Evet yurtdışında refah seviyesi yüksek ülkelerde yaşamak güzel, hayat kalitenizi arttırıyor, stresiniz çoğunlukla azalıyor ama bunun da bir bedeli var. Yurtdışında yaşayan dostlarla konuşurken bundan bahsederlerdi ama anlamazdım. Memleketiniz ve aynı dili konuştuğunuz insanlarla bir arada olmamak sizi boyutu ve dibi bilinmeyen bir boşluğa itiyor. Tarifi zor, araf gibi bir şey. Eğer bir ana kuzusuysanız yurtdışı sizi biraz üzebilir. Kısacası yüreğinizin bir kısmı her zaman doğup büyüdüğünüz o topraklarda olacak.
📌Bir tıbbi mikrobiyolog ve biyolog ve Neva olarak görüşüm budur. Bu görüş profesyonel alanimdaki bilgilerim ve hayat felsefemle pekişmiştir ve degismez:
Hayvan sevmemek bir tercih değil bir eksikliktir; “zarar veriyor” bahanesiyle canlı öldürmenin ekosistemi çökerttiğini, hastalıkları artırdığını ve insanoğlunun tarih boyunca yine aynı gerekçeyle farklı olanı, güçsüz olanı ya da ötekileştirdiği insanları da aynı zihniyetle yok ettiğini hatırlatırım. Hastalıklar başka hayvanlardan geçebilir; ancak sorun hayvanlar değil, bilimi ve bilimsel verileri yeterince kullanmayan, korunmayı ve birlikte yaşamayı beceremeyen insandır. Eğer öldürerek sağlık sağlansaydı, bugün hastaneler çoktan boş olurdu. Eğer oldurerek mutluluk sağlansaydı akıtılan kanlar sayesinde her toplum huzuru çoktan bulmuş olurdu. Çevresindeki her şeyi silerek var olacağını sanan bir zihniyet ne yaşamı ne de insanlığı anlamıştır.
istanbulda yaşarken 26-27 yaşında %1'lik belki de %0.5'lik dilimdeydim. sevmediğim bir muhitte kiradaydım, araba alamadım. şimdi avrupa'da istanbul'da kazanacağım paranın yarısıyla geçinmeye çalışıyorum. buna rağmen dönmek akıl kârı değil, ülkemin bu haline içim acıyor.
Türkiye'de maaş aralığı ve oranları hakkında özet bir tablo hazırladım
100.000 TL üzeri maaşı olanların oranı sadece %1
Asgari ücretin altında gelir sahibi olanlar "emekliler" için bu oran %33,7
Duruma böyle bakınca gelir düzeyinin ne kadar düşük olduğu ortaya çıkıyor..