Piştî salên dûrûdirêj ên karkirina min a di nav deqan de, di dawiyê de berhema min a yekem a helbestan bi navê «Bîranînên Li Pişt Têlên Sînor» wekî rengvedana ezmûna hebûn û xerîbiyê, êş û ramanên di nav modernîteya rûkeşparêz de, li ber destên we ye. Ev berhevoka helbestan encama ezmûneke 13 salan a bi peyv, raman û rêzikan re ye. Hewldaneke ciddî ye ji bo xêzkirina nexşeya êşên mirovên hevçerx di navbera cografyayeke barkirî û bajarên xerîbiyê yên sar de.
Wekî soranîaxêvekî ku bi kurmancî helbest nivîsandine, ji bo min ezmûneke nû ye ku jiyana xwe tevlî wê fezayê bikim ku wekî hechecikekî birîndar li esmanê Amed, Mêrdîn û Cizîrê digere.
Karkirina min di vê berhemê de li ser bingeha hilweşandina formên asayî yên helbestê û derbaskirina wan formên teqlîdî ye ku salên dirêj in qada me ya wêjeyê dagir kirine. Ew formên ku di çarçoveyeke diyarkirî de asê mane û nikarin ji derveyî raboriya xwe, zimanekî nû yê fikirî biafirînin.
Wekî ku Theodor Adorno dibêje: "Divê wêje bibe neynikek ji bo nîşandana şikestinên mirov, ne ji bo veşartina wan."
Nivîsandin li cem min şikandina hestiyên hevokan e, hûrkirina parsûyên deqan e; divê peyv êşê bîne, ne ku êşkuj be. Armanca vê ezmûnê, tazîkirin û birîndarkirina peyvê ye ji rûkeşparêziyê, vegerandina raman û felsefeyê ye bo nav cîhana peyvan, da ku xwendevan li şûna kêfxweşiyeke demkî, bi pirsên kûr ên mirovî li hemberî rawestgehên jiyanê rû bi rû bimînin.
Helbestên di vê pirtûkê de îfadeya kêliyên mijdar ên navbera man û nemanê ne, qada rûbirûbûna mirov bi "xwe" re nîşan didin; dixwazin bibin hawara wan rêwiyên şikestî yên ku di korîdorên xerîbiyê de li pey wateyekê digerin, da ku cîhanê bi wî rengî bibînin ku fikir cihê hestê bigire.
Belavbûna vê pirtûkê destpêka diyalogeke nû ye bi wan dengên hundirîn re ku gelek caran di qerebalixiya jiyanê de bêdeng dibin; ew dengên ku di navbera hebûn û pûçiyê de, di navbera xwîn û kenê de, tenê wê êşê nas dikin ku pê re rû bi rû ne.
Nirxandina li ser pirtûkê ji xwendevanan re dihêlim da ku tiştê dibînin ezmûn bikin û biryarê li ser bidin.
Spas ji bo weşanxaneya DOZê, pêşgotina Dr. Rêbwar Sîweylî û edîtoriya Ehmed Berojî.
Kekê minê ezîz Erdal Musikî (Agirî)
Kurê hunermendê neteweyî Hozan Brader @Bradermusiki4 xatir ji me xwest û li nava me bar kir.
Serê mamoste Brader û me hemûyan sax be.
Oxir be keko can, tu carî te ji bîr nakim û tu di dilê me de dijî. Gelekî xemgîn im. 😢💔
Keko can, ez û tu di vê meseleyê de wek hev difikirin, tu xêra îdolojiyan ji bo kurdistanê tune. Lê neheqî ne xweşe li her kesî were kirin. Fexrî Kerîm bi salan şêwrirmendê Mam Celal bûye, hevalê herî nêzîkê Kak Mesûd e, nêrîna wî li ser doza kurdistanê zelal e. Dîsa ji te ra dibêjim here li ser jiyana wî baştir lêkolîn bike û bixwîne, nekeve pey gotinên tu kesî, bi xwe rastiyê bibîne.
Rêveberê Pêşangeha Navdewletî ya Pirtûkan a Hewlêrê, ne Ereb e!
Mamoste Fexrî Kerîm Zengene ku amadekar û serokê vê pêşangehê ye, herwiha serokê Dezgeha Rewşenbîrî ya (El-Meda) ye, Kurdekî Feylî ye, ji eşîra Zengene ye û xelkê Xaneqînê ye.
Lêkolîn bikin îca tiştan binivîsin.
Parvekirina agahiyên bêbingeh û bi'erebkiriba kurdekî, şerm e!
Birêvebiriya fuarê dane destê Ereban û hesasiyeta Kurdayetiyê ji bo wan ne xem e.
Li şûna ku ji bo weşanxaneyên parçeyên din hêsankariyê bikin, karên wan zehmet dikin û wekî Kek @akeskinavesta gotî, weşanxane bi zehmetî û bi sed derd û belayan pirtûkên xwe dişînin.
Heyf!
Keko can, ez pêşniyar dikim biçî li ser jiyana wî lêkolîn bikî ka çi kes e û çi kiriye. Ne xweşe hema wisa mirov li ser xelkê biryar bide.
Mamoste Fexrî Kerîm di berê û di niha de jî siyaset û helwesta wî li ser doza kurdistanê pir zelal bûye. Çend caran jî li ser vê meseleyên rastî sûîkastê hatiye. Serdemekî ku Sekreterê Partiya Komunîsta Îraqê bû salên 80î hat tevlî eniya (Cûd) bû ku partiyên Kurdistanî avakiribûn. Heta niha jî siyasî û partiyên îraqê li ser fikira wî ya li ser meseleya kurdî, jê hez nakin.
Şiyar, Kek Omer Gultekin dostekî min e û akademîsyen e, min şirove ji wî re nivîsandiye. Çima tu wisa belese bûyi?
Ya din jî heke derdê te Ereb in wa ye li bajarê te li Rihayê têra xwe ereb hene, here wan li wan derxe. Popolîzimê neke û xwe neke mijar. Eslen ez naxwazim dakevim asta te û bersiva te bidim, here li karê xwe binêre!
Kek Omer @Omergltkn_47, yê cudahiyê di navbera Pêşengeha Navdewletî ya Pirtûkan (International Book Fair) û pêşangehên herêmî ya Pirtûkan de neke, tiştekî ku bibêje tune ye. Wekî Heme Omer Osman (Generalê Payîzê) digot: hêj ji gundê xwe derneketine, dixwazin li ser fezayê biaxivin. :))
Kesên ku ji Wezareta Rewşenbîrî di birêveberiya pêşengehê de ne, gelek ji wan bi şexsî nas dikim, tu bibêjî dostên min ên kurd bûbin ereb û haya min tune be?
Qey nebe te ev gotin ji yekî re bigota ku haya wî tune ye û kesî nas nake. Welhasil wekî min gotî: siwarê kerê eybek û dabezîn du eyb! Hema wisa.
Temam wê çaxê ne hewceye tu giştandinê bikî, dikarî binivîsî di birêvebirin û birêxistinê de ereb hene, pirsgirêk ew e kurdî ya te ewqas e wekî min gotî! Xwe fêrî kurdî bike, ne eybe.
Ya din jî gava projeya pêşengehê ya du aliyan be, bêguman ew ê ji her du aliyan kes hebin,
Xem neke ez jî te baş nas dikim Şiyar, wekî min gotî heke hez dikî dikarim wekî te, bi te ra biaxivim! Çi li vir û çi li Hewlêrê 😉
Di Dezgehê (El-Meda) de Kurd û Ereb hene, loma weke birêvebirin heke ereb hebin normal e, lê gava dinivîsî wisa giştandinê neke, ev gotina te ye: (birêveberiya fûarê dane destê ereban), yanî qey nebe te bigota beşek ji birêveberiya pêşangehê dane destê ereban yan jî ereb tê de hene, lê xuyaye kurdî ya te ewqas e!
Civata rewşenbîrî ya kurdî ji ber ku her fêrî "pesindayîn û destxweşiyê" bûye, lewma dema ku rûbirûyê rexneyê dibin, nikarin "tehemûl" bikin û rastî hîsteriyê tên. Ev mentalîteya pesindayîn, destxweşî û peyvên şîrîn ku akademîsyenên nexwende, girseya çepiklêder û nivîskarên bê fikir afirînerê wê ne, nexweşiyeke kujer e û sedema sereke ya mayîna wêjeya kurdî ye di asta lokal de, wiha kiriye wêjeya kurdî ji sînorê herêmî derbas nebe.
Dibe tu bikaribî wisa bikî girse ji bo te li çepikan bixe û te wek merceh, helbestkar û nivîskarekî mezin pênase bike, lê tu nikarî wê rastiyê biguherînî ku tu helbestkar û nivîskarekî lokal î. Pêdiviya wêjeyê bi berfirehbûn û derbaskirina sînoran heye, yê nikaribe sînoran derbas bike, nikare fêrî cîhanbîniyeke nû bibe û nêrîna nû biceribîne. Girse kujerê afirîneriyê ye!
Kesên ji rexneyê ditirsin û direvin, her tim tiştekî wan tune ye ku bibêjin!
@kasyannn Weke Nietzsche dibêje: avê şêlû dikin da ku kûr xuya bike.
Gava li halê heyî dinêrî fêm dikî çima wêjeya me di vî astî de maye, her kes makyajê ji lokalîzmê re dike. Bawer bike gul, sosin, nêrgiz, çiya û newalan ji wan bistînî, nikarin du peyvan binivîsin. Gunehê min bi wan tê!
Celîl Kakeweys çîroknivîs û wergêrê navdar, yek ji bîranînên zarokatiya min, îro ji nav me bar kir û xatirê hemîşeyî xwest.
Ruhê te şad be mamosteyê hêja, serê Akar, Hana û Wêje sax be. Ez gelekî xemgîn im!