EVİN ZAPSUDAN MEKTUP VAR
Rüyamda Sofraya Bir Sandalye Daha çektim;
“Nasılsın, heval?”
Gülsüm elinde bir bardak çayla yatağımın ucunda duruyordu. Doğrulurken karnım ağrıdı. Bardağı yanıma bıraktı, oturmamı bekledi. Biyopsinin sonucu hâlâ gelmedi. Tedavim başlamadı. Gülsüm’e önce ağrımdan söz edecektim. Sonra rüyamı unutmadan anlatmak istedim.
Hacer ekmek kesiyordu. Yaprak, masanın altına dökülen kırıntılara bakıp “Bırak, sonra süpürürüz,” dedi. Çocuklarım da sofradaydı.Laserim bir şey anlatırken araya girdim.
“Anne, daha bitirmedim.”
İçeri girdiğimde dokuz yaşındaydı. Rüyamda büyümüş hâliyle karşımda oturuyor, dokuz yaşındaki sesiyle sözünü geri istiyordu.
Sonra Sermin geldi. Sofraya bir sandalye daha çektim. Tam oturacaktı, kapıda elinde kâğıtla biri belirdi.
“Sermin Demirdağ. Altı ay sonra yeniden değerlendirilecek.”
Adam kâğıdı ikiye katlayıp cebine koydu. Elim sandalyenin arkalığında kaldı. Sermin 1993’ten beri içeride. Tahliyesi sekizinci kez ertelendi, bu kez altı ay daha. Adamın altı ayı söylemesiyle kâğıdı katlaması bir oldu.
Hacer’le Yaprak’ın dışarıda olduğunu düşünmek içimi açtı. Onlar gibi onlarca arkadaşımız çıktı. Koğuşta biri tahliye olunca ilk sabah gözün alışkanlıkla oturduğu yere kayıyor. Sonra kendi evinde olduğunu hatırlıyorsun. İnsan bazen boş bir sandalyeye bakıp sevinebiliyor.
Gülsüm gittikten sonra adamın kâğıdı katlayışı geldi yine aklıma. İktidar barıştan söz ediyor. Demokratik toplum sürecinde adım atma sırası geldiğinde devletin ağzından yine aynı söz çıkıyor. Biraz daha bekleyin. Biz içeride bir sonraki kurul gününü sayıyoruz. Dışarıda insanlar, verilen sözlerin tutulup tutulmayacağını kaygıyla bekliyor. Oysa bu ülkenin önünde, Kürtlerin kendi diliyle, kendi kimliğiyle eşit yurttaş olarak yaşayabileceği bir ortak hayat kurma fırsatı var. Her ertelemede o hayatı birlikte kurabileceğimize duyduğumuz güvenden de bir şey eksiliyor.
Bugün Tuncay Sağlam’ı düşündüm. Onun gibi hastayken cezaevinde hayatını kaybeden tutsakları, evde telefondan iyi bir haber bekleyenleri düşündüm. Ben de çocuklarımla konuşurken ağrım sesime vurmasın diye bazen cümlemin ortasında susup nefes alıyorum. Acaba onlar da ben üzülmeyeyim diye bazı şeyleri kendilerine saklıyorlar mı?
Öğleye doğru görüşten dönen bir arkadaşımız, kızının saçını kısacık kestirdiğini anlattı. Eliyle kulağının hizasını gösterdi. “Çok yakışmış,” dedi. Biraz sonra çayını karıştırırken “Küçükken saçını ben örerdim,” diye ekledi. Kaşığı bardakta kaldı. Yanına oturdum.
Dılovan öğleden sonra kitabıyla geldi. “Heval, şu cümleyi bir de sen oku,” dedi. Okudum, bir kelimeyi atlamışım. Parmağıyla gösterdi. Üniversite çağında Dılovan. Bir an onu bir üniversite kantininde düşündüm. Arkadaşları kalkmaya hazırlanırken o kitabı açık tutuyor. “Durun,” diyor, “şurayı bir daha okuyalım.”
Akşam oldu. Rüyamda Laserimin ne anlattığını hâlâ hatırlayamadım. Bir gün aynı sofraya oturursak “Nerede kalmıştın?” diye soracağım. Bu kez sözünü bitirene kadar dinleyeceğim.
Lütfen tutsakların sesine ses olalım…
@Kpehlivanoglu34 Onlar gazzeli yapmur yağmadan ıslanır, hava sıcak ken üşr, kendileri öldirirken bayram yapar, ölnce salya sümük. Çadırda bebek doğar ama hangi ara sexe zaman çadırda oda ayrı
@sputnik_TR Bunlarda Amerikanın sömürüsünden beslenip boşa gargara yapan tayfa. Amerika savaşmasın bakalım sizin gibiler sınırı geçmel için 10binlerce doşar ödermiydiniz
@EmreUslu@ossoff@jamestalarico@AbdulElSayed Texas ı alan Amerikayı süpürür. James talarico. Ossoff beyaz çevre için ideal başkan olur ama Alexandria
Ocasio-Cortez ile kamala harris faktorü de var. Ossoff başkan- Alexandria
Ocasio-Cortez yardımcı. İki latin aynı anda kaybettirir