “barış” demek, Türk devletinin mutlak zaferini Kürt milletine hazmettirme operasyonudur. Ortada kusursuz bir iş bölümü var: Bahçeli siyasi buyruğu veriyor, Öcalan bu buyruğu “tarihsel zorunluluk” ambalajıyla Kürt siyasetine dikte ediyor; Ruşen Çakır’ın Medyascope’u ve Kürt akademisyenlerden oluşan kadrolu yorumcu çevresi ise bu utancı “gerçekçi ve makul siyaset” olarak aklıyor. Türk devletinin sözü “kanun”, Öcalan’ın sözü “ayet” kabul edilirken Kürt milletinin haklı itirazı psikolojik bir arızaya indirgeniyor.

Asıl mesele, kültürel hakların yeterli olup olmadığı değildir; elbette yetmez. Ancak Öcalan, ayrı devlet ve özerklik taleplerinin yanına “kültüralist çözümleri” de ekleyip hepsini birden lanetleyerek yalnızca azami hedefleri değil, en asgari yaşam hakkı zeminini de dinamitlemiştir. Öcalan, “Siyasetten çekiliyorum, kararı Kürt milletine bırakıyorum” demiyor; Türk devletinden ve Bahçeli’den, Kürt siyasetinin mezarını kazma işinin kendi “müdürlüğü” altında yürütülmesini talep ediyor ve o mezarın başında hiç kimsenin başka bir hak talep etmemesi için bekçilik yapıyor.

Gürses ise bu politisidi (siyasal kırımı) alıp “kültüralist sığlığın aşılması” diyerek yüksek bir anayasal ufka açılan kapıymış gibi yaldızlıyor; sonra da dönüp “ama o anayasal ufuk bugün gerçekçi değil” diyerek o kapıyı da Kürtlerin suratına çarpıyor.

Kürt milletinin sorusu çok net ve yakıcıdır: Öcalan, milyonlarca insanın kaderini ilgilendiren ayrı devlet, federasyon, özerklik ve kültürel hak taleplerini aynı anda gayrimeşru ilan etme yetkisini hangi demokratik iradeden almıştır? Ve tuzu kuru akademisyenler, bu diktatoryal tasfiyeye yöneltilen haklı öfkeyi cehalet, korku veya sığlık olarak yaftalama cüretini nereden bulmaktadır?

Sonuç olarak önümüze konan şey “büyük bir tarihsel açıklama” falan değildir. Bu, 50 yıllık kanlı bir trajediyi ucuz bir kelime oyununa, hak gaspını felsefi derinliğe, siyasi intiharı barışa ve Kürt milletinin onurlu itirazını cehalete indirgeme operasyonudur.

Kürt milletinin anlamadığı hiçbir “gizli hakikat” yoktur; iliklerine kadar hissettiği ve reddettiği kapkaranlık bir tasfiye vardır. Gürses’in yaptığı şey ise bu tasfiyeyi açıklamak değil, ona akademik bir cüppe giydirerek meşrulaştırmaktır.

[Kamal Soleimani @KamalKajiw]

Tanrı beni neden kendi evimde bir dışlanmışa ve yabancıya dönüştürdü? (W. E. B. Du Bois)

W. E. B. Du Bois’nın Siyahların Ruhları (The Souls of Black Folk) adlı eserini okurken, kendi Kürtlüğümün özünün aniden çırılçıplak gözler önüne serildiğini hissettim. Du Bois, tıpkı Kürtler gibi, varoluşunu mutlak bir hiçliğe dönüştürmeye ant içmiş ırksal bir mimariye maruz bırakılanlara dair bugüne dek sorulmuş en sarsıcı sorulardan birini sorar: “Bir problem olmak nasıl bir histir?” (1993, s. 7). Sorunun dehası, perspektifi tersyüz etmesinde yatar. Siyah insanlarda neyin yanlış olduğunu sormaz; bizzat varoluşunuzu bir sapma, bir anomali olarak çoktan mahkûm etmiş bir dünyada yaşamanın ne anlama geldiğini sorar. “Problem” Siyahlık değil, Siyah hayatını tehditkâr kılan ve onu sürekli olarak düşmanca, tahakküm edici bir bakışa hesap vermek zorunda bırakan o ırksal mimarinin ta kendisidir.

Siyahların ve Kürtlerin maruz kaldığı acıların tarihleri birbirinden farklı olsa da Du Bois’nın bu tespiti, özellikle Kuzey Kürdistan'daki Kürt yaşamının belirleyici ritmini kusursuzca yakalar. Yüzyılı aşkın bir süredir Türk devleti ile onun baskın ırkçı kültürü ve asimilasyoncu yapısı, Kürd'e eşit bir insanlığın ve devredilemez hakların taşıyıcısı olarak değil; tenkil ve zincir edilmesi, asimile edilmesi, potansiyel bir güvenlik tehlikesi sayılması veya silinip atılması gereken bir patoloji olarak yaklaşmıştır. Ezenlerimiz tarafından durmaksızın tasnif ediliyoruz: eşkıya, bölücü, terörist, aşiret kalıntısı, asimilasyonu unutmuş “dağ Türkü”, demografik bir tehdit veya milli birliğin önündeki engel. Onurla yaşamak gibi en temel insani arzu bile—Kürt olarak, anadilinde ve anayasal olarak var olmadığı iddia edilen kendi yurdunda var olmak—sözde medeniyetsiz, itaatkâr olmayan ve doğası gereği ayrılıkçı bir karakterin kanıtı olarak bize karşı silahlaştırılır. Kürt, sırf var olduğu için bizzat kendi kriminalizasyonunun kanıtını sunmak zorunda bırakılır.

Du Bois, diğer insanların dünyasından "kocaman bir peçe ile" dışlandığını anladığı o çocukluk anını anlatır (1993, s. 8). Kürt çocuğu için bu peçenin inmesi, ürkütücü bir başlangıçtır. Evde konuşulan dilin, anayasal olarak anadil eğitiminden men edildiğini öğrendiğinde o peçe iner. Memleketinin adının bir vatana ihanet veya güvenlik tehdidi sayıldığını öğrendiğinde iner. Köylerinin, dağlarının, nehirlerinin, hatta bitki ve hayvanlarının bile saldırganca yeniden adlandırıldığını; sanki devletin, Kürd'ün bir zamanlar orada olduğuna dair doğanın bile şahitlik etmesini yasaklamaya kararlı olduğunu keşfettiğinde iner. Çocuk, bizzat varoluşunun gayrimeşru kılındığını çok erken yaşta öğrenir. Köklerini sahiplenmenin kendi can güvenliğine mal olabileceğini idrak eder: Kürtlük, onun bu dünyadaki tek yuvası olmakla birlikte, aynı zamanda dünyanın onu cezalandırmakla tehdit ettiği yegâne kimliğidir.

Du Bois, bu parçalanmış gerçekliğe o klasik adını verdi: “çifte bilinç (Double Consciousness).” Bu, “kendine daima başkalarının gözünden bakmanın; ruhunu, sana eğlenerek, küçümseyerek ve acıyarak bakan bir dünyanın mezurasıyla ölçmenin” getirdiği ağır bir yüktür. Kürt bağlamına uyarlandığında bu çifte bilinç, peşini bırakmayan bir tür içsel gözetim haline gelir: Kendini sürekli olarak Türk ulusal ırkçı düzeninin düşmanca, polisvari bakış açısıyla ve Türkiyelileştirmenin asimilasyonist baskılarıyla değerlendirme hali. Bu durum, ezenin ölçütlerini içselleştirmenin o sessiz trajedisini doğurur; anadilinin güzelliğini devletin kurumsal aşağılamasıyla yargılamak, kendi tarihini Kürdistan'ın mutlak inkarıyla tartmak ve en temel özgürlük arzusunun sistematik olarak terörizm diliyle çarpıtılışını izlemek.

Dayatılan bu bakış sadece dışarıda kalmaz. Yavaş yavaş içselleştirilir ve Kürt öznenin içinde disiplin edici bir mevcudiyete dönüşür. Türkiyelileşmek için Türk polisinin artık Kürd'ün başında sürekli beklemesine gerek yoktur, çünkü egemen düzen Kürt zihnine, elinde batonuyla bir "Türk polisi" yerleştirmiştir. Bu polis, Kürd'ün konuşmasını denetler, arzusunu terbiye eder, kolektif özlemlerini sorgular ve bireyi—varoluşunun en yalnız anlarında bile—yüz ifadesine yansıyacak kadar "fazla Kürt" olmaması, sonra dışa vurur diye, konusunda uyarır. Burada çifte bilinç, yalnızca bölünmüş bir algı değil, sömürgeci oto-sansürün mahrem bir aygıtı haline gelir.

Du Bois, Siyah öznenin "bir peçeyle doğduğunu ve bu Amerikan dünyasında ona ikinci bir görü (basiret) bahşedildiğini" yazar. Gerekli tarihsel şerhler düşüldüğünde, Kürt de Türk dünyasında benzer bir ikinci görü geliştirir: Hem kendi Kürt gerçekliğini hem de Türk egemenliğinin onu yanlış tanıyan düşmanca bakışını idrak etme yeteneği. Ancak bu ikinci görü tehlikeli bir armağandır. İnkarın mimarisini ifşa ederek eleştirel bir direniş örebileceği gibi, içselleştirilmiş bir tahakküme dönüşerek Kürd'ü, devletin şiddetini kendi derisine, kendi Kürtlüğüne yöneltmeye de zorlayabilir.

İşte tam bu noktada, Abdullah Öcalan’ın söylemi en trajik ve rahatsız edici anlamını kazanır. Giderek kendi kendini Türkleştiren ve politik olarak silahsızlandırılmış bir kitle üzerinde kültvari bir otorite kullanan Öcalan, Türk devletinin eskiden tek başına, zor kullanarak giremediği Kürt öz-yıkım ve kendini silme alanlarına girer. O, devletin teşhisini yalnızca yankılamakla kalmaz; onu radikalleştirir ve içselleştirir. Bir zamanlar Mahmut Esat Bozkurt gibi, Hitler'in Yahudilere duyduğu nefreti aratmayan, anti-Kürt bir Türk ırkçı düzeninin en zehirli ideologlarıyla özdeşleşen bir dilden konuşarak, Kürt ulusal haklarının temellerini sistematik olarak yıkar. Onun doktrininde Kürt varoluşu, ancak Türk devletinin demokratikleşmesi, bekası veya bölgesel gücü için araçsallaştırılabildiği ölçüde bir değer taşır.

Öcalan, Türk ırkçı arşivinin en insanlıktan çıkarıcı formülasyonlarını tereddütsüzce yeniden üretir. Çeteciliğe Karşı Mücadele adlı eserinde “eski Kürt belası”ndan söz eder (Öcalan, 2002, s.?); Bir Halkı Savunmak’ta ise “Kürt denen bireyler” hakkında, “ne insan yasaları ne de hayvan yasaları”nın işlediğini ve Kürdün “adeta üçüncü bir varlık türünü” oynadığını yazar (Öcalan, 2004, s. 364). Bu retorik aracılığıyla “problem”in kaynağı, ırkçı devletten alınarak o devletin tahakkümü altında boğulan halkın bizzat kendisine şiddetle aktarılır. Kürtlük artık kuşatma altında nefes almaya çalışan bir varoluş olarak görünmez; Kürt, yegâne kurtuluşu efendisinin çağrısına cevap vermekte ve kendisini Cumhuriyet’in ebedî hizmetine sunmakta yatan kusurlu bir varlık olarak yeniden kurgulanır.

Öcalan, bu Türk ırkçılığını yeniden üretirken, bunu "Kürtsüz Türk, Türksüz Kürt olmaz" formülünde özetlenen bir karşılıklılık illüzyonunun arkasına gizler. Öcalan, Türk ırkçı altyapısını bütünüyle dokunulmaz bırakıp meşrulaştırarak ve bu düzen içinde Kürd'ün en temel kültürel varoluş arzusunu bile men ederek (gayrimeşru kılarak), Türk ırkçılığına bizzat iştirak eder, hatta onun en güçlü elemanına dönüşür. Ancak bu yüzeysel simetrinin altında vahşi bir eşitsizlik yatar. Bir taraf orduya, mahkemelere, okullara, resmi dile ve varoluşun şartlar��nı dikte edecek egemen güce sahiptir; diğer taraf ise kriminalize edilmiş, uluslaşması engellenmiş ve kendi adını andığında avlanan bir konumdadır. Türk devleti Kürtlere demografik, bölgesel, askeri ve siyasi bir kaynak olarak ihtiyaç duyarken; Kürtlere, onları yok eden anayasal düzeni sevmeleri ve ona hizmet etmeleri emredilir. Bu karşılıklı bir bağımlılık değildir; tek taraflı boyun eğdirmenin ideolojik olarak yeniden ambalajlanmasıdır. Kürd'e, kendi köleliğini bir "birlikte yaşam" (ortak yaşam) olarak tecrübe etmesi öğretilir.

Du Bois, Siyah Amerika’nın tarihini, öznenin “ikili benliğini, bunlardan hiçbirini yok etmeden daha iyi ve daha gerçek bir benlikte birleştirme” mücadelesi olarak tanımlar. Kürt gerçekliğine uyarlandığında kurtuluşun temel sorusu, Kürdün kabul edilebilir olmak uğruna Kürtlüğünü Türkiye’nin devlet eliyle dayattığı asimilasyon düzeni içinde nasıl ağartıp sileceği değildir. Asıl soru, lanetlenmeden, kriminalize edilmeden veya ölüme mahkûm edilmeden diliyle, vatanıyla ve siyasi iradesiyle nasıl eksiksiz biçimde var olabileceğidir.

Elbette bu analojinin kesin tarihsel sınırları vardır. Transatlantik köle ticareti, ırksal kölelik ve Siyahlığın küresel inşası, Kürt milletinin maruz kaldığı tahakkümle özdeşleştirilemez. Kürt tarihinin kendine özgü yaraları vardır: Kürdistan’ın parçalanması, devletsizlik, soykırım, dilkırımı, zorunlu göç ve birbiriyle kesişen ulus-devletlerin demografik mühendisliği. Yine de Du Bois, ortak bir tahakküm mekanizmasını kavramamız için hayati bir dil sunar: Bir milletin “problem”e dönüştürülmesi ve kendisini ezen düzenin korkuları ile nevrozlarının biçimini almaya zorlanması.

Siyah kurtuluşunun etkili gelenekleri, bu ruhsal şiddet karşısında Siyahlığı bir problem olarak kabul etmedi. Négritude hareketi, sömürgeci ırkçılığın aşağıladığı kimliği sahiplenerek Siyah insanı ilkel ve eksik gösteren bir dünyaya karşı Siyah tarihini, kültürünü ve öznelliğini olumladı. Kurucu jesti radikal bir reddiyeydi: Siyah özne ne sömürgecinin kimliği içinde eriyecek ne de kendi varoluşunu tanımlama yetkisini ona teslim edecekti.

Öcalan’ın Türkiye’nin ırkçı devlet düzeniyle işbirliği içindeki doktrini ise ters yönde hareket eder. Çifte bilincin sömürgeleştirilmiş kutbunu kurumsallaştırarak devletin bakışını Kürt siyasetinin merkezine yerleştirir ve Kürdü, içi boşaltılmış bir kurtuluş adına, Kürt milleti adına konuştuğunu iddia eden bir liderin ağzından terbiye eder. Böylece Türkiye’deki devlet ırkçılığının Kürt siyaseti içindeki teorik, siyasal ve örgütsel aracına dönüşür; Cumhuriyet’in bir asırdır zor yoluyla ortadan kaldıramadığı “Kürtlük problemi”ni içeriden tasfiye etmenin yolunu açarken, Kürdistan’ı Kürt siyasi iradesinden arındırmayı kurtuluş olarak sunar. Tahakküm en kusursuz zaferine, devletin artık Kürde “sorun sensin” demesine gerek kalmadığında ulaşır; çünkü Öcalan bu görevi onun adına üstlenmiştir. Bu nedenle Du Bois’nın sorusu kahredici bir özgüllükle yeniden sorulmalıdır: Kendi yurdunda bir probleme dönüştürülmek ve ardından kendi adına konuştuğunu iddia eden bir lider tarafından problemin sen olduğunun söylenmesi nasıl bir histir? Cevap, egemen düzenin bakışına daha derin bir teslimiyet değil, radikal bir reddiye olmalıdır. Problem Kürtlük değildir; problem, Kürt milletinin hayatta kalabilmek için ortadan kalkmasını talep eden siyasi düzen ve bu yok oluşu kurtuluş olarak pazarlayan işbirlikçi doktrindir.

[Aladin @Dêrikî @DerikiAlad83481]

Ez bang dikim ey 👉Dunya !…,,

[Serbest Ferhan Sindî @serbesttsindi]

"Ey Şehîdan ey Şehîdan
Namire nav û nîşantan

Hûn bûne rêberê me
Pişt û sengerê me
Taca bilind li ser serê me
We derxistin dijminê me…

[Xoser Tv @xosertv]

DAXUYANÎYA ÇAPEMENÎYÊ

Di 18ê Tîrmeha 2026an da li Xerfelîya ser bi bajarê Îdirê/Reşqeleyê di dema konsêrta Koma Amed da destwerdana bi devkî û fîzîkî li dijî alaya neteweyî ya Kurdistanê rûda.

Di 18ê Tîrmeha 2026’an da, di dema konsêrta Koma Amed ya li bajaroka Xerfelîyê (ser bi Aralikê) komek ciwanên Kurd, wekî nîşana nasnameya neteweyî, dîrok û bîra hevpar a neteweya Kurd Alaya Rengîn bilind kir. Lê pêşkêşvanê li ser sehneyê yê ji alîyê DEM Partîyê va berpirs bû li ber girseyê ciwan wek hedef nîşan dan û bi îdîhayên nerast ên wekî “propagandaya siyasî tê kirin” axaftinên provokatîv kirin. Di wê demê da ji alîyê berpirsên DEM Partiyê va zexteke tund hate kirin da ku ala were daxistin û ciwanên Kurd rastî destwerdanên bi devkî û fîzîkî hatin. Berpirsên DEM Partîyê bi hinceta “ewlehîya qada konsertê û rêzikên bernameyê” daxistina alayê daxwaz kir.

Gava ev daxwaz nehat qebûlkirin û ciwanan ala danexist bi vê yekê jî neman û serî li destwerdana fîzîkî dan.

Alaya neteweyî ya Kurdistanê ne milkê tu partîyeke sîyasî ye. Ev ala sembola dîrok, çand, nasnameya neteweyî û bîra hevpar a neteweya Kurd e.

Ev nakokîyeke çawa ye ku berpirsên partîyeke xwe wekî parêzvanê mafên miletê Kurd dide xuyakirin dixwaze alaya miletê Kurd asteng bike, bike hedef û wekî “propagandaya sîyasî” bi nav bike û krîmînalîze bike.

Ev bêrêzî û sivikatîya li hember sembolên neteweyî yên miletê Kurd, her wisa bi azadîya derbirînê, pirengîya demokratîk va jî li hev nayê. Hewldana zordestî, bêhurmetî û kriminalîzekirina nirxên hevpar ên neteweyî bîra hevpar, nasnameya neteweyî û yekîtîya neteweya me dixe bin metirsîyê.

Ev destwerdana li dijî Ala Neteweyî ya Kurdistanê ne tenê li dijî me hatiye kirin. Ev helwest bêhurmetîyek e li hember hemû Kurdên vê alayê wekî sembola hevpar a neteweya xwe dibînin.

Ev bûyer nîşan dide ka li hember sembolên neteweyî destdirêjîyên çawa çêdibin û divê ji alîyê raya giştî va bi baldarî were nirxandin.

Bi vê derfetê em bang li raya giştî ya Kurd, aktorên sîyasî û hemû kes û alîyên xwedî berpirsyarî dikin:

Em her cure helwestên zordest û dijminane li hember nirx û sembolên hevpar ên miletê Kurd şermezar dikin. Em ji hemû kesên di vê bûyerê da berpirs dixwazin ku rêzê ji nirxên hevpar ên miletê me ra bigrin û li gorî prensîbên heqnasî, azadî û demokratîk tevbigerin.

Înîsîyatîva Neteweyî Ya Kurdistanê

[Kamal Soleimani @KamalKajiw]

Mediaponaroma TV Özel Yayını: "Kürt Akademisyenlerle 'Süreç' Tartışması"

Joşen Abi: Ekranları başındaki kıymetli Mediaponaroma TV izleyicileri, ben Joşen Abiniz. Bu akşam yine çok özel bir konuğumuz var. Devletin bekasını Kürt siyasal varlığının tasfiyesiyle eşitleyen; buna da "ileri demokrasi", "barış" ve "paradigma değişimi" demeyi başaran çok değerli bir "Kürt kökenli" akademisyen bizimle. Hocam hoş geldiniz. Buyurun, bugün bize hangi teslimiyeti özgürlük diye anlatacaksınız?

Kürt Kökenli Akademisyen: Hoş bulduk Joşen Abi. Öncelikle böyle güzide bir platformda milletimize... pardon... devletimize hizmet etme fırsatı verdiğiniz için şükranlarımı sunuyorum.

Biliyorsunuz, biz son yıllarda akademide gerçekten çığır açtık. Eskiden insanlar hak talep ederdi; biz talepsizliği teoriye dönüştürdük. Eskiden insanlar sömürgeciliğe karşı mücadele ederdi; biz sömürgeciyle bütünleşmeyi "dekolonizasyon" diye literatüre soktuk. Vallahi bu teoriye Nobel verilirse şaşırmam. Tabii Abdullah Bahçeli'den sonra...

Artık yeni paradigmamız çok net: Ne kadar az Kürt kalırsa, o kadar çok barış gelir. Kürtçe istemezseniz barış. Statü istemezseniz barış. Kolektif hak istemezseniz barış. Sonunda Kürt diye bir siyasal özne kalmazsa... işte gerçek barış o zaman geliyor. Hani derler ya: "Ölüye kavga düşmez." Biz de bunu bilimsel dile çevirdik.

Öncelikle Sayın Abdullah Bahçeli'ye büyük bir haksızlık yapıldığını düşünüyorum. Kendisine acilen ulusal, uluslararası, hatta galaktik ölçekte bir Nobel Barış Ödülü verilmelidir. Kürtlerin en temel hak taleplerini yıllarca "terör" ve "aşırı milliyetçilik" diye mahkûm eden Sayın Bahçeli, aslında bizim teorimizin gizli kurucu babasıdır. Allah var, adam yıllardır bizim yüz sayfalık makalelerle anlatmaya çalıştığımız şeyi tek cümlede özetliyormuş.

Biz de bunun üzerine düşündük taşındık ve dedik ki: Madem devlet bizi eritmek istiyor, biz niye işi yokuşa sürelim? Hazır eriyelim; hem devlete zahmet olmasın hem de CV'mize "barış araştırmacısı" yazalım. Hem kurda "dayı" diyelim hem kuzuyu teslim edelim. Ne şiş yansın ne kebap; yalnız kebabın Kürt olduğunu kimse fark etmesin.

Frantz Fanon yıllar önce "Siyah adam beyaz olmak ister" demişti. Biz onu biraz güncelledik: "Kürt kökenli akademisyen de ATV ekranına çıkmak ister." Artık mesele özgürleşmek değil; makbul olmaktır. Judentrat'ın hedefi neyse bizim de hedefimiz odur: devlette yerleşmek, devletin taşeronu olabilmek. Kendini ne kadar az Kürt hissedersen, o kadar çok uzman sayılıyorsun. Hele bir de çıkıp "Pratik olarak Türküm" dedin mi, akademik terfiler adeta kendiliğinden geliyor.

Biz buna "epistemik entegrasyon" diyoruz. Halk arasındaki adı ise daha kısadır: yağcılık.

En sevdiğim bölüm ise Demokratik Konfederalizm kısmı. Adı konfederalizm ama üniter devlete dokunmak yasak. Federalizm konuşmak yasak. Bağımsızlık zaten yasak. Kürtçenin resmî dil olması tehlikeli. Mevcut anayasa meşru. Mevcut sınırlar meşru. Devlet meşru. Hukuk meşru.

Peki geriye ne kaldı?

İsmi.

Biz zaten isim mühendisliği yapıyoruz.

Minimalist pragmatizmimiz gereği KCK'yi kurduk ama aynı anda Kürt milletini yok sayan sömürgeci hukuk düzenini de kabul ettik. MİT'i korumayı gururla anti-kolonyal mücadele diye anlattık. Kürtlerin hak talep etme iradesini tasfiye edip devletin "Kürdistan ayağını" inşa etmeyi özgürlük diye pazarladık.

Vallahi pes dedirten bir teori. Tam burada Marks'ı bile geçiyoruz. Hani "hem nalına hem mıhına vurmak" derler ya; biz doğrudan nal da olduk, mıh da olduk, çekiç de olduk. Ben buna zaten yıllardır Abavi felsefesi diyorum.

Allah aşkına Joşen Abi, MİT'i ayakta tutmayı dekolonizasyon diye anlatabilmek, üstelik milyonlarca Kürdü buna ikna etmeye çalışmak, her babayiğidin harcı değildir. Bu öyle büyük bir teorik başarıdır ki, yakında sömürge valisine "Fahri Anti-Emperyalist" unvanı verirsek kimse şaşırmasın.

Bir de şu "barış süreci" meselesi var.

Bazı saf Kürt milliyetçileri buna "Caşetî Süreci" diyor. Oysa onlar meseleyi hiç anlamamışlar. Biz devletin ayağı olmayı da, ayakkabısı olmayı da, kapı eşiği olmayı da tarihsel bir görev görüyoruz. Yalnız Türkiye'de değil; Sayın Öcalan'ın sorguda söylediği gibi, İran'da da, Kafkasya'da da devletin taşeronu olmaya hazırız.

Çünkü ��nemli olan Kürtlerin özgürleşmesi değildir.

Önemli olan devlette yerleşmek, devletle bütünleşmek.

Ortada Kürt siyasal taleplerinin cenazesi duruyor; biz ise fonda keman çalıp "Ne güzel barış oldu" diyoruz. "Kürt kökenli akademisyenler" ise adeta imam olup bu cenazenin namazını kıldırabilmek için birbirleriyle yarışıyorlar. Hani "ölüyü diriden saymak" derler ya; biz onu biraz geliştirdik:

Cesedi barış diye pazarlıyoruz.

Çünkü bizim akademik ilkemiz çok nettir:

Teslimiyet yeterince uzun anlatılırsa stratejiye dönüşür.

Vazgeçiş yeterince süslü kavramlarla yazılırsa paradigma olur.

Ve bir halkın siyasal tasfiyesi yeterince panel, konferans ve televizyon programıyla anlatılırsa adına "barış süreci" denebilir.

Joşen Abi: Hocam vallahi yine ufkumuzu açtınız.

Demek ki yıllardır boşuna mücadele etmişiz.

Asıl anti-kolonyalizm, sömürgecinin bütün taleplerini kabul edip buna "yeni paradigma" demekmiş.

Helal olsun.

Haftaya yine bekliyoruz. O zamana kadar belki bağımsızlığın aslında emperyalist, teslimiyetin ise özgürlük olduğunu da bilimsel olarak ispat edersiniz.

Kürt Kökenli Akademisyen: İnşallah Jo��en Abi.

Zaten yeni makalemizin başlığı hazır:

"Kürt Olmadan Kürt Çalışmaları: Devlete Rağmen Değil, Devlet Sayesinde."

Alt başlığı da hazır:

"Caşetî'den Kariyere: Teslimiyetin Akademik İmkânları."