Your calendar is full. Your days are not your own.
Most people manage their time with a phone - tapping through screens, accepting meeting invites without thinking, and losing control of their week before Monday is over. There is a better way.
The Pencil Planner is a complete time management system built around one specific weekly planner and one counterintuitive habit: writing in pencil. Simple, flexible, and surprisingly powerful - this approach has helped the author reclaim control over his time, and it can do the same for you
The Pencil Planner, order now: https://t.co/bkqQpytqrk
D66 via kamerlid Joost Sneller waarschuwde vandaag dat gevestigde partijen iedere verkiezing moeten blijven winnen, terwijl nationaal-populisten er volgens hem maar één hoeven te winnen.
Vanuit libertair perspectief is dat een uiterst belangrijke discussie. Sneller begrijpt alle implicaties van zijn eigen stelling wellicht niet.
Het echte gevaar is niet welke partij wint, maar hoeveel macht de overheid überhaupt heeft. Als één verkiezing de vrijheid van miljoenen mensen fundamenteel kan veranderen, dan is de staat al veel te groot geworden.
In een vrije samenleving kan geen enkele verkiezingsuitslag iemands eigendom afpakken, meningsvrijheid beperken of het dagelijks leven volledig herinrichten. Macht is dan verdeeld, lokaal georganiseerd en sterk begrensd. Juist daardoor wordt de vraag wie er in Den Haag regeert veel minder existentieel.
Dat populisten, technocraten, progressieven of welke stroming dan ook een verkiezing winnen, is daarom niet het kernprobleem. Het probleem is een politiek systeem waarin de winnaar de macht krijgt om vrijwel ieder aspect van het leven van burgers te reguleren.
Wie echt bang is voor “de verkeerde mensen” aan de macht, zou niet moeten pleiten voor de overwinning van de “juiste mensen”, maar voor veel minder macht voor welke regering of overheid dan ook.
Een kleine overheid is de beste verzekering tegen zowel autoritaire populisten als autoritaire technocraten. Vrijheid ontstaat niet doordat jouw kamp wint, maar doordat geen enkel kamp genoeg macht heeft om de rest zijn wil op te leggen, Joost.
Bovendien hebben we al genoeg voorbeelden gezien dat de huidige clientelaire polderstaat al vaak buiten de rechtstaat heeft gestaan. We kennen allemaal de voorbeelden. Sneller zou “The Road to Serfdom” van Hayek moeten lezen om te begrijpen dat het altijd falende collectivisme altijd zal leiden tot de sterke man die “het maar moet oplossen”.
Dit is een terugkerend patroon in de Europese en wereld geschiedenis.
https://t.co/DYCoTaLCwm
Perfecte reparatie van onze verrotte lateien door Aron Bennink Metselwerken in Ommen. Ook in bloedhitte professioneel werk afleveren, kom daar nog maar eens om! Je vindt Aron op FB en Insta.
#metselen#professioneel
“You've gotta keep control of your time,
and you can't unless you say no.”
— Warren Buffett
The most powerful word in time management is not “schedule.”
It's “no.”
Every yes is a no to something else.
Make sure you know what that something else is before you answer.
The users who complain about the flaws in your product may seem annoying, but they are on the whole probably your most valuable users. They complain because they care, and I doubt a startup could ever get really big without users who care a lot about the product.
“Dat kan helemaal niet. Een Nederlandse Milei zou de verzorgingsstaat slopen.”
Dat hoor je vaak. Vervolgens blijkt dat Nederland in 2026 gewoon een begrotingstekort van ongeveer €33 miljard draait.
Alsof dat geld spontaan uit de lucht komt vallen.
Laten we eens kijken.
Stel dat een libertair kabinet het tekort volledig wil wegwerken zonder belastingen te verhogen.
Dan begin je met ongeveer 60.000 minder ambtenaren en semi-ambtenaren. Niet bij politie, defensie, zorg of onderwijs, maar vooral bij gemeenten, ministeries, uitvoeringsorganisaties, subsidieapparaten, klimaatbureaucratie, adviesraden en allerlei agentschappen.
Bij een totale kostprijs van €80.000 per medewerker levert dat ongeveer €4,8 miljard op.
Daarnaast worden salarissen in de rijksoverheid, gemeenten, provincies, uitvoeringsorganisaties en het bestuurlijk apparaat tijdelijk bevroren. Niet in de zorg, niet bij de politie, niet bij defensie en niet in het onderwijs. Ook worden overheidsbudgetten niet automatisch verhoogd met inflatie. Wat voor ondernemers en belastingbetalers geldt, geldt dan ook voor de overheid.
Besparing: enkele miljarden extra.
Vervolgens kijk je naar subsidies.
Nederland geeft jaarlijks miljarden uit aan klimaatfondsen, energietransities, innovatieprogramma’s, bedrijfssteun, cultuurfondsen, mediafondsen, diversiteitsprojecten en honderden kleinere subsidieregelingen.
Besparing: ongeveer €12 miljard.
Ontwikkelingshulp?
Nog eens €4 miljard.
Publieke omroep, cultuur- en identiteitssubsidies?
Ongeveer €2 miljard.
Asiel-, opvang- en integratieapparaat?
Ongeveer €3 miljard.
Adviesraden, fondsen, overlegstructuren en bestuurlijke tussenlagen?
Nog eens €2 miljard.
Dan zit je rond de benodigde €33 miljard.
Wat daarbij opvalt is wat je níet hebt gedaan.
Je hebt niet aan de AOW gezeten.
Niet aan de basiszorg.
Niet aan het onderwijs.
Niet aan de politie.
Niet aan defensie.
De werkelijkheid is dat een tekort van €33 miljard geen natuurwet is. Het is een politieke keuze.
Nederland geeft ongeveer €460 miljard per jaar uit. Om het tekort weg te werken hoef je dus niet de helft van de overheid af te schaffen. Je hoeft ongeveer 7% van de uitgaven te schrappen.
Zeven procent.
Dat is blijkbaar onmogelijk volgens dezelfde mensen die geen enkel probleem hebben met tientallen miljarden extra uitgaven voor klimaatfondsen, subsidies, opvangstructuren, Europese fondsen of nieuwe beleidsprogramma’s.
De grootste mythe van de Nederlandse politiek is dat iedere bestaande overheidsuitgave noodzakelijk is.
Dat is precies de denkfout die Javier Milei in Argentinië aanviel.
Niet de vraag: “Hoe verhogen we de inkomsten?”
Maar de vraag: “Waarom geven we dit geld eigenlijk uit?”
Want zodra je die vraag stelt, blijkt dat een aanzienlijk deel van de overheid niet bestaat om problemen op te lossen.
Maar om andere delen van de overheid te beheren.
@StemLP
I've used the same planning system for years.
One Moleskine. One mechanical pencil.
No app. No subscription. No notifications.
Just a clear head and a week I can actually see.
“Your time is limited, so don't waste it living someone else's life.”
— Steve Jobs
Most calendars are full of other people's priorities.
The question isn't whether your week is full.
It's whether it's full of the right things — yours.
“Greenspan vertrouwde op de vrije markt en zag de crisis van 2008 niet aankomen.”
Dat is een opmerkelijke herschrijving van de geschiedenis onze Pravda- de NOS.
Alan Greenspan was geen vrijemarkteconoom die de economie aan haar lot overliet. Hij stond bijna twintig jaar aan het hoofd van de Federal Reserve, een instelling met een wettelijk monopolie op geldcreatie en rentevorming. Dat is ongeveer het tegenovergestelde van een vrije markt.
De centrale vraag van 2008 is niet waarom de markt faalde, maar waarom één groep centrale planners de prijs van krediet voor honderden miljoenen mensen mocht bepalen.
Na het uiteenspatten van de dotcombubbel verlaagde de Fed de rente tot historisch lage niveaus. Goedkoop geld stroomde de economie in. Banken, investeerders en huizenkopers reageerden precies zoals economische prikkels voorspellen. Er ontstond een enorme vastgoedhausse. Dat was geen spontane marktdynamiek maar monetair beleid.
Daarbovenop kwamen Fannie Mae, Freddie Mac, impliciete staatsgaranties, kapitaalregels, politieke druk om meer hypotheken te verstrekken en de wijdverspreide verwachting dat Washington grote financiële instellingen zou redden wanneer het misging. Winsten werden geprivatiseerd, risico’s impliciet en later expliciet gesocialiseerd.
Dat banken risicovolle hypotheekproducten konden doorverkopen was niet de kern van het probleem. De kern was dat de risico’s jarenlang verkeerd werden geprijsd door kunstmatig lage rentevoeten en de overtuiging dat de staat uiteindelijk zou ingrijpen.
De ironie is dat Greenspan tijdens zijn carrière vaak werd gepresenteerd als de grote architect van de Amerikaanse economie. Toen de economie groeide, kreeg hij de lof. Toen de bubbel barstte, werd de schuld plotseling bij “de vrije markt” gelegd.
Maar de Fed is geen markt. De Fed is centrale planning van geld en krediet.
Wie 2008 wil begrijpen, moet niet kijken naar een teveel aan kapitalisme. Hij moet kijken naar wat er gebeurt wanneer een handvol bobo technocraten denkt dat zij de juiste rente kennen voor een economie van honderden miljoenen mensen.
Dat is precies het kennisprobleem waar Hayek al decennia eerder voor waarschuwde. En alle libertaire econonomen ruim voor 2008.
https://t.co/hHSEBg3e4N
À tous ceux qui disent autour de moi que la France est foutue, que le Royaume-Uni est foutu…
Vous manquez cruellement de culture historique.
Vous regardez le présent avec des yeux de 2026 sans jamais avoir ouvert les livres qui racontent comment notre pays a déjà frôlé l’extinction… et s’est toujours relevé plus grand.
Focus sur la France.
Elle a touché le fond tellement de fois que c’en est presque une spécialité nationale.
Et à chaque fois, elle en est ressortie plus forte.
Guerre de Cent Ans : l’Angleterre avait presque tout pris. Le roi de France était captif, le Dauphin en fuite.
C’est une petite paysanne de 17 ans, Jeanne d’Arc, qui a tout retourné.
Orléans libérée, Charles VII sacré à Reims, les Anglais chassés. La France renaît de ses cendres.
Guerres de Religion : le pays est déchiré, Saint-Barthélemy, massacres fratricides.
Henri IV met fin au cauchemar avec l’Édit de Nantes. Il pacifie, unifie et pose les bases de la France moderne.
Révolution & Terreur : la France s’égorge elle-même. La guillotine tourne sans arrêt. Arrive Napoléon. Il sort le pays du chaos, donne le Code civil, la gloire, et fait de la France l’arbitre de l’Europe. Même après Waterloo, elle reste une grande puissance.
1870-1871 : défaite humiliante face à la Prusse, perte de l’Alsace-Lorraine, Commune ensanglantée. La IIIe République se relève pourtant. Industrialisation, Belle Époque, Tour Eiffel, Pasteur, les Impressionnistes… et la revanche de 1918.
1940 : l’effondrement le plus spectaculaire de notre histoire. Six semaines et c’est fini. Occupation nazie, Vichy. C’est Charles de Gaulle, depuis Londres, qui lance l’appel du 18 juin. Résistance, Forces Françaises Libres, Libération. Puis la Ve République, la force de frappe, une politique indépendante. La France redevient une puissance respectée.
À chaque fois que la France a failli mourir, elle est revenue big time.
Aujourd’hui, ce n’est pas la France qui est en train de crever.
C’est un poison qu’on lui injecte : le globalisme et son bras armé, le wokisme.
Ce n’est pas un hasard. C’est la conséquence directe des expériences menées par George Soros et relayées en France par ses frères de combat idéologiques, dont Jacques Attali.
Mais le vent est en train de tourner. Fort.
Elon Musk, l’homme le plus intelligent actuellement sur Terre, le moins corrompu, celui qui a publiquement déclaré qu’il allait dédier sa vie à la destruction du wokisme, vient de devenir trillionaire.
Il a engagé une guerre ouverte contre Soros et tout ce système.
Récapitulons :
Plus aucun peuple ne veut de cette merde de globalisme et de wokisme.
Partout, les nations se réveillent. Les peuples disent non à l’effacement de leur identité, non à la censure, non à la destruction programmée de ce qui fait d’eux des peuples.
L’homme le plus intelligent et le plus riche de l’histoire (trillionnaire) a fait de ce combat sa mission principale.
Il affronte Soros frontalement et utilise tout son pouvoir pour démonter le système.
La droite gagne partout. Aux États-Unis, en Italie, aux Pays-Bas, en Argentine, en Hongrie… et la vague continue de monter en Europe.
La France ne fera pas exception longtemps.
La France n’est pas foutue.
Elle est simplement en train de se réveiller, comme elle l’a toujours fait aux moments les plus sombres de son histoire.
Et cette fois, elle ne sera pas seule.
L’Histoire est formelle : quand la France touche le fond, elle rebondit vers les étoiles.
Cette renaissance commence maintenant.
Debout la France.
Debout les nations d’Europe.
La meilleure partie de notre histoire n’est pas derrière nous.
Elle est devant.
🇫🇷🚀
5 things I stopped doing when I switched to a paper planner:
• accepting meetings without checking context
• forgetting what I moved and why
• losing track of unconfirmed appointments
• staring at a screen to "think"
• feeling like my week just happened to me
A page and a pencil changed all of this.
A fantastic Documentary about an absolute bastard who also happened to be one of the greatest Drummers of all time - GINGER BAKER
BEWARE OF MR. BAKER (2012)
Sinds 2008 volgde Nederland een heel ander economisch pad dan Ierland, Zwitserland en de Verenigde Staten.
De belastingdruk steeg van ongeveer 35% naar 38,5% van het bbp. De overheidsuitgaven groeiden naar bijna 44% van het bbp.
Tegelijkertijd hielden de VS hun belastingdruk vrijwel stabiel rond 25,5%, Zwitserland rond 27% en Ierland verlaagde die zelfs van 28% naar 22%.
De economische resultaten spreken voor zich.
Reële bbp-groei sinds 2008:
🇳🇱 Nederland: +26%
🇨🇭 Zwitserland: +24%
🇺🇸 Verenigde Staten: +38%
🇮🇪 Ierland: +160%
Welvaart per hoofd gemeten in koopkracht (PPP):
🇳🇱 Nederland: +60%
🇨🇭 Zwitserland: +79%
🇺🇸 Verenigde Staten: +82%
🇮🇪 Ierland: +200%
Als Nederland sinds 2008 het gemiddelde welvaartspad van deze drie landen had gevolgd, dan was onze economie vandaag ongeveer €1,6 biljoen groot geweest in plaats van €1,2 biljoen.
Dat is ongeveer €400 miljard extra economische activiteit per jaar.
Zelfs wanneer je Ierland even buiten beschouwing laat, kom je uit op een economie van ongeveer €1,4 biljoen. Nog steeds zo’n €200 miljard groter dan vandaag.
Voor de gemiddelde Nederlander betekent dat duizenden euro’s extra koopkracht per jaar. Voor een gezin van vier gaat het om ongeveer €15.000 tot €20.000 extra jaarlijkse koopkracht.
De discussie in Nederland gaat vrijwel altijd over hoe de overheid de bestaande welvaart moet verdelen.
Veel minder aandacht krijgt de vraag waarom landen met lagere belastingen, kleinere overheden en hogere productiviteitsgroei sinds 2008 zoveel sneller rijker zijn geworden.