seneler geçmesi ve bu malum sebebin hayatımı sarmalamış olması acayip koydu bugün artık. bunları nasıl telafi edebileceğim konusunda da hiçbir fikrim yok.
düğün dernek hiç sevmem ama yanında olabilmek için bundan birkaç sene önce yakın arkadaşımın düğününe gitmeyi istemiştim ancak malum sebeplerden dolayı gidememiştim. bugün de çocukluktan beri en yakın arkadaşlarımdan birinin düğünü var ve ben yine malum sebeplerden gidemiyorum.
az önce birşeyler izlerken kendimi 'bu lanet süreç ne zaman bitecek artık da ben de başkalarına yardım etmeye başlayabileceğim' diye sorarken buldum. önce bir hala akıllanmadın mı bu kadar şeyden sonra diye kafama bir tane patlatmak istedim. sonra yine vazgeçtim..
Çooook uzun zamandır insanlardan olumlu yönde bir beklentim yok. Bu sandığınız gibi sevimli birşey değil aslında. Ama tek güzel yanı insanların da benden olumlu yönde beklentisi olmasına tahammülümün olmaması artık. Bunu öğreniyorum hızlıca.
özelinde büyük dersler bırakıp gidecek. sizleri de o yüzden görmek, duymak, bilmek ve hatırlamak istemiyorum. süreci daha kalıcı hale getirmek dışında hiçbir şeye yarayamazsınız çünkü. bu nedenle duvara boş boş bakarken bile daha değerli olan zamanı çalmayın.
bir süreç ne kadar uzun sürerse sürsün, onun yine de geçici bir süreç olduğuna inanmaktan başka çarenin olmadığı noktadayım. geri kalan enerjimi de sürekli stres olmamaya çalışmaya adadım. böyle böyle geçecek mi bilemiyorum ama geçici bir süreçtir deyip geçelim.
işemeyecek olanlar gelip rahatsız edip, anlattırıp edip, sonra da 'sen hep güçlüydün, güçlü olup aşacaksın biliyorum' martavalları okuyup, yükü yine sizde ve daha ağır bırakıp topuklayanlar peydahlanıyor. evet, süreç geçicidir belki ama özellikle bu insanlar
artık bir an önce bambaşka bir yerde ama stressiz ve rahatlamış şekilde arkama yaslanıp 'son bilmem kaç seneyi o kadar berbat yaşamıştım ki şimdi ne kadar da uzak geliyor' diye birine anlatabilmek istiyorum.