Fabien Pinckaers, oprichter en CEO van Odoo, plaatste een bericht dat tot nadenken stemt.
De kern: met de belasting die Les Engagés willen invoeren op de waarde van bedrijven, zou hij jaarlijks meer dan 30 miljoen euro moeten betalen op zijn Odoo-aandelen, terwijl hij naar eigen zeggen minder dan 100.000 euro op zijn rekening heeft.
Zijn enige realistische optie, schrijft hij, is België verlaten. En als je leest wat Odoo bijdraagt, 323 miljoen aan export, ~100 miljoen aan belastingen, 15.000 directe en indirecte jobs, dan besef je dat dit geen loze dreiging is.
Zijn bericht raakte me, want op mijn schaal, nietig vergeleken met de zijne, gaat exact dezelfde logica ook mij aan.
Tegenover hem ben ik een garnaal.
Maar wat hij beschrijft, zit me al een tijd dwars. Het is niet eens dít ene voorstel dat me stoort. Het is de richting die het hele verhaal uitgaat.
Ik beleg, en neem dus risico’s, omdat ik mijn centen, na een maand hard werken en na de belastingen die er al afgegaan zijn, niet wil laten wegkwijnen op een spaarrekening.
Ik probeer er iets mee te doen.
Een ambitieuze huisvader die zijn financiën een beetje als een ondernemer beheert.
En het zijn net die mensen die dit land lijkt te willen afstraffen.
Sinds 1 januari hebben we al een meerwaardebelasting van 10%, met een vrijstelling van 10.000 euro per jaar.
Klinkt redelijk.
Maar we weten allemaal hoe dat loopt.
Zo’n belasting begint altijd “beperkt” en wordt nadien opgetrokken en uitgebreid.
Ik ben ervan overtuigd dat die 10% niet blijft staan waar hij nu staat. Het tarief bestaat, de machine om het te innen zal op een bepaald moment beginnen draaien, en verhogen is voortaan gewoon een lijn in de begroting.
En daar komt dit nu bovenop: ondernemers belasten op de waarde van hun bedrijf, terwijl die waarde nog nergens is.
Fabiens vergelijking met het belasten van een erfenis van iemand die nog leeft, klopt helemaal. Je betaalt op winst die je niet hebt, op een bedrag dat enkel op papier bestaat en dat je misschien nooit zo in handen krijgt.
En dat men het op ongerealiseerd vermogen gemunt heeft, zie je niet alleen hier.
In Nederland draait de hele box 3-discussie om net hetzelfde. Daar belastten ze jarenlang een fictief rendement, tot de hoogste rechter oordeelde dat dat botst met het eigendomsrecht, en nu ligt er een stelsel op tafel dat óók de ongerealiseerde waardestijging van vermogen wil belasten.
Twee buurlanden, exact dezelfde reflex.
Sparen, beleggen en ondernemen wordt iets om jaarlijks af te romen in plaats van iets om te koesteren.
En kapitaal en talent zitten niet vastgenageld.
Fabien maakt dat met zijn bericht pijnlijk duidelijk. Als de oprichter van een van onze beste bedrijven hardop nadenkt over vertrek, zou dat moeten binnenkomen bij wie dit beleid maakt.
En daar wringt het echt: men zoekt de inkomsten aan de verkeerde kant.
Het echte probleem van deze begroting is volgens mij niet dat er te weinig belast wordt, maar dat er slecht uitgegeven wordt.
Te veel geld gaat naar posten en regelingen waarvan het rendement voor de gemeenschap, laten we eerlijk zijn, moeilijk aan te tonen valt.
Vooraleer men telkens méér vraagt aan wie produceert, spaart en investeert, zou het wel zo gepast zijn om die kolom eens ernstig te bekijken.
Want het signaal dat we vandaag uitsturen is het verkeerde: we jagen net diegenen weg die echt bijdragen aan de welvaart.
En de dag dat ze vertrokken zijn, blijft er niet veel meer over om te pluimen.