ป่าไม้หอม

ลงทุนแบบ DCA
ออกกำลังกายแบบ DCA
เขียนนิยายแบบ DCA
พยายามเขียน paper แบบ DCA
กินกับนอนเต็มที่ตาม routein

[ป่าไม้หอม @yongheang]

เป้าหมายรูทีน
เลี่ยงนั่งไขว้ห้าง
ลดเล่นมือถือตอนทำงาน
ใช้ไหมขัดฟันทุกวัน
ทาครีมกันแดดทุกวัน

[มัมหมูวิว ♡ ซีนุนิว ☆ @Wiewiiz02]

คุณลุงตรงข้ามบ้าน แทบไม่เคยคุยกับใคร
วันนี้นี่นัดช่างมาทำฝ้า เพราะบ้านเก่าแล้ว ฝ้ามันหลุดยายกลัว ก็เลยนั่งอยู่หน้าบ้านกับยาย2คนร้อนชิบเป๋ง ตั้งแต่9โมงยันบ่าย3 ลุงแกก้คงเห็นช่างเดินเข้าออก5คนด้วย แล้วยายหลานคู่นี้มานั่งหน้าบ้าน แกเลยเดินมาแกล้งๆถาม บ้านนี้ทำอะไรกันเนี่ย เนียนๆเดินช่วยดูให้ทั่วบ้านเลย ช่างยืนตรงดิ๊ก เงียบกริบจนแกออกไป เพราะแกเป็นวิศวกร เกษียณแล้ว โสด อยู่คนเดียว ในบ้านเดี่ยว ไม่มีใครมาหา แทบไม่ออกบ้าน ไปแค่เซเว่นกับตลาดนัด เนี๊ยบทุกสิ่ง

แต่แกจะเป็นคนแรกเสมอที่มาดูบ้านนี่ ตอนยายตกบันไดแม่ตะโกนเรียกขอให้คนช่วย แกวิ่งมาคนแรก อยู่รอจนรถพยาบาลมารับละเดินกลับเข้าบ้านเงียบๆ ตอนน้ำท่วมแกเป็นคนตะโกนถามคนแรกว่าโอเคไหม แกติดกล้องวงจรปิดที่บ้านแกละเผื่อมาทางบ้านนี่ให้เห็นบ้าน วันนั้นตอนแม่จอดรถอยู่หน้าบ้าน มีรถส่งของมาเกี่ยวรถแม่แล้วหนี แกเป็นคนแรกที่มาดูและบอกมีกล้องวงจรปิด ตอนแม่เสียไม่ได้ไปงานศพ อาจจะเพราะหลายๆอย่าง แกอินโทรเวิร์ต ไม่ถามอะไรเลย แต่แกจะรอยายกลับบ้านก่อนทุกวัน แกถึงจะปิดไฟขึ้นบ้าน ปกติ6โมงแกขึ้นชั้น2ปิดไฟหมดบ้านแล้ว คุณลุงน่ารักมาก 🥹

[P'HOME @homelander168]

แม่ขอให้เปลี่ยนคนติดต่อฉุกเฉินจากชื่อผม ทั้งที่ผมก็ยังรับโทรศัพท์แม่อยู่

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา แม่เอากระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ผมดู แล้วบอกว่า

“แม่จะเปลี่ยนคนติดต่อฉุกเฉินนะ”

ผมก็นึกว่าแกจะให้ช่วยเขียนเบอร์ใหม่ เพราะลายมือแม่บางทีตัวเลขหกกับเลขศูนย์เหมือนกันมาก

แต่พอก้มลงไปดู ชื่อคนที่แม่ขีดออกกลับเป็นชื่อผมครับ

ส่วนชื่อที่เขียนแทนคือ “นิด” เพื่อนบ้านที่อยู่ห่างจากบ้านแม่ไปสองหลัง

ผมเงยหน้าขึ้นถามเลย

“อ้าว แล้วผมล่ะแม่”

“ก็อยู่ช่องที่สองไง”

แม่ตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดามากครับ แต่ผมนี่รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาทันที

คือผมเป็นลูกคนเดียว แม่อยู่บ้านเก่า ส่วนผมย้ายมาอยู่คอนโดใกล้ที่ทำงาน ขับรถไปหาแกใช้เวลาราว ๆ ห้าสิบนาที ปกติก็ไปหาทุกสุดสัปดาห์ บางอาทิตย์ติดงานก็โทรคุยกันแทน

ถ้ามีเรื่องอะไรแม่ก็โทรหาผมอยู่แล้ว ผมเลยไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่ชื่อผมถูกย้ายไปอยู่ช่องสำรอง

“แม่ไม่ไว้ใจผมเหรอ”

แม่วางปากกาลงแล้วมองหน้า

“เกี่ยวอะไรกับไว้ใจ”

ผมบอกก็ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เขาก็ต้องโทรหาลูกก่อนสิ ทำไมถึงจะไปโทรหาป้านิด

แกตอบว่า “ก็นิดมันอยู่ตรงนี้”

ผมบอกแต่ผมมีรถนะ ถ้ามีอะไรผมก็ขับมาได้

แม่พยักหน้า

“เออ แม่รู้ว่าแกมีรถ”

แล้วก็ก้มลงเขียนเบอร์ป้านิดต่อ

ผมเลยเงียบไปครับ

กระดาษแผ่นนั้นเป็นแบบฟอร์มของชมรมเดินออกกำลังกายแถวบ้าน แม่ไปเดินกับเพื่อนที่ลานชุมชนสัปดาห์ละสามวัน ช่วงหลังเขามีคนเข้าร่วมเพิ่ม เลยทำข้อมูลสมาชิกใหม่ เผื่อใครเกิดไม่สบายหรือมีเรื่องที่ต้องติดต่อคนใกล้ตัว

เมื่อก่อนในแบบฟอร์มมีช่องเดียว แม่ใส่ชื่อผมมาตลอด รอบนี้ทางชมรมเพิ่มเป็นสองเบอร์ ให้เรียงคนที่จะติดต่อก่อนกับคนถัดไป

ผมถามว่าแม่เปลี่ยนทำไมตอนนี้

แกตอบว่า

“วันพฤหัสเขาโทรหาแกแล้วไม่รับนี่”

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันทีครับ

วันพฤหัสช่วงสิบโมงกว่า มีสายที่ไม่ได้รับอยู่สองสายจริง ๆ เป็นเบอร์ที่ผมไม่รู้จัก

ตอนนั้นผมประชุมกับลูกค้า โทรศัพท์ตั้งเงียบไว้บนโต๊ะ พอประชุมเสร็จก็มีงานต่อ ผมเห็นเบอร์แปลก ๆ เลยไม่ได้โทรกลับ

“เบอร์ชมรมเหรอแม่”

“เออ”

“แล้วโทรมาทำไม”

แม่ดึงขากางเกงขึ้นให้ดู ข้อเท้าข้างขวามีรอยช้ำนิดหนึ่ง ผมถึงเพิ่งสังเกตว่าเวลาแกเดินไปหยิบน้ำ แกลงน้ำหนักข้างนั้นไม่ค่อยเต็มเท้า

ผมตกใจเลยครับ

แม่บอกว่าตอนเดินกลับจากลานออกกำลังกาย แกเหยียบขอบทางต่างระดับแล้วข้อเท้าพลิก เพื่อนช่วยพาไปนั่งพัก พี่ที่ดูแลชมรมโทรหาผมตามเบอร์ในกระดาษ แต่ไม่มีคนรับ

สุดท้ายป้านิดที่เดินอยู่ด้วยกันเลยพาแม่ขึ้นรถไปคลินิกแถวนั้น ให้หมอตรวจเรียบร้อย แล้วกลับบ้านมาพัก

“ทำไมแม่ไม่บอกผม!”

แกหันมามอง

“ก็มันไม่ได้เป็นอะไรหนัก หมอบอกให้พัก เดี๋ยวดีขึ้น แม่ก็ทำตามอยู่”

ผมถามว่าแล้วตอนเย็นทำไมไม่โทรมา

แม่บอกว่าเย็นนั้นผมเป็นฝ่ายโทรมาถามว่าแม่กินข้าวหรือยัง แกก็ตอบว่ากินแล้ว

“ก็แกถามแค่นั้น”

ผมอ้าปากจะเถียง แต่พอนึกดู ผมก็ถามแค่นั้นจริง ๆ ครับ

ผมเลยบอกว่าอย่างน้อยแม่ก็น่าจะบอกว่าข้อเท้าพลิก

แกบอกว่าคราวหน้าจะบอก แต่เรื่องคนติดต่อฉุกเฉิน แกอยากให้ใช้คนที่ช่วยได้เร็วจริง ๆ

“สมมติแม่อยู่ตรงลานเดิน แล้วต้องมีคนมารับแกจะทำยังไง”

ผมตอบว่าผมก็ขับรถไป

แม่ถามต่อว่า

“แล้วระหว่างที่แกขับมาห้าสิบนาที แม่ต้องนั่งรออยู่ตรงนั้นเหรอ”

ผมเงียบอีกแล้วครับ

แต่ก็ยังไม่ค่อยสบายใจอยู่ดี

วันเสาร์ถัดมา ผมเลยขับรถไปหาแม่แต่เช้า บอกว่าจะพาไปชมรมเอง จะได้รู้ว่าแกไปทำอะไรกันบ้าง แล้วก็อยากขอเบอร์คนดูแลชมรมมาเก็บไว้ด้วย

แม่มองผมตั้งแต่หัวจดเท้า

“แกจะไปเดินด้วยเหรอ”

ผมบอกไปส่งเฉย ๆ

แกพยักหน้าแล้วหยิบหมวกใบใหญ่กับกระบอกน้ำออกมาจากหลังตู้

พอไปถึงลานชุมชน ผมถึงเห็นว่าที่นี่ไม่ได้มีแต่คนสูงอายุนั่งคุยกันอย่างที่คิดนะครับ มีทั้งคนเดินเร็ว คนยืดเส้น แล้วก็กลุ่มที่กำลังเปิดเพลงเต้นเบา ๆ อยู่ใต้หลังคา

แม่เดินไปถึงก็มีคนเรียกทันที

“วันนี้เอาลูกชายมาด้วยเหรอ”

แม่ตอบเสียงดังเลย

“เออ เบอร์สองมาแล้ว”

ผมหันขวับไปมองแกครับ

ป้านิดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะใหญ่

“อ้าว เบอร์สองตัวจริงเหรอ ได้ยินแม่เราบ่นถึงอยู่”

ผมถามว่าบ่นอะไรครับ

ป้านิดบอกว่าไม่ได้บ่นเรื่องผมไม่รับโทรศัพท์หรอก แม่บ่นว่าผมจะขับรถมาทุกครั้งที่โทร จนแกกลัวว่าวันหนึ่งผมจะรีบเกินไปแล้วเป็นอะไรเสียเอง

“แม่เราพูดว่า ลูกทำงานไกล จะเรียกทุกเรื่องทำไม เขาก็ต้องทำงานของเขา”

ผมฟังแล้วหันไปมองแม่

แกทำเป็นยุ่งกับการเปิดฝากระบอกน้ำครับ

ระหว่างรอให้แม่เดินเสร็จ ผมไปคุยกับพี่ที่ดูแลชมรม เขาให้เบอร์สำหรับติดต่อกิจกรรม และอธิบายว่าถ้ามีคนบาดเจ็บ เขาก็ช่วยดูแลตามสถานการณ์ก่อน ไม่ได้รอให้ญาติรับสายถึงจะช่วยได้ ส่วนเบอร์ที่ให้สมาชิกระบุไว้มีไว้โทรแจ้งและประสานคนที่มาช่วยรับหรือดูแลต่อได้

ผมเลยเริ่มเข้าใจว่ามันไม่ใช่การแข่งขันว่าใครเป็นคนสำคัญที่สุดในบ้าน

แต่ตอนจะเดินกลับ ผมก็ยังอดถามป้านิดไม่ได้ว่า ป้าสะดวกจริง ๆ เหรอครับ ถ้าต้องมาช่วยแม่บ่อย ๆ

ป้านิดทำหน้างง

“อ้าว ทำไมจะไม่สะดวก บ้านเราอยู่ห่างกันสองหลัง”

ผมบอกกลัวไปรบกวน

แกหัวเราะแล้วตอบว่า

“แล้วเวลาแม่เราไปช่วยป้า ใครเขาว่ารบกวนล่ะ”

ผมถามว่าแม่เคยไปช่วยอะไรเหรอครับ

ป้านิดบอกว่าเมื่อเดือนก่อนแกต้องไปทำธุระต่างจังหวัดกะทันหัน แม่ผมก็ช่วยรับของที่ช่างจะมาส่งให้หน้าบ้าน คอยโทรแจ้งเรื่องน้ำประปาปิดในซอย แล้วก็แวะให้อาหารแมวที่แกฝากไว้

“ป้าก็ใส่ชื่อแม่เราเป็นคนติดต่อใกล้บ้านเหมือนกัน” แกบอก “ลูกป้าอยู่เชียงใหม่ ให้เขารู้ข่าวก็ต้องให้รู้ แต่ถ้าจะให้เขาบินมารับป้าหน้าซอยตอนสิบโมงเช้า มันก็ไม่ใช่ไหมล่ะ”

ผมหัวเราะออกมาเลยครับ

จริงของแก

ผมเพิ่งรู้ว่าระหว่างที่ผมคิดว่าแม่อยู่บ้านคนเดียว แกมีคนรู้จักที่ช่วยกันไปมาอยู่รอบตัวเต็มไปหมด แถมบางวันแม่ยังเป็นฝ่ายไปช่วยคนอื่นก่อนด้วย

ตอนเดินไปขึ้นรถ แม่ถามผมว่าได้คุยกับป้านิดแล้วเป็นยังไง

ผมบอกป้าเขาบอกว่าแม่แอบเลี้ยงแมวให้เขาด้วย

แม่ตอบว่า “ก็วันนั้นเขาไม่อยู่ แมวมันจะเปิดอาหารเม็ดเองได้หรือไง”

ผมบอกไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น

แกเลยถามกลับว่า

“แล้วนี่แกยังอยากให้แม่ย้ายชื่อแกกลับไปเบอร์หนึ่งอยู่ไหม”

ผมคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบว่าไม่แล้วครับ

แต่ผมขอให้แม่เก็บชื่อผมไว้เบอร์สองเหมือนเดิมนะ ถ้ามีอะไรจริง ๆ ต้องโทรบอกด้วย

แม่บอกได้ แล้วกำชับว่าผมก็ต้องรับสายบ้าง โดยเฉพาะถ้าเป็นเบอร์ชมรมที่จดให้ไป

ผมเลยเพิ่มเบอร์ที่ได้รับมาไว้ในโทรศัพท์ และตั้งให้สายจากแม่ดังได้แม้ตอนเปิดโหมดเงียบสำหรับการทำงาน ส่วนเวลาประชุมที่รับไม่ได้จริง ๆ ก็จะได้โทรกลับทันทีที่ออกมา

ผมไม่ได้สัญญาว่าจะรับได้ทุกครั้งนะครับ เพราะงานบางอย่างก็วางไม่ได้ทันที

แต่คราวนี้อย่างน้อยผมก็รู้แล้วว่าถ้าแม่อยู่ที่ลานเดิน ใครเป็นคนที่อยู่ใกล้พอจะไปหาแกก่อน

คืนนั้นกลับถึงคอนโด ผมเผลอเปิดดูรายชื่อผู้ติดต่อฉุกเฉินในโทรศัพท์ตัวเอง

ปรากฏว่าผมยังใส่ชื่อแม่ไว้คนเดียวเลยครับ

ใส่มาตั้งแต่สมัยที่ยังอยู่บ้านเดียวกัน พอย้ายมาอยู่คอนโดก็ไม่เคยแก้

ถ้าเกิดผมมีเรื่องอะไรตรงนี้ แม่ก็ต้องขับรถมาห้าสิบนาทีเหมือนกัน

ผมเลยลองโทรหาเต้ เพื่อนที่อยู่ห้องชั้นเดียวกัน เรารู้จักกันมาหลายปีแล้ว เวลาใครลืมกุญแจหรือมีของมาส่งผิดห้องก็มักช่วยกันดูให้

ผมถามว่า ถ้าเกิดผมมีเหตุอะไรที่คอนโด ขอใส่เบอร์มันเป็นคนที่ติดต่อได้ใกล้ที่สุดได้ไหม ส่วนแม่ผมก็ยังเป็นเบอร์ครอบครัวไว้แจ้งข่าว

เต้ถามกลับทันที

“นี่มึงจะยืมเงินกูหรือเปล่า ทำไมเปิดมาดูจริงจังจัง”

ผมหัวเราะแล้วบอกไม่ใช่ แค่ขออนุญาตใส่ชื่อไว้จริง ๆ

มันบอกได้ แต่ถ้ามีเรื่องฉุกเฉินก็ให้เรียกเจ้าหน้าที่หรือหน่วยฉุกเฉินตามเหตุด้วย อย่ามัวรอมันลงลิฟต์อยู่คนเดียว

ผมบอกเออ รู้แล้ว

หลังวางสาย ผมแก้ข้อมูลในโทรศัพท์เรียบร้อย แล้วส่งข้อความไปบอกแม่ว่า ผมก็เปลี่ยนคนติดต่อฉุกเฉินเหมือนกันนะ ให้เพื่อนใกล้ห้องเป็นคนแรก แม่เป็นคนที่ต้องแจ้งต่อ

แม่ตอบกลับมาเร็วมากครับ

“ดีแล้ว”

ผมเลยแซวว่าไม่งอนเหรอ อยู่ ๆ ลูกเอาชื่อแม่ไปไว้เบอร์สอง

แกส่งสติกเกอร์หัวเราะมา แล้วพิมพ์ว่า

“แม่จะงอนทำไม แม่อยู่ไกลกว่าเขาจริง ๆ”

ผมนั่งยิ้มอยู่คนเดียวพักหนึ่ง

วันอาทิตย์ถัดมา ผมโทรหาแม่ตอนสาย อยากถามว่าข้อเท้าดีขึ้นหรือยัง แล้วก็ว่าจะชวนแกไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

โทรครั้งแรกไม่รับครับ

ครั้งที่สองก็ไม่รับ

ผมกำลังจะกดโทรครั้งที่สาม แม่ก็ส่งข้อความมาว่าอยู่ที่ชมรม เดี๋ยวเลิกแล้วโทรกลับ

อีกประมาณครึ่งชั่วโมงแกถึงโทรมาหา ผมถามว่าทำอะไรอยู่ทำไมไม่รับสาย

แม่บอกว่าเพื่อนชวนลองเต้นบาสโลบกัน หลังเดินเสร็จเลยอยู่ต่ออีกหน่อย

ผมแซวว่าเดี๋ยวนี้แม่โทรหายากนะ

แกถามกลับว่า

“แล้วเมื่อกี้แกมีเรื่องอะไร”

ผมบอกก็ไม่มีอะไร แค่จะชวนไปกินข้าว

แม่หัวเราะแล้วตอบว่า

“งั้นก็ดีแล้ว แกไม่ได้เป็นเหตุฉุกเฉินนี่”

ถ้าต้องเลือกคนติดต่อฉุกเฉิน คุณจะเลือกคนที่สนิทที่สุด หรือคนที่อยู่ใกล้และช่วยได้เร็วที่สุดครับ?

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ

[Yuu @FutTakes]

5歳の娘が、夕飯の途中で突然言った。

「ママ、今日のお客さん、また来るかな？」

「お客さん？ 誰のこと？」

「いつものおじさん」

うちには最近、誰も来ていない。

夫は出張中で、今日は娘と二人きりだった。

「どんなおじさん？」

「メガネかけてる人。いつもママがいないときに来るよ」

少し嫌な感じがした。

「今日も来たの？」

「うん。ママがお風呂入ってるとき」

私は箸を置いた。

娘はいつも通り、ご飯を食べている。

「その人、何してたの？」

「テレビ見てた。あと、お茶飲んでた」

「お茶？」

「うん。ママのコップで」

思わずキッチンを見た。

シンクには、洗った覚えのないコップが一つ置いてあった。

「そのおじさん、どうやって入ってきたの？」

娘は少し考えて、

「わかんない。でも帰るときは、いつもバイバイしてくれるよ」

と言った。

その夜、玄関の防犯カメラを確認した。

今日の映像を全部見た。

誰も来ていなかった。

娘にそれを伝えると、不思議そうな顔をされた。

「だって、おじさん、玄関から帰らないもん」

「……じゃあ、どこから？」

娘は廊下の奥を指さした。

「いつも、あっちに帰るよ」

指の先には、階段下の物置があった。

[L O L A @lolitascak3]

เรื่องนี้อ่านแล้วขนลุก เมื่อเน็ตไอดอลสาวเกาหลีชื่อดังตัดสินใจเดินข้ามประเทศตัวคนเดียวในไต้หวัน เป็นระยะทางกว่าหลายพันกิโลเมตร แต่แล้วกลับมีคนดูสังเกตเห็นว่ามีบุคคลปริศนาใส่ชุดดำแอบเดินตามเธอ และกลายเป็นว่าบุคคลปริศนานี้แอบตามเธอมาตลอดเส้นทางโดยที่เธอไม่รู้ตัว! (มีต่อ)

[L O L A @lolitascak3]

น่ากลัวมาก เน็ตไอดอลสาวเกาหลีปิดไลฟ์แล้ว แต่ต้องมาไลฟ์ฉุกเฉินกลางดึก เพราะมีผู้ชายพยายามจะพังประตูห้องโรงแรมเข้ามา ก่อนหน้านี้ไลฟ์สดขี่จักรยาน เจอผู้ชายดักรอ ถามว่าคุณไลฟ์อยู่เหรอ ขอคุยด้วยได้มั้ย ผู้หญิงบอกไม่ได้ เพราะไลฟ์ทั้งวันเหนื่อยแล้วจะไปนอน กลายเป็นว่าจริงๆ ผู้ชายมันรอจังหวะผู้หญิงปิดไลฟ์ เพื่อที่จะได้บุกเข้าห้อง แล้วตำรวจไม่ทำอะไรเลย บอกว่าก็ยังไม่เกิดอะไรขึ้น

[leveret 🐇 @krakraxt]

แม่แฟนบอกว่า “ถ้าเลิกกับลูกชายฉันจะให้เงิน 1 ล้านเยน”

“ห๊ะ?”

“ได้เงินล้านเลยหรอ”

ฉันเผลอพูดเสียงในหัวออกมา

แม่เขาไม่ขยับคิ้วเลยสักนิด

เรานั่งที่โต๊ะมุมข้างในสุดของร้านกาแฟ

บนโต๊ะมีซองหนาๆ วางอยู่

ข้างๆนั้น มีกระดาษหนึ่งแผ่น

มันคือสัญญา

“เขียนชื่อตรงนี้แล้วเอาซองกลับไปได้เลย”

“เคยเห็นแต่ในละคร”

“แต่ในชีวิตจริงก็มีแฮะ”

เราคบกันมา 2 ปีแล้ว

บ้านแฟนทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง

แม่เขาเป็นประธานบริษัท

นี่เป็นครั้งแรกที่แม่เขาเรียกฉันมาคุยสองคน

ฉันหยิบสัญญาขึ้นมาอ่าน

อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ

อ่านสองรอบ

1) ต้องยุติความสัมพันธ์กับลูกชาย

2) ต้องติดต่อเขาภายในวันนี้

3) หากปฏิบัติตาม จะจ่ายเงินให้ 1 ล้านเยน

มีแค่นั้น

“ฉันจะเซ็น”

คิ้วแม่เขาขยับเป็นครั้งแรก

“จริงเหรอ?”

“ล้านนึงมันเยอะนะ”

ฉันเซ็นชื่อในสัญญา

แล้วส่งไลน์หาแฟนทันที

“เลิกกันเถอะ”

ขึ้นอ่านทันทีเลย

ฉันหันหน้าจอให้แม่เขาดู

“เลิกกันแล้วนะคะ”

แม่เขาดูตกใจเล็กน้อย แล้วดันซองมาให้ฉัน

“คิดว่าจะต่อรองมากกว่านี้”

“ไม่มีเหตุผลให้ต่อรองนี่คะ”

ฉันใส่ซองเข้ากระเป๋า

ตอนนั้นโทรศัพท์ดัง

เป็นสายจากเขา

ฉันเปิดลำโพงรับ

“หมายความว่ายังไง”

“เราเลิกกันแล้วหรอ”

“หมายความว่ายังไง?”

“ฉันได้เงินล้านมา”

ปลายสายเงียบไป

“งั้น... คบกันอีกครั้งดีไหม”

“ได้เลย”

ฉันวางสาย

แม่เขาก็ชะงักไป

“เดี๋ยวก่อนนะ”

“คะ”

“เมื่อกี้มันคืออะไร”

“เรากลับมาคบกันใหม่แล้วค่ะ”

ฉันวางหนังสือสัญญาลงตรงหน้าแม่

“ในสัญญามีแค่ เลิกกัน ใช่ไหมคะ”

“ใช่ มีเขียนไว้”

“แต่ไม่ได้เขียนว่า ‘ห้ามกลับมาคบกันใหม่’ นะคะ”

ร้านกาแฟเงียบกริบ

คุณลุงโต๊ะข้างๆ เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ขึ้นมามอง

แม่ของเขาอ่านสัญญาอยู่นาน

แล้วจู่ๆก็หัวเราะออกมา

หัวเราะเสียงดัง

พนักงานในร้านตกใจจนมองมา

“เธออ่านสัญญาละเอียดมากจริงๆนะ”

“เพราะงานที่ฉันทำต้องอ่านทุกวันค่ะ”

ฉันทำงานเป็นคนดูแลสัญญาที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์

แม่เขาหัวเราะพลางปาดน้ำตาที่หางตา

“บริษัทฉันน่ะ”

“คะ”

“เดือนที่แล้วเสียเงิน 8 ล้านจากช่องโหว่ในสัญญาผู้รับเหมา”

“8 ล้านเลยเหรอคะ”

“ไม่มีใครอ่านจนจบเลยสักคน”

แม่เขาเคาะซองเงินด้วยนิ้ว

“เอาล้านนึงไปเถอะ”

“ได้เหรอคะ”

“คิดซะว่าเป็นค่าเรียน”

จากนั้นแม่ก็พูดอย่างจริงจังว่า

“ถ้าแต่งงานกับลูกชายฉันแล้ว ช่วยดูสัญญาทั้งหมดของบริษัทให้หน่อยได้ไหม?”

“คิดค่าบริการเพิ่มนะคะ”

แม่เขาหัวเราะอีกครั้ง

เงินล้านนั้นกลายเป็นค่าใช้จ่ายในงานแต่งครึ่งปีต่อมา

วันที่แต่งงาน แม่ก็ให้ซองมาใหม่

ข้างในมีสัญญาฉบับใหม่

1) ถ้าหย่ากับลูกชาย ต้องคืนเงิน 1 ล้านเยน

ฉันอ่านจนจบ

ด้านหลังมีอีกหนึ่งบรรทัด

2) ถ้าแต่งงานใหม่อีกรอบ ไม่ต้องคืนเงิน

[P'HOME @homelander168]

ยายผมอายุ 72 แล้วครับ อยู่บ้านกับแม่และผม ปกติแกเป็นคนไม่ค่อยไปไหน วัน ๆ ก็รดน้ำต้นไม้ ดูทีวี ทำกับข้าว

แต่ช่วงสามสี่เดือนที่ผ่านมา แกเปลี่ยนไปเยอะมาก

ทุกคืนประมาณสามทุ่ม ยายจะเข้าห้องแล้วล็อกประตู บางคืนเที่ยงคืนแล้วยังไม่นอน ผมเดินผ่านได้ยินแกคุยโทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้ บางทีก็หัวเราะเสียงดัง

แรก ๆ แม่ก็ไม่ได้สนใจอะไร คิดว่าแกคุยกับเพื่อนเก่า

จนวันหนึ่งผมได้ยินเสียงผู้ชายจากในห้อง เรียกยายว่า "พี่แดง ๆ ผมรอพี่อยู่นะ"

ผมนี่หันไปมองแม่เลย

เพราะยายชื่อแดงจริง ๆ

วันต่อมาแม่เลยลองถาม ยายก็บอกแค่ว่าคุยกับเพื่อน ไม่ต้องห่วงหรอก

แต่พอแม่ขอดูโทรศัพท์ แกไม่ให้ บอกว่าเรื่องส่วนตัว

แม่เริ่มเครียด กลัวแกโดนพวกมิจฉาชีพหลอก เพราะก่อนหน้านั้นเพิ่งมีข่าวคนแก่โดนหลอกโอนเงินกันเยอะ

ผมเลยรับหน้าที่คอยสังเกต

มีอยู่คืนหนึ่งยายคุยเสียงดังมาก ผมได้ยินแกพูดว่า "อย่าเพิ่งเข้า รอก่อน เดี๋ยวพี่จัดการเอง"

อีกฝั่งก็ตะโกนกันใหญ่

ผมเคาะประตูถามว่าเป็นอะไร ยายตะโกนกลับมาว่า "ไม่มีอะไร ไปนอน!"

หนักสุดคือวันหนึ่งยายมาขอให้ผมพาไปห้างวันเสาร์ บอกว่านัดคนไว้

ผมถามว่าใคร แกบอกเพื่อน

พอถามว่าเพื่อนคนไหน แกบอกยังไม่เคยเจอกัน

แม่ได้ยินก็ไม่ยอมให้ไปคนเดียวเด็ดขาด สุดท้ายผมเลยต้องขับรถพาไป

พอถึงห้าง ยายให้พาไปตรงลานกิจกรรม มีเด็กวัยรุ่นยืนกันเต็มไปหมด บางคนใส่เสื้อทีมด้วย

ตอนนั้นมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา มันยกมือไหว้ยายแล้วตะโกนเรียกเพื่อน

"เฮ้ย พี่แดงมาแล้วโว้ย!"

อยู่ ๆ เด็กอีกสามคนก็วิ่งเข้ามาล้อมยาย ถามว่าเดินทางเหนื่อยไหม กินข้าวหรือยัง เตรียมตัวมาหรือเปล่า

ผมยืนงงมาก

จนเด็กคนหนึ่งถามว่า

"พี่เป็นลูกพี่แดงเหรอครับ"

ผมบอกเป็นหลาน

มันก็พูดว่า "โห พี่แดงไม่เคยบอกเลยว่ามีหลานโตขนาดนี้"

สรุปยายผมมาแข่งเกมครับ

แกแอบเล่นเกมมือถือกับเด็กพวกนี้มาเกือบสี่เดือนแล้ว เด็ก ๆ เรียกแกว่าพี่แดง เพราะตอนแรกไม่มีใครรู้ว่าอายุ 72

ผมถามว่าเล่นเป็นได้ยังไง

แกบอกก็เริ่มจากดูผมเล่นนี่แหละ พอผมไม่อยู่บ้านก็ลองโหลดมาเล่นเอง เล่นไม่เป็นก็มีคนสอนในเกม เล่นไปเล่นมาก็รู้จักกัน

วันนั้นผมนั่งดูยายแข่งอยู่เกือบสองชั่วโมง ทีมยายได้ที่สาม ได้เงินรางวัลมาสามพันบาท

ขากลับยายอารมณ์ดีมาก ชวนผมกับแม่ไปกินหมูกระทะ บอกวันนี้พี่แดงเลี้ยงเอง

แม่ถามว่าแล้วที่แอบคุยกับผู้ชายทุกคืนคือเด็กพวกนี้เหรอ

ยายบอก "เออสิ จะให้คุยกับใคร"

แล้วแกก็หันมาถามผมว่า

"โทรศัพท์ที่เอ็งใช้อยู่รุ่นอะไร ทำไมมันเล่นลื่นกว่าของยาย"

ทุกวันนี้แม่เลิกกลัวยายโดนผู้ชายหลอกแล้วครับ

แต่เปลี่ยนมาเป็นบ่นว่ายายติดเกมแทน

ส่วนผมโดนยายยึดโทรศัพท์ไปลองเล่นตั้งแต่วันนั้น ยังไม่ได้คืนเลย

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

วันที่นกฟ้ากลายเป็นตัว X คนทั้งไทม์ไลน์ประกาศย้ายแพลตฟอร์มค่ะ ผ่านมาสามปี ทุกคนยังอยู่ครบ ยังเรียกมันว่าทวิตเตอร์ และยังใช้คำว่า “ทวีต” อย่างดื้อดึง เป็นการประท้วงที่ยืดเยื้อที่สุดที่ฉันเคยเห็น

[ปาร์คโอ.🍀 @Oumerson_]

เป็นเพื่อนกัน สมุดการบ้านที่นี่เป็นต้นฉบับ ชอบไปหยุดสุดท้ายที่ฮี ละชอบแกล้งไม่คืนให้นี่ไปตาม พอวิชาคณิต เอาไปจนใกล้ส่ง นี่จะโมโห ฮีเลยคืนมาละบอกว่าเปิดให้ครบทุกหน้านะทีนี้ พอเปิดมีหน้านึงเขียนว่า แอบชอบอยู่ รู้ตัวได้ละ เงยหน้ามา ฮีบอกต้องให้เฉลย เขียนไปหลายเล่มจนครูจะเห็นแทนแล้ว

[goodday, LARA✨ @M0M0N64]

สรุปให้แบบเข้าใจง่ายๆ จากทั้งหมด 3 วัน
‼️ ปมฮุบโรงงานเครื่องสำอาง คุณแม่ภัทรแกเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว สู้ชีวิตจนสร้างโรงงานเครื่องสำอางมาด้วยเงินสดจนรวย ต่อมาก็ดึง "เบนซ์" (ลูกชาย) กับ "กุ้งฝอย" (ลูกสะใภ้) มาช่วยทำ แล้วตกลงว่าจะจ่ายเงินให้แม่เดือนละแสน

🤓 ทีนี้อยู่ดีๆ วันที่ 21 ก.พ. 67 ไอ้ลูกชายดันไปจ้างพวกกู้ภัย 15,000 บาท ให้บุกมาอุ้มแม่ตัวเองถึงบ้านที่ลาดพร้าว มัดแม่ติดเตียงแล้วพาขึ้นรถ อ้างว่า “แม่มีอาการทางจิต ชอบอาละวาด”

‼️พอแม่ไม่อยู่ปุ๊บ ขบวนการฮุบสมบัติก็เริ่มเลยค่ะ ฝั่งลูกชายไปโกหกเจ้าของที่ดินหน้าตาเฉยว่า "แม่หนีไปอยู่ญี่ปุ่นแล้ว" แล้วหลอกเปลี่ยนสัญญาเช่าโรงงานมาเป็นชื่อตัวเอง เปิดบริษัทใหม่สวมรอยทำต่อเฉย

‼️ฝั่ง "บีม" (ลูกสาว) ตอนแรกบอกไม่รู้เรื่อง นึกว่าพี่ชายพาแม่ไปโรงพยาบาล แต่ระหว่างแม่ไม่อยู่ ดันแอบเอาเครื่องเพชรในเซฟแม่ไปขาย (อ้างว่าเอาเงินมาผ่อนบ้านผ่อนรถแทนแม่)

นรกบนดิน 2 ปีครึ่ง "โสธรชัย เนอร์สซิ่งโฮม" สถานที่ที่ลูกส่งแม่ไปขังคือเนิร์สซิ่งโฮมของ "ป้าแมว" ที่เมืองกาญจน์ แกเอ๊ย สภาพมันไม่ใช่สถานดูแล แต่มันคือคุกเถื่อนชัดๆ

‼️ แม่โดนขังอยู่ในห้องทึบแคบๆ ที่แม่เรียกว่า "กรงหมา" นานถึง 11 เดือน

💀 ตอนกลางวันโดนจับมัดติดเตียง พอตกเย็นโดนจับนอนบนเตียงที่เอาตะแกรงเหล็กมาครอบปิดขังไว้ สภาพเหมือน "เตียงปิ้งปลา" ขยับตัวแทบไม่ได้ อึฉี่ต้องถ่ายใส่ถังผงซักฟอก แจกทิชชู่ให้ม้วนเดียวต้องใช้ให้รอด 3 วัน

‼️ ป้าแมวเจ้าของศูนย์แถน้ำขุ่นๆ ว่า นี่คือ "นวัตกรรม" อุตส่าห์บินไปดูงานที่กวางโจว ทำกรงครอบเพื่อกันคนไข้ตกเตียง!

‼️ ที่น่ากลัวคือ ศูนย์นี้ทำธุรกิจมืด รับจ้างขังคนโดยจ่ายค่านายหน้าให้กู้ภัยหัวละ 5,000 บาท ใครหนีก็มีคนตามล่ากลับมา มีคนโดนส่งมาขังเพียบ ทั้งผัวเมียทะเลาะกัน คนโดนลูกหลานฮุบสมบัติ แม้กระทั่งพระสงฆ์ยังเคยโดนอุ้มมาจับสึกแล้วขังไว้ในนี้เลย

‼️ แม่รอดออกมาได้ยังไง? แม่แกมีสติมาก แอบเอาปากกาเมจิกทำสัญลักษณ์ไว้ตามกรงเพื่อเป็นหลักฐาน แล้วแอบยัดเบอร์โทรศัพท์ใส่มือคนไข้คนอื่นที่กำลังจะได้กลับบ้าน ให้ช่วยโทรไปบอกน้องสาวแม่

‼️ เจแปน ลูกชายป้าแมวเพิ่งกลับจากนอก มาช่วยดูแลศูนย์ พอมาเช็กประวัติแล้วเห็นว่าแม่ภัทรไม่มีใบรับรองแพทย์ว่าป่วยจิตเวช เป็นคนปกติชัดๆ เลยโทรบอกเบนซ์ให้มารับแม่กลับ แต่เบนซ์ไม่ยอมรับ ขู่ศูนย์กลับด้วยว่าอย่าปล่อยออกมา สุดท้ายคนที่ยื่นมือมาช่วยกดดันจนเบนซ์ยอมไปพาแม่ออกมา คือ "อดีตสามีของแม่" ที่เลิกกันไปเป็น 10 ปี ร่วมมือกับน้องสาวแม่บีบจนลูกชายยอมพาออกมา

‼️ถ้าช่วยไม่ทัน เบนซ์วางแผนจะย้ายแม่ไปขังลืมต่อที่ภาคใต้แล้วด้วยซ้ำ พอแม่ไปตรวจสุขภาพจิตที่ รพ. หมอก็ยืนยัน 100% ว่าแม่ปกติดีทุกอย่าง

‼️ความพีคในรายการ #โหนกระแส พอเรื่องมาถึงพี่หนุ่ม กรรชัย นายธีระพงศ์ (กู้ภัยที่รับจ้างไปอุ้มแม่) โพสต์เฟซบุ๊กอวดเก่งว่าความจริงคือความจริง พร้อมเปิดหน้า แล้วโฟนอินเข้ามารายการ กะจะมาเคลียร์ว่าตัวเองบริสุทธิ์ แต่โดนพี่หนุ่ม ทนายแก้ว และคุณเอกภพ สายไหมต้องรอด ซักค้านจนมุม สารภาพหมดเปลือกกลางไมค์ว่า "บุกเข้าไปในบ้านจริง มัดแม่จริง ไม่มีหมอไปด้วยจริง ทำแบบนี้เป็นอาชีพแทบทุกวัน" 💀

ทนายแก้วบอกเข้าข่ายบุกรุกยามวิกาล กักขังหน่วงเหนี่ยว ลักพาตัว จ่อคุกเกือบ 10 ปี จบสายปุ๊บ เอกภพบอก "แวะไป สน. วังทองหลาง เซ็นรับทราบข้อกล่าวหาด้วยนะ ขอบคุณที่โทรมาสารภาพ" โคตรฮา

‼️ กุ้งฝอยกับน้องชายบอกว่า เข้ามารีโนเวทโรงงานไป 2.5 ล้าน ถ้าแม่จะเอาโรงงานคืน ต้องจ่ายเงินค่ารีโนเวทมาให้ด้วย เอกภพสวนกลับทันทีว่า “คุณเป็นผู้เช่า ไม่มีสัญญาเซ้ง สลิปโอนเงินไม่ใช่สัญญาซื้อขาย โรงงานเป็นของแม่ 100% ไม่มีใครเขาหน้าด้านไปเรียกค่าต่อเติมจากเจ้าของที่หรอก”

‼️ลูกชายทรุดกราบเท้า แต่แม่ไม่ยอม เบนซ์เห็นคลิปความทรมานของแม่กลางรายการแล้วทนความรู้สึกผิดไม่ไหว ร้องไห้โฮ ทรุดลงไปกราบเท้าขอขมาแม่ แม่ก็ลูบหัวปลอบว่าไม่เป็นไร

แต่ตัดภาพมาหลังจบรายการ แม่เดินทางไปแจ้งความจับลูกชายแท้ๆ ทันที! แม่บอกทั้งน้ำตาว่า "ดูมันไม่สำนึกจริง" ให้กฎหมายจัดการไปเลย

‼️ ตอนนี้ศูนย์โสธรชัยโดน สบส. สั่งปิดตายถาวร ป้าแมวโดนแบล็กลิสต์ห้ามทำธุรกิจนี้ตลอดชีวิต เหยื่อคนอื่นได้รับการช่วยเหลือออกมาหมดแล้ว และ ผอ.สบส. เขต 5 ที่เคยตรวจผ่านให้ศูนย์นี้เปิดอยู่ได้ ก็กำลังโดนตั้งกรรมการสอบสวนวินัยยับๆ เลยเว้ย

หากสรุปผิดหรือตกหล่นตรงไหน ต้องขออภัยด้วยนะคะ #กุ้งฝอย

[osita @osita9401]

My boss once gave me one piece of advice:

Never date someone you work with.

I laughed and asked him why.

He looked at me and said,

Because eventually, you’ll find out who they really are.

Six months later, I started dating a man from my department.

And at first, my boss looked completely wrong.

He was kind, supportive, thoughtful, and always had my back at work.

Everything felt perfect.

Until one Monday morning, my boss called me into his office.

He closed the door.

Then he asked me one question.

Do you trust him?

I didn’t even hesitate.

Yes.

My boss stared at me for a few seconds before saying,

Then don’t tell him about this meeting.

I left his office confused.

That evening, my boyfriend was waiting for me at home.

He smiled and asked,

Did your boss say anything about me today?

I froze.

I had told nobody about the meeting.

I slowly looked at him.

How did you know I met with him?

His smile disappeared.

And suddenly, my boss’s warning made sense.

[Babyhanooka ♥️ @Baby_ThingThing]

ตอนเรียน ม.3 มีหนุ่มส่งจดหมายน้อยมาให้บอกว่า "ชอบนะครับ" พร้อมดอกกุหลาบสีแดง 1 ดอก ตอนนั้นไม่รู้เลยว่าเค้าเป็นใครเพราะฝากผ่านเพื่อนมาอีกที บางวันก็ให้ลูกอมฮาร์ทบีทที่มีข้อความสื่อรัก และมีจดหมายแนบมาด้วยตลอด เป็นกลอนบ้าง เนื้อเพลงบ้าง แต่อันที่ประทับใจสุดคือให้ซาวด์อะเบาต์พร้อมเทปที่อัดเสียงตัวเองร้องเพลงและเล่นกีตาร์มาให้ฟัง..

หลังจากนั้นเรากับเพื่อนๆ ก็เริ่มสืบกัน รู้แค่ว่าเป็นพี่ ม.6 ซึ่งตอนนั้นมีพี่อีกคนที่เปิดเผยมากว่าจีบเรา แต่ลองเทียบลายมือแล้วก็ยังไม่ใช่ จนวันหนึ่งไปเห็นข้อความประกาศรางวัลเขียนเรียงความชนะเลิศ บนกระดานประชาสัมพันธ์ พอเทียบลายมือแล้วใช่เลย! แต่พอดูชื่อเท่านั้นแหละ.. พี่เค้าเป็นประธานนักเรียน แถมยังเป็นนักดนตรีและนักบอลโรงเรียนอีกด้วย ซึ่งคนนี้ไม่เคยอยู่ในหัวเราเลย

พอรู้ว่าน่าจะเป็นพี่เค้า เราก็เริ่มสังเกตพฤติกรรมมาตลอด แต่เวลาเดินผ่านกันพี่เค้าก็ดูไม่ได้สนใจอะไรเราเลยนะ ระหว่างนั้นก็ยังคงมีจดหมายน้อยส่งมาเรื่อยๆ จนกระทั่งวันสุนทรภู่ โรงเรียนมีกิจกรรมประกวดการแต่งตัว เราแต่งเป็นนางวันทอง 🤣🤣 วันนั้นได้ดอกไม้พร้อมข้อความว่า “วันนี้น่ารักจัง”

หลังประกวดเสร็จเป็นช่วงการแสดงของวงดนตรีโรงเรียน พี่เค้าก็ขึ้นแสดงด้วย พอถึงจังหวะที่จะร้องเพลงต่อไป อยู่ดีๆ พี่เค้าก็พูดออกไมค์ว่า “เพลงนี้มอบให้คนที่แอบชอบมาตลอด 1 เทอม น้องถิงถิง ห้อง ม.3/2 ครับ” แล้วเพลง "ถูกทุกข้อ" ของลาบานูนก็ดังขึ้น.. ตอนนั้นทุกสายตาก็มองมาที่เรา เพื่อนๆ วิ่งมาเขย่าตัวกรี๊ดๆๆ กันใหญ่ ส่วนเรายืนหน้าแดงตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกเลย หลังจบการแสดงพี่เค้าก็ลงจากเวทีมาสารภาพรัก พร้อมยื่นจดหมายน้อยที่เราเคยตอบกลับไป เพื่อยืนยันว่าถูกคนแน่นอน ☺️

หลังจากนั้นก็คบกันแบบเปิดตัวนะ เพราะคนรู้กันทั้งโรงเรียนแล้ว 555 แต่พอเราเรียนจบ ม.3 ก็ต้องย้ายโรงเรียน ส่วนพี่เค้าก็ไปเรียนต่อมหาลัย สมัยนั้นยังไม่มีมือถือ ต้องอาศัยโทรตู้หยอดเหรียญคุยกัน นานๆ ทีถึงจะได้เจอ แม้สุดท้ายต้องแยกย้ายกันไปเติบโตเพราะเวลาไม่ค่อยตรงกัน แต่ก็ถือว่าเป็นความทรงจำสีจางที่ฟินที่สุดในชีวิตแล้วค่ะ🥰💖

[Red Skull @RedSkullxxx]

ศาลตัดสิน จำคุกอดีตพระอลงกต 742 ปี
หมอบี 386 ปี ให้คืนเงินแก่ผู้เสียหาย สามร้อยล้าน ลาก่อย #หมอบี #พระอลงกต

[🎀🐰🌹🐻🐸🐶🐈‍⬛🐬 @TifFaNy_9member]

ลุงช้าง 1ในผู้เสียหายที่มาออก #โหนกระแส บอกว่าถูกเมียจับมาอยู่ที่ศูนย์นี้ มีปัญหาเรื่องมรดกทั้งเมียและลูกชาย โดยเมียจ่ายเงินให้กับศูนย์เดือนละ 18,000 บาท

สิ่งที่ได้คือ

- ถูกแหย่ให้โมโหเพื่อที่จะได้จับกินยา ซึ่งเป็นยาอะไรก็ไม่รู้
- โดนจับกินยาอะไรไม่รู้ ซึ่งไม่ใช่ยาประจำตัว
- อาหารที่ศูนย์ก็แย่ แย่จนกินไม่ได้ จนต้องเททิ้ง พอเททิ้งก็ดุ พอเหลือก็ด่าอีก
- ให้กินกล้วยน้ำหว้าดิบ กาแฟ น้ำเต้าหู้ อาหารกลางวันก็แล้วแต่ศูนย์จะจัดอะไรมาให้
- คนดูแลเป็นชาวบ้านธรรมดากับเด็กวัยรุ่น ไม่ใช่พยาบาลอย่างที่เค้าบอก
- จากสุขภาพจิตดีหมดทุกอย่าง
- โดนจับไปอยู่ที่ตึกร่วมกับผู้ป่วยจิตเวช พอออกมาได้สุขภาพจิตแย่มาก แย่ถึงขั้นที่ว่าพูดเรื่องนี้ก็จะร้องไห้
- ให้ใช้ถังบรีสเป็นที่ถ่ายถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะ วนกัน 3-4 คน
- ให้อาบน้ำห้องน้ำรวม แก้ผ้าอาบน้ำรวมด้วยกันทั้งตึก
- พี่สาวลุงช้างไปแจ้งความ ลุงถึงออกมาได้
- ตำวรจ สภ.โพธิ์แก้ว นครปฐม บอกว่า อีก2วันคุณไม่สามารถมาแจ้งได้แล้วนะ ดีมาแจ้งเร็ว เพราะคดีมีเวลาแค่3เดือน
- คนบอกว่าถ้าไปแจ้ง สภ.ท่าม่วงอย่าไปแจ้งเลย ไม่ได้อะไรหรอก ทางพี่สาวลุงเลยแจ้งที่ สภ.โพธิ์แก้วซึ่งเป็นเขตรับผิดชอบสถานที่เริ่มต้นที่ลุงถูกพาตัวมา
- พี่ของลุงช้างต้องให้ทนายฟ้องถึงได้ออกมา เสียค่าทนาย 3แสน
- กว่าจะหาทนายฟ้องออกมาได้ ไม่มีทนายคนไหนรับเลย เพราะทนายบอกว่าน่าจะเล่นยาก น่าจะมีเส้นสายเยอะ
- ลุงไม่สามารถติดต่อกับพี่สาวได้เลย ศูนย์จะรายงานให้แค่กับคนที่เซ็นเอกสารซึ่งคือภรรยาเท่านั้น

กูว่านะอันนี้เป็นศูนย์ที่พวกคนรวยเค้ารู้กันป่ะว่ะ แบบอยากได้มรดก มีปัญหาอะไรแบบนี้ก็จับคนที่มีปัญหามาอยู่ที่นี่แมร่งเลยงี้

[Cornstarch @Corn___starch]

เคยเจอเพื่อนร่วมงาน นิสัยประหลาดสุด
แบบไหนบ้างคะ มาแชร์กันหน่อย ว่าประหลาด ได้ขนาดไหน 🤔🤔

[HAMSKY ♥️ @HamskyHbb]

when i was 17, my dad handed me a folded $20 bill and said "this is your emergency money. don't spend it unless it's a real emergency." i kept it in the back of my wallet for eight years. i skipped pizza nights, said "i'll pay you back friday" to a lot of friends, and never touched it. last month, my card got declined at a gas station at midnight. my phone was at 2%, i was 20 miles from home, and my tank was empty. i finally pulled out the bill with shaking hands and unfolded it...

[เส้นทางชีวิตสีพาสเทล @PastelLifeLines]

พี่เจ้าของโพสต์ไม่ได้โชคดีครับ เพราะพี่เค้าเป็นคนดีต่างหาก โลกเลยส่งของตอบแทนแบบนั้น อันนี้น่ารักมากๆ 🥰

[Gracelyn•🐻‍❄️ @PEACHYPRIIY]

อยากอ่าน “ชื่อจริง” ของคนไทยแบบเพราะๆ ตามที่เคยเห็น/เคยได้ยินมาแล้วชอบค่ะ

[ป่าไม้หอม @yongheang]

@PEACHYPRIIY อาจารย์ที่ทำงานชื่อ "กลีบสไบ" มีพี่ชายชื่อ "ชายสบง" แล้วอาจารย์เป็นคนน่ารักม้ากกกก น่ารักแบบแกโกรธใครเป็นรึเปล่าวะ ^^

[หมีพี่พูห์ - ทุกทวิตถือว่าเติม not all แล้ว @Pi_Pooh]

สมัยก่อนมีพี่วินคนนึงแก่กว่าเราซัก 10 ปี แกก็รับส่งเราตั้งแต่ ม.ต้น จนเราทำงาน วันนึงแกขับมาส่งถึงบ้านพอลงรถ แกถาม พอรู้ภาษาอังกฤษบ้างมั้ย? แกกำลังเรียนกศน. ไม่เข้าใจอันนี้ๆ สอนหน่อย

ก็บอกแก ติดตรงไหนถามมาได้ทุกวิชาเดี๋ยวสอน เพราะเจอกัน 3-4 ครั้งต่อวีค