En çok hoşuma giden "yaratıcı şüphecilik" kısmı oldu. Ödül alanların Türkçe altyazılı 14 dakikalık basın konuşmalarının tam halini de aşağıya bırakıyorum... +
üç yaşlı ve yalnız insanın yollarının bir şekilde kesişmesiyle filizlenen dostluklarını ve dokunaklı yaşamlarını anlatan People and Meat (2025) yine Güney Kore'den sıcak, samimi bir dramaymış.
Antalya Film Festivali’nde izlediğim kötü filmlerin ardından bu film ilaç gibi geldi. Leviathan seviyesinde, yine müthiş bir film izledim. İnsan ilişkilerinden politik anlamlar ve güçlü toplumsal çıkarımlar üretebilmek, sinemada ancak usta işi bir beceriyle mümkün. Zvyagintsev, yaşayan en büyük yönetmenlerden biri olduğunu benim için bir kez daha kanıtladı.
(Filmin vizyona girdiği hafta kapsamlı analizimle burada olacağım.) #Minotaur
Kendinizi dilde ele verirsiniz. Üslup dilde gizlenmektir. Dilde gizlenmeyi beceremeyenler, içlerindeki bütün pisliği dışavuruverİrler bazen. Hödüklük ise bunun farkına bile varamamaktır.
Bu muhteşem güzelliği kendime saklayamazdım; birlikte dinlemeliyiz bence. :)
Bu haftanın film önerisi: The Silent Echo - Suman Sen.
Nepal’in Mustang bölgesinde, uzak bir dağ köyünde yaşayan dört çocuk… Terk edilmiş bir otobüsü kendilerine prova alanı yapmışlar; müzik çalıyor, şarkı söylüyorlar. Sonra yakındaki kasabada bir grup yarışması olduğunu öğreniyorlar ve ellerindeki azıcık para ile cesaretlerini toplayıp yola çıkıyorlar.
Sadece 15 dakika. Ama o dağlar, çocukların sesleri, müzik ve filmin bıraktığı his… Nefis.
En İyi Kısa Film ödülünü de almış.
Bu hafta bunu izleyin. 🤍
Bir işe giriştim ve İngilizce kelime haznenize katmanızda yarar gördüğüm kelime ve kalıpları kısa videolarda derlemeye başladım. Seviyeden bağımsız, dile meraklı herkes için sanattan spora, dizi-filmlerden günlük hayata kadar örnek cümlelerle. Meraklısına: https://t.co/DNTwkRJIlu
Eagleton ölüm, ailesi, akademik hayata girişi, içki düşkünlüğü, kendisine dair bin türlü rivayet vs. hakkında eğlenceli ama biraz da hüzünlü gayet hoş bir yazı yazmış.
https://t.co/dLIc0Clclp
Danimarka’nın soğuk, karanlık polisiye hattından üçlü film önerisi:
•Fasandræberne: Geçmiş travmaların bugüne sızdığı bir soruşturma hikâyesi.
•Flaskepost fra P: “Department Q” serisinin devamı, kayıp vaka gerilimi.
•Kvinden i buret: serinin başlangıcı, İskandinav noir’ı.
Margarita Yourcenar: "Lo mejor para la turbulencia de la mente es aprender, es lo único que nunca falla. Puedes envejecer y temblar, puedes desvelarte escuchando el desorden de tus venas, puedes extrañar a tu único amor y perder tu dinero a manos de un monstruo, puedes ver el mundo a tu alrededor devastado por peligrosos locos, o saber que tu honor ha sido pisoteado en las cloacas de las mentes más viles; en tales condiciones, solo hay una cosa que hacer: aprender".
“Yurtsuz”da 14 yıl sonra ada köyüne dönen Hein’ı kimse tanımaz, kendini ispatlasın diye mahkeme kurulur.
Kendin olduğun için reddedildiğin yer, yurdun olabilir mi? Kabul görmek için kendinden vazgeçip, biçilen rolü oynayabilir misin?
Kendimiz gibi var olamadığımız her yer gurbet.
2003 yılında bir Alman film ekibi, Moğolistan’ın Gobi Çölü’nde göçebe bir aileyi takip etti. Ortaya çıkan The Story of the Weeping Camel adlı film Oscar’a aday gösterildi.
Bir dişi deve, iki gün süren zorlu bir doğumun ardından yeni doğan yavrusunu reddetmişti. Sütü olmadan yavrunun yaşaması mümkün değildi.
Aile tek bir çözüm olduğunu biliyordu. İki küçük oğullarını, yüzyıllardır bu tür durumlar için uygulanan “Hoos” adlı bir ritüeli gerçekleştirebilecek bir müzisyeni bulmaları için çölün derinliklerine gönderdi.
Müzisyen geldi. Ritüel yapıldı. Anne deve gerçekten gözyaşları döktü ve ilk kez yavrusuna yöneldi.
Film ekibi yalnızca bir yaşam tarzını belgelemek için oradaydı. Böyle bir ana tanıklık edeceklerini bilmiyorlardı.
UNESCO, Hoos ritüelini 2015 yılında Somut Olmayan Kültürel Miras listesine dahil etti.
Siyah-beyaz, yol filmi, İzlanda... Sevmem için gerekli kriterleri sağladığı gibi, ölen annesini külüstür Cortina'nın arkasına yerleştirip onu hep görmek istediği bir yere götüren Jón'un kalbe dokunan hikayesi her şeyi tamamlıyor. 2022'ye ait olup gözden kaçması da ayrıca tuhaf.
MUH-TE-ŞEM. Bayıldım bu İzlanda kara komedisine 🥹 azıcık da ağladım ama siz ağlamazsınız muhtemel. Bende uyandırdığı histen dolayı. Ölen annesinin cesedi ve köpeği Brezhnev ile yolculuk eden Jón'un hikâyesi. Siyah beyaz olmasını ayrıca sevdim. Finaline ise 100 puan!
Herhalde son yıllarda yaşadığım en büyük aydınlanma, insanların psikolojik sorunlarından kaynaklı huy ve hareketlerine değiştirilebilir alışkanlıklar olarak bakmamam gerektiğini öğrenmek oldu. Gençken bu sorunların genelde narsissizmden kaynaklı düzeltilebilir şeyler olduğuna inandığımdan insanların (kendim dahil) olgunlaştıkça bu tutumlarını geride bırakmaları gerektiğini düşünüyordum. Bu nedenle agresif ve eleştirel tavrım aslında yapıcı olma çabamdı. Zamanla anladım ki gerçek aslında bu kadar basit değilmiş.
Hala, her insanın iyileştirilmesi gereken bir narsisizmle tebelleş olduğuna inanıyorum - ki bu buna büyümek, tekamül, pişmek deniyor. Kimse bu maceraya "insan" olarak başlamıyor - "insan" zamanla ve mücadeleyle olunan bir şey. Ama farkına vardım ki her insanın bu mücadeleyi verecek yeterli iradesi yok. Vermek istemediklerinden değil, sahiden samimiyetle ellerinde olsa verecekler ama kişisel geçmişlerine damga vurmuş travmalar nedeniyle (ADHD, OCD vb.) sahiden ellerinde değil. İşte benim bu basit gerçeği anlamam epey zaman aldı. Ortada samimiyetsizlik, sahtekarlık, narsisizm filan yok, dürüst bir yapamama, gücünün yetmeme durumu var. Gençken bunu anlamak zor, sanki elindeymiş de yapmıyormuş gibi geliyor, zorlasa olacakmış, yeterince dişini sıkmıyormuş gibi - ve belki biraz sahiden de öyle, belki biyolojik, psikolojik faktörlerin yanında sahiden de kişisel bir yenik düşme, "konfor"lu olanı seçme hali de var bilemiyorum ama gelgelelim yaşlanıp karakterler oturdukça görüyorsun ki, karşında artık değişmesini beklemenin mantıksız ve haksız olduğu bir "hasta" olma durumu var.
Benim bunu anlamam epey uzun sürdü ama bir kez anlayıp kabul edince, epey bir rahatlama da geliyor, çünkü mevzuyu anlıyorsun. Hepimiz öyle ya da böyle, farklı derecelerde, "hasta"yız. Kimimizin iradesi bununla savaş vermeye yetiyor, kimimizin yetmiyor. Ve yaşlandıkça bu meseleyi konuşmak dahi daha zor, acıtan ve anlamsız bir hal alıyor - çoğu insan için. Gücü yeteni de, yetmeyeni de maalesef ki bu şekilde kabul etmekten ve ilişkini bu gerçekler etrafında kurmaktan başka çaren kalmıyor.