Renfred Vepar (slow makๆ)

Renfred Vepar | Y3 - 20y/o - Nelios House | (slow)

[Renfred Vepar (slow makๆ) @EMA_vepar]

🫧 Renfred Vepar
— Y3 Nelios House

「 ก็บอกว่าไม่กินมนุษย์ยังไงล่ะ หรือเจ้าอยากเป็นมื้อเช้าข้าจริงๆ ? 」
「 … 」
「 …ไม่กินหรอกน่า 」

Doc : https://t.co/7NVIVcuQkw

(Co, Role, DM ok)
(ฝากปลาที่ไม่ค่อยขึ้นบกด้วยค่ะ 🐟)

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMASS2 ความหมายของตราวัฎนภาคืออะไร?

เนื่องจากในสตอรี่อีเว้นท์สุดท้ายนั้น ทางออฟฟิเชี่ยลได้เปิดเผยเรื่องราวเกี่ยวกับยุคสมัยสงครามออกมา มีความสับสนเกิดขึ้นมากมาย และทุกคนยังตัดสินใจไม่ถูกว่าตราวัฎนภามีไว้ทำไม ปลดแล้วได้อะไร เราจึงเขียนสรุปใจความโดยรวมมาให้

ขออภัยที่ลงช้าค่ะ

https://t.co/a9O23p5tsZ

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

สำหรับผู้ที่มีข้อสงสัยเกี่ยวกับข้อมูลสตอรี่สุดท้าย สามารถส่งคำถามเข้ามาได้ ทางแม่งานจะเป็นคนตอบคำถามให้ค่ะ

ส่งคำถาม: https://t.co/kI9NmHusIf

ดูคำตอบ: https://t.co/m4WLwVqRgW

ขอบคุณมากค่ะ 🙇‍♀️

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMASS2 Last Event

ประเภท: รีแอคชั่นและการแต่งเติมประวัติของตัวละคร (ตามใจอยาก)

ในเรื่องราวสุดท้ายนี้ ทางเราได้เปิดเผยความจริงทั้งหมดของโลกยุคสงครามให้ทุกคนได้รับรู้ ซึ่งผู้ที่มีตราวัฎนภาทุกท่าน จะมองเห็น ‘อดีตชาติ’ ของพวกเขาเองในยุคสงคราม ว่าเกิดอะไร ทำอะไรไว้ และถูกใครสังหารมา

ความทรงจำที่รุนแรงในสงครามทุกรูปแบบ สามารถเล่นได้หมด ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีข้อจำกัด

**โปรดติด TW ทุกอย่างไว้ให้ชัดเจน ซ่อนภาพที่มีความรุนแรง หรือลงในเว็บไซด์เฉพาะทางเท่านั้น**

ข้อมูลเบื้องต้นยุคสงคราม

https://t.co/OynCmMdZb5

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 The Truth

หอประชุมแห่งชาติ, บลันธาเรีย

เวทีสำหรับจัดแถลงข่าวได้เตรียมพร้อมเรียบร้อย เมื่อผู้รายงานการแถลงวันนี้มาถึง เขาคือหัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการจากสภาเวทมนตร์ ทันทีที่ปรากฎตัว ผู้คนในหอประชุมต่างส่งเสียงฮือฮาเต็มไปหมด เพราะรูปลักษณ์ของเขาไม่มีคำว่าใกล้เคียงกับรูปแบบเดิมที่เห็นมานานกว่าร้อยปี

เกิดอะไรขึ้นกับเคียรอน เดอ เมลูน่า?

เขาสีแดงดำบนเรือนผมสีทอง นัยน์ตาพื้นสีดำตัดกับดวงตาสีแดงก่ำราวกับไม่ใช่เผ่าพันธุ์ใดบนโลกใบนี้ เขายังคงวางทีท่าสงบไม่ตื่นตระหนักอะไร ใบหน้างามประดับรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงเตรียมแถลงข่าว

“ก่อนเริ่มต้นการแถลงข่าวในวันนี้ ผมมีอะไรที่อยากจะบอกกับทุกคนก่อน ทุกคนคงจะสงสัยรูปลักษณ์ของผมใช่ไหมล่ะครับ?”

เขาใช้เวทมนตร์ฉายภาพของบุคคลที่มีลักษณะเหมือนกับตนเองอีกสิบกว่าคนให้นักข่าวดู

“พวกเขาคือเผ่าพันธุ์เอลฟ์รุ่นใหม่ครับ มีความสามารถในการใช้ธาตุมืดได้โดยไม่กลืนกินร่างกายของตนเอง และพวกเขาไม่มีขีดจำกัดที่เรียกว่า ‘ตราวัฎนภา’ ด้วยครับ”

ผู้คนในหอประชุมเริ่มส่งเสียงประหลาดใจ สับสน ว่าตนนั้นกำลังได้ยินอะไรอยู่ เผ่าพันธุ์ใหม่? ความมืดไร้ขีดจำกัด? ตราวัฎนภา?

เคียรอนเผยรอยยิ้ม ความสับสนมากมายนั้นไม่อาจตอบคำถามทีเดียวได้ เขารู้ จึงได้เตรียมการไว้แล้ว

“จากเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา ทุกคนคงเริ่มสงสัยกันมานานแล้วว่าประวัติศาสตร์โลกในยุคสงครามเป็นอย่างไรกันแน่ ถ้าจะให้เล่าประวัตินับพันปีในเวลาแค่ไม่นานคงยากเกินไป”

“ผมจึงเตรียมมาให้ทุกคนได้รับรู้ด้วยตนเอง แต่ก่อนอื่น ทุกคนรู้ไหมครับ ว่าสิ่งที่ท้องฟ้าเลือกสรร อย่างตราวัฎนภาที่อยากได้กันนักหนานั้น…แท้จริงแล้วคือ ‘คำสาป’”

นักข่าวทุกคนต่างฮือฮา พยายามจะส่งเสียงถามกลับว่าหมายความว่าอะไร ห้องประชุมเริ่มเต็มไปด้วยความวุ่นวาย สุดท้ายเคียรอนก็ยกมือขึ้นมาห้าม เพื่อให้ทุกเสียงเงียบไป

ขนาดในหอประชุมยังแตกตื่นขนาดนี้ พวกที่ดูทุกอย่างผ่านการถ่ายทอดสดจะร้อนรนแค่ไหนกันนะ?

“เพื่อเป็นรางวัลและคำตอบให้กับทุกสิ่งที่พวกคุณสงสัย ผมขอประกาศว่าจากนี้ไป…”

ครืน…

จู่ๆ บนหัวของเอลฟ์ผมทองก็ปรากฎลักษณะของตราวัฎนภาขนาดใหญ่กลางโถงประชุม มุมปากของเขาวาดรอยยิ้มสนุกสนา แล้วจึงดีดนิ้วหนึ่งครั้งเป็นสัญญาณ

เปราะ!

ชั่วพริบตาต่อมาตราวัฎนภาได้เริ่มแตกสลายพร้อมกัน…ทั่วโลก

__________

ทุกคนบนโลกต่างส่งเสียงกรีดร้องและทรมานออกมา เมื่อตราวัฎนภาที่เปรียบดั่งคำสาประดับโลกได้พังทลายลงไป สัญชาตญาณเก่าของเหล่าสัตว์ร้ายถูกเปิดเผย พันธะสัญญาเชื่อฟังของบีสต์ถูกทำลาย พลังงานเวทมนตร์บางอย่างหลั่งไหลเข้ามากะทันหัน พาลให้ร่างกายที่อ่อนแอกว่าเริ่มรับมือไม่ทันกับ ‘พลังดั้งเดิม’ ที่พวกเขาควรมี!

สัตว์ที่ไร้โซ่ตรวนล่าม มองเห็นภาพความทรงจำของอะไรบางอย่างที่คล้ายกับ ‘อดีตชาติ’ อันแสนยาวนาน ของวิญญาณพวกเขา ที่ต้องเกิดในกรงขังเดิมซ้ำๆ ไม่อาจเกิดใหม่เป็นใครอื่นได้ ภาชนะที่อ้างว่ารองรับเพียงตัวเรา แท้จริงแล้ว เป็นเพียงแค่การตีตราย้ำชัด ว่าโชคชะตาของทุกคนต่างถูกสาปด้วยคำว่านิรันดร์ เพื่อเป็นเครื่องสังเวยแด่

โลกมายาลวงแห่งความรื่นรมย์
(Esfurtia)

ทันใด

ภาพสงครามนับพันปีก็ไหลเข้าสู่ความทรงจำเท่าที่รับได้

ความรุนแรงและความโหดร้ายท่ามกลางซากศพที่นองไปด้วยทะเลเลือดเป็นอนันต์

กาลเวลาเคลื่อนผ่านคืนแล้วคืนเล่า ภาพของตัวเราในสงครามปรากฎแต่เราคือคนคนนั้นเสียเอง

ตรงหน้าเป็นนักเวทอมตะเรือนผมสีม่วงสะบัดพร้อมสะบั้นอาวุธและเวทนับไม่ถ้วนลงสู่สงคราม

ร่างที่ไร้วิญญาณล้มลงไม่เว้นนาที แต่ดวงตาของผู้ทำหาได้รู้สึกผิดไม่

ดวงตาแววโรจน์แดงฉานบ่งบอกความตั้งใจ การฆ่าล้างบางเผ่าพันธุ์ไม่ต่างจากนรกบนดิน

การเข่นฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า รักษา ก้าวสู่สนามรบ บาดเจ็บ ล้มตาย วนเวียนไม่รู้จบ

.
.

ภาพเหล่านั้นกำลังแสดงให้เห็นถึงอดีตที่น่าอึดอัดใจ จนภายในปั่นป่วน ความทรมานก่อเกิดผ่านตราวัฎนภาบนร่างกาย เป็นคำสาปที่สาปลงซ้ำๆมาเนิ่นนาน

และในวันนี้ ทุกคน...ได้เห็นความจริงอันโหดร้าย

ของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้นำ และผู้สร้างโลกอันสงบสุข ภายใต้หน้ากากที่สร้างเอาไว้

จอมเวทแห่งเพลิงผลาญมหาสงครามให้ทุกชีวิตสิโรราบจำยอม

เอนเดเลอัส นาร์เฟอร์เทีย

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

[EMA04] After War

ภายในคุกของสภาเวทมนตร์ไร้ซึ่งแสงส่อง รอบกายสัมผัสได้ถึงความเย็นของผิวน้ำ และกลิ่นคาวของเลือดที่ผสมอยู่ในนั้น

ดวงตาไร้แววที่เต็มไปด้วยความกระหายลืมขึ้น พร้อมกับสายตาที่มองเห็นทุกสิ่งในความมืด แม้แต่อุณหภูมิที่ต่าง

รอบตัวมีบ่อน้ำ แขนทั้งสองถูกตรึงอยู่กับผนัง ร่างกายยังคงเจ็บอยู่จากการต่อสู้ที่ผ่านมาไม่นาน

ที่สำคัญกว่า เขารู้สึกถึงพลังที่ถูกลดทอนจนเหือดหายไป ผิดกับความกระหายที่เพิ่มสูงขึ้น

" อ.... "

เสียงลมหายใจของแวมไพร์ดัง และพยายามอดทนต่อความกระหายนั้นให้ได้

" อึก! "

แต่เลือดที่ไหลออกจากกายนั้น ทำให้ทุกอย่างยากขึ้นไปอีก

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04

'ชัยชนะเพียงหนึ่งครั้ง ไม่อาจนำพาสันติสุขแท้จริงมาสู่โลกใบนี้ได้'

ในวันต่อไปพวกเราก็ต้องหยิบอาวุธขึ้นมาสู้ โดยที่บาดแผลยังไม่ทันหายดีด้วยซ้ำ วันถัดไปอีกเราอาจสูญเสีย แต่แล้วอย่างไร

วงจรแห่งความทรมานที่เรียกว่าสงครามจะไม่มีวันสิ้นสุดลง

หากปราศจาก...

.
.
.
.

'คงเป็นอย่างที่เจ้าว่าไว้'

จากมุมมองตรงนี้ เราต่างได้มองเห็นความเสียหายมากมายจากยุคสมัยใหม่ที่แสนสงบสุข ภาพมายากำลังเริ่มพังทลาย พวกเขาต่างคิดว่าการได้ชัยเพียงหนึ่งครั้ง หมายความว่าทุกอย่างจะจบลง

ไม่มีทางหรอก โลกนี้ไม่ใจดีขนาดนั้น

วันพรุ่งนี้มอนสเตอร์ตัวใดจะปรากฎ ภัยแบบไหนจะมารุกราน เราไม่อาจคาดเดาอะไรได้เลย จนกว่าต้องเผชิญหน้ากับมันไปซ้ำๆ

ทุกชัยชนะ แลกมากับจิตใจที่จำยอมจนอยากยอมแพ้

เหมือนในครั้งนี้

ชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังจากมังกรเหล็กไหลถูกกำจัดลงไป ทั่วทั้งสนามรบกำลังเร่งมือช่วยเหลือ เข้ามารักษาคนเจ็บเท่าที่จะทำได้ ปลายแสงจะฟากฟ้ากำลังโปรยปรายลงมาสู่เช้าวันใหม่ พร้อมกับการสลายตัวไปของมังกร...

และสัญญาณของการทำลายล้างที่มันพลีชีพเพื่อครั้งนี้ ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...!?

[Prof.Karlos | Head of Neilios @EMA_Karlos]

" หึ... "

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04

ดินแดนแห่งเวทมนตร์ในฝันแปรผันกลายเป็นสนามรบ คลุกกลิ่นคาวเลือดและซากศพอย่างน่าสยดสยอง มอนสเตอร์จำนวนมากเดินเรียงรายเข้ามารุมล้อม มังกรที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ ราวกับว่าพวกมันมีเจตจำนงอันแรงกล้าที่จะทำลายทวีปนี้มาเนิ่นนานแล้ว

อดทน อดกลั้นเอาไว้ ต้องอยู่ภายใต้เงาของศัตรูผู้ไม่วันวางวาย

เปรียบดั่งสัตว์ร้ายในกรงขัง ที่รอขยี้ขย้ำทุกคนให้ตายเพราะโกรธา

ผู้นำกองทัพฝั่งสถาบันเอสเฟอเทียต่างล้มลุกคลุกคลาน หมดสภาพการต่อสู้ แม้จะพยายามทุ่มสุดตัวมากแค่ไหนพวกเขาก็ยังมี ‘ขีดจำกัด’ ที่ไม่อาจข้ามไปได้อยู่ แตกต่างจาก ‘พวกเรา’

“อุหวา สภาพย่ำแย่กันจังเลยนะ น่าสงสาร น่าสงสาร”

“เอเวอลีน ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกอย่างที่ปากพูด ก็เงียบเถอะ”

“อะไรกันยะ! ฉันสมเพชพวกนั้น ก็เหมือนกับความสงสารนั่นแหละ!”

“อย่าเถียงสุภาพสตรีสิครับ คุณวาลัคส์”

“ใช่แล้วๆๆ คนที่เถียงฉันได้น่ะ ไม่อนุญาตให้มีอยู่ จูโน่ยังเข้าใจเลยเห็นไหมล่ะ”

เหล่าบุคคลไม่คุ้นหน้าคุ้นตายืนเถียงกันอยู่บนเนินเขาสูง ประกอบไปด้วยชายร่างใหญ่สวมหมวกเหล็กคุมหัว ชายร่างสูงผมสีแดงแลดูสุภาพ กับหญิงสาวตัวเล็กเจ้าของนามว่าเอเวอลีน

พวกเขามีนิสัยแตกต่างกัน เหมือนกันก็แค่รูปลักษณ์บางส่วนเช่นสีตาและการมีชิ้นส่วนร่างกายประดับด้วยวัสดุเวทมนตร์เทคโนโลยีพิเศษ…

แต่พวกเขา ต่างสวมเครื่องแบบสภาเวทมนตร์ทั้งนั้น

“แม้แต่ผมก็ห้ามเถียงคุณเหรอครับ อิวี่?”

“อะ…!”

ใครบางคนเดินตามหลังเข้ามาพร้อมเอ่ยถามหยอกล้อหญิงสาว ใบหน้าคนถามยิ้มไม่บ่งบอกอารมณ์ แต่คนถูกถามกลับหน้าซีดเซียว

“ไม่มีทางค่ะ! ถ้าเป็นเคียนี่ล่ะก็ พูดถูกหมดทุกอย่างนั่นแหละ~”

“งั้นเหรอครับ ดีใจจังเลย”

เอลฟ์ผมทองไร้ผ้าปิดตา เดินก้าวขึ้นมาหน้าสุดเพื่อมองดูสนามรบจากมุมนี้ สภาพของมันย่ำแย่มาก ดวงตาสีแดงดำปรายมองความเลวร้ายไร้ที่สิ้นสุด สลับกับสีหน้าสิ้นหวังของชาวบ้าน

ที่เห็นจะยังดูไหวอยู่…คงมีแค่นักเรียนไม่กี่คนที่ไม่อยากยอมแพ้

อยากจะรอดกลับ เชื่อมั่นว่าถ้าเรื่องเลวร้ายตรงนี้จบลง ทุกคนจะสามารถกลับไปเล่นสนุกได้ด้วยกันเหมือนเดิม? การติดอยู่ในลูปของภาพมายานิรันดร์มานาน ส่งผลให้บางคนยังคงยึดมั่นว่าทุกสิ่งจะกลับมาสินะ

นั่นก็ไม่เลว

แต่นั่นไม่มีทางหรอกครับ

เพราะบนโลกนี้ไร้ซึ่งดวงตะวันและจันทราที่โอบกอดพวกคุณไปแล้ว

“พวกเราควรไปกันเลยไหมคะ? หรือรอให้เจ้าพวกนั้นตายหมดก่อน?”

เอเวอลีนถามอีกครั้ง แต่หนนี้จูโน่กลับตอบให้แทน

“ปล่อยให้ตายหมดไม่ได้หรอกครับ ต้องเหลือพวกใจกล้าเอาไว้จำนวนหนึ่ง ตอนที่โลกเปลี่ยนแปลงไปเพราะอะไร จะได้มีพยานสักหน่อย”

“ถูกต้องแล้วครับ อำนาจที่ได้มาซึ่งการซื้อขายหรือยึดครอง มันไม่ถาวรหรอก”

“...”

“ต้องทำให้สิ้นหวังเสียก่อน แล้วปรากฎตัวในยามท้อแท้ นั่นแหละถึงจะเป็นอำนาจที่แท้จริง”

เคียรอนแสยะยิ้ม เมื่อนึกถึงการควบคุมจิตใจคนที่ง่ายดายกว่าการใช้คำสาปหรือเวทมนตร์ แต่เขาก็รู้ว่าทุกอย่างไม่มีคำว่าตลอดไป หลังจากนี้พอเชื่อใจแล้วค่อยล่ามโซ่ใหม่ ทับอันเก่าไปก็ได้

“ไปกันเถอะครับ ตามที่ตกลงไว้ บุคลากรส่วนใหญ่ให้เข้าไปช่วยเหลือพวกเขารอดชีวิตกลับมา”

“ครับ”

“โอเค้!”

“อืม”

“ส่วนคาร์ลอส…จับเป็นเท่านั้นครับ เพราะเขายังมีประโยชน์อีกเยอะ”

“ถ้ายังมีแรงขัดขืนล่ะครับ?” จูโน่เอ่ยถาม

“อืม…ผมไม่ชอบตัวหมากที่ถูกตัดแขนขาซะด้วย งั้นควักลูกตาสักข้างก็ดีนะครับ ให้สาหัสนิดหน่อย แต่อย่าพิการเลย มันดูใช้งานได้ไม่คุ้ม”

“รับทราบครับ ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านเป็นอย่างดี”

“ได้เวลาแล้ว”

พวกเขาทั้งสี่คนแสดงสีหน้าตื่นเต้นที่จะได้ออกมาบนโลกใบนี้อย่างเหมาะสมมาโดยตลอด ทันทีที่สะสมพลังเวทมาไว้ในร่างกาย เพื่อเตรียมพร้อมเข้าสู่สนามรบ บนใบหน้าของพวกเขาก็ปรากฎเขาดุจดั่งอสุราขึ้นมา…

“ไปจบเรื่องนี้ในแบบที่พวกเราวาดฝันกันเถอะครับ”

.
.
.
.
.
สภาเวทมนตร์เข้าสู่สนามรบ

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 End?

แพะรับบาป

ท้องนภาสาดสีแดงราวกับเผยธาตุแท้ของสงครามในครั้งนี้

ความรู้สึกเสียวสันหลังปรากฏขึ้น ในตอนที่ร่างกายของตนทรุดจนต้องใช้ดาบค้ำยันเอาไว้

" ... "

!

ทันทีที่สภาเวทมนตร์ปรากฏตัวพร้อมผู้แปลกหน้า ร่างของคาร์ลอสก็ถูกสูบพลังออกไปจนหมด พร้อมโซ่ที่ลากตรึงร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสเอาไว้

“ อั่กก! ”

โซ่นั้นทำหน้าที่ไม่ต่างจากกำไลระงับเวทมนตร์ มันระงับเวทมนตร์ทุกอย่างในกายของคาร์ลอส

อุปกรณ์เวทมนตร์ต่างๆ ที่เขากระจายสู่นักเรียนนั้นเสื่อมสภาพลง เพราะคาร์ลอสไม่อาจใช้พลังเวทได้อีกต่อไปแล้ว

" เคีย... "

ร่างกายถูกยึดยากขยับ แม้แต่พูดยังทำไม่ได้

แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ตัวการปรากฎมาในตอนสุดท้าย เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อขยับให้หลุดออกจากโซ่ที่รัดแน่น แต่เมื่อยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ก็ยิ่งรัดเหมือนใยแมงมุมที่จับเหยื่อ

ใบหน้าของเอลฟ์หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการเปลี่ยนไป ในยามนี้เขาไม่เหมือนเดิม แต่รอยยิ้มยังคงเหมือนเดิม

"นึกว่าจะไม่ได้เจอคุณซะแล้วคาร์ลอส ดีใจจังเลยนะครับ"

เคียรอนวาดรอยยิ้มทักทายให้กับสภาพแวมไพร์ที่บาดแผลไม่สู้ดีนัก

" เก่งนะครับที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่สภาพแบบนี้คงไม่ขัดขืนอะไรแล้ว "

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้านั้นสมกับผู้ชนะในเกมกระดาน

" ผมจะไม่พูดพล่ำทำเพลงอะไรเยอะมากมาย จงรู้เอาไว้ "

ใบหน้าผู้ผยองในชัยชนะหันไปหาเหล่านักเรียนและประชาชนไลเซลันด์

" ทางสภาเวทมนตร์ขอจับกุม คาร์ลอส เบลค เฟเรซเต้ ในข้อหาผู้เสกคำสาปหายนะและเวทมนตร์โบราณ จนทำให้เกิดผลกระทบวงกว้างต่อไลเซลันด์ จนกว่าจะสอบสวนจนสิ้น บุคคลผู้นี้จะอยู่ในฐานะผู้ต้องโทษประหาร "

รอยยิ้มสะใจปรากฏบนหน้าของผู้นำที่แท้จริงอย่างชัดเจน

หลักฐานความผิดหลายประการถูกกระจายไปทั่วโลกตั้งแต่เมื่อวาน บุคคลที่ใช้เวทมนตร์โบราณสร้างคำสาประดับโลกขึ้นมา คนที่ทำให้ทุกคนในสนามรบโดนลูกหลงจนเสียชีวิตเพราะเวทโบราณ คดีของคาร์ลอสเรียงกันยาวเยียดเสียจนอ่านทีเดียวไม่หมด

" ไม่... "

ดวงตาเบิกโพลงกว้างในยามที่รู้สิ่งที่ตัวเองจะได้รับ กระจกอันเป็นภาพความทรงจำหลากหลายค่อยๆ แตกเป็นเสี่ยงๆจมดิ่งสู่ห้วงลึกของจิตใจ ร่างกายเย็นชาวาบไปทั่วผิวกาย มือกำหมัดแน่นเหมือนจะพยายามคว้าไปที่เคียรอนแต่มันก็ไม่เป็นผล

' ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ '

' มันจบแล้วงั้นหรือ.... '

ดวงตาสีแดงทั้งสองข้างมองไปยังเคียรอน

" พวกแกชนะแล้ว... "

"หึ ขอบคุณที่ชมครับ"

แวมไพร์ไม่แม้แต่จะพูดคำใดออกมาหลังจากนั้น เขาเลือกที่จะเงียบและยอมจำนนต่อชะตา

ดวงตาไร้ชีวาหันไปมองตามเสียงเรียก ของเหล่าผู้ที่เอ่ยชื่อของตนออกมา

แต่...มันก็มีเพียงรอยยิ้มบางที่ตอบรับ ราวกับว่านี่คือบทเรียนสุดท้าย ที่เขาอยากจะสอนและฝากมันเอาไว้ กับผู้รอดชีวิตทุกคน

' จงก้าวต่อไป '

' และเข้มแข็งด้วยตัวเองให้ได้ '

ในทันใดร่างของคาร์ลอสก็ถูกสภาเวทมนตร์พาไป และหายไปพร้อมกับความมืดของรัตติกาล

.
.
ทิ้งเอาไว้เพียงภาพสุดท้าย
.
.
โดยที่ไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04

คำสาปของแอนเดรสทำให้ทั่วทั้งไลเซลันด์ชะงัก

ไม่แม้แต่อาจารย์ผู้สอนเชี่ยวชาญวิชาคำสาป

ร่างชะงักไม่อาจเคลื่อนไหวได้ แม้จะดิ้นรนเพียงใดก็ยิ่งยึดแน่น

ฟึ่บ!

ลมเบาๆ ผ่านใบหูของคาร์ลอสไปก่อนจะปรากฎเงาที่ด้านหลัง

ฉึก!!!

ดาบสีขาวแห่งคำสาป เล่มเดียวกันกับที่เคยใช้กับนักเวทอมตะ

แทงเข้าที่กลางลำตัวของคาร์ลอส

ดาบนั้นอาบคำสาปแห่งรัตติกาลเอาไว้ มันกำกลืนกินคำสาปและพลังโบราณ ทำให้ร่างกายที่เคยประคองนั้นเสียสมดุลอย่างหนัก

" อ...แอน..เดรส "

เลือดสีดำไหลออกจากปาก พร้อมๆกับภายในกายที่ปั่นป่วนไปหมด

คำสาปและพลังโบราณภายในกายของคาร์ลอสระเบิดออกมาทั่วไลเซลันด์

" อ๊ากกกกกกกกกกกก! "

เสียงทรมานของแวมไพร์ดังลั่น

" คิก ขอโทษนะครับ พอดี...คำสั่งให้จับเป็น เพราะฉะนั้น "

" ตัดกำลังไว้ก่อน เนอะ~ "

ปลายดาบหมุนบิดก่อนจะตวัดสะบัดจนเลือดสีดำกระเซ็นสาดตามแรง

" อั่ก..! "

ร่างของแวมไพร์ทรุดลงกับพื้น ไม่รู้ชะตากรรมหลังจากนั้น

.
.
.

แอนเดรสหายไปกับความมืด

.
.
.

[ผลกระทบของคำสาป]

ทำให้ทั้งเมืองตกอยู่ในสภาวะหลอกหลอน และสิ้นหวัง

เพียงแค่ 5นาที

[เชิงระบบ : ลด HP 1 แต้ม ทุก 30 นาที]

[คาร์ลอส HP เหลือ 1 และไม่สามารถฮีลได้]

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

เสียงกรีดร้องดังทั่วไลเซลันด์

ภาพฝันร้ายพร้อมคำสาปนั้นวุ่นวายเกินกว่าจะต้านทานได้ไหว ภาพนักเรียนและชาวเมืองบาดเจ็บไปทั่ว ความโกลาหลที่เกลียดชังนักหนาแต่กลับไม่อาจหลีกเลี่ยง

เอลเลียสหยิบคทาก่อนจะปลดล็อคพลังความโกรธที่เก็บสะสมเอาไว้

.
.

เอลฟ์หนุ่มผู้งดงามเดินไปยังน้ำพุขอพรอันเป็นใจกลางของไลเซลันด์และยังเป็นอดีตที่เคยมีผลึกขนาดใหญ่ซ่อนไว้

เขาร่ายเวทมนตร์ด้วยคทาจนเกิดน้ำแข็งที่ส่องสว่าง

ปราสาทน้ำแข็งที่ร่ายปรากฎขึ้น

ปราสาทขนาดใหญ่ที่เกิดจากความพิโรธที่สะสมมาหลายวัน

" ที่พำนักแดนน้ำแข็ง "

" จงรับรู้ความโกรธ จงพัดพาทุกสิ่งให้กลายเป็นหิมะขาวพิสุทธิ์ เย็นเยือกเฉือนกายผู้ทำลายความสงบสุขอย่างไร้ความเห็นใจ "

คทาถูกยกขึ้นพร้อมปรากฎน้ำแข็งที่กลายเป็นบาเรียขนาดใหญ่อารักษ์เอสเฟอเทีย

ลมแห่งเหมันต์พัดลบล้างคำสาป ตามที่คาร์ลอสเคยสอนเอลเลียสเอาไว้

' ต้องมากกว่านี้ '

เอลเลียสใช้พลังเวททั้งหมดที่มีใส่พลังเข้าไปในคทา จนร่างกายของตนถูกหิมะกัดกิน

.
.

คำสาปที่ปะทุทั่วเมืองกำลังถูกปัดเป่า

[เชิงระบบ : ผลกระทบทุกอย่างหายไป ฟื้นฟู HP และ MP ของทุกคนจนเต็มหลอด ร่างกายไม่มีบาดแผลใด]

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA04 DAY4 / NIGHT 4

สรุปเหตุการณ์
- เริ่มต้นวันด้วยหิมะตกหนักมาก อุณหภูมิ -15 องศา ผู้คนเป็นไข้หวัด
- บอสใหญ่ DeathStride แห่งความมืดปรากฎตัว เลือด 40,000 แต่ตัวบอสมีความสามารถเด้งเลือด
- ใครสักคนทำขวดไวรัสชนิดใหม่แตก กระจายไปทั่วไลเซลันด์ ติด Debuff ทำให้ฮีลไม่เกิน 15/35 ทั้งฐาน
- อาการวินเวียน อาเจียน ไข้ขึ้น สาหัสทั้งฐาน
- มีแมวดำไปแจกลูกอมรสไข้ ทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น
- สภาเวทช่วยตีมอนสเตอร์ด้วยคน แต่มือลั่นไปบัฟบอส
- บอสตายลงแล้ว ของดรอปเป็นขวด MP5 แต้ม
- มีคนใช้เวทมนตร์เพื่อกลืนกินหลักฐานสำคัญของใครบางคนระยะ 1 กิโลเมตรรอบฐาน ลบล้าง 'ผลงาน' ทิ้งไป
- สภาเวทถูกจับตามองมากขึ้น
- ใครไม่รู้ ทำให้ทุกคนติดอยู่ในเวทลวงตาและฝันร้ายทั้งสนาม
- อาจารย์คาร์ลอสที่กำลังพยายามช่วยทุกคนระหว่างตกอยู่ในฝันร้าย แต่เพราะความประมาท เลยถูกแทงอาการสาหัส
- คำสาปในตัวอาจารย์ถูกปลดปล่อยออกมา ส่งผลกระทบให้ HP - 1/30 นาที
- มีคนมาแจกยาแอนตี้ไวรัสให้อาการดีขึ้นเล็กน้อย
- ทุกคนตกอยู่ในคำสาปของคาร์ลอสตั้งแต่ 22.00 - 12.30 น. (คิดเป็นลด HP-5 แต้ม)
- แอสเซลูเซียสร่ายเวทเพื่อต้านคำสาปเอาไว้ให้ทุกคน HP+1 ต่อชั่วโมง (คิดเป็น HP+2)
- นักเรียนสองคนจ่ายพลังมานาจนเกือบหมด เพื่อฟื้นฟูทุกคน 1 ครั้ง (HP/MP+5)
- อาจารย์เอลเลียสโกรธจัดที่ทุกสิ่งทุกอย่างวุ่นวายไปหมด สภาพแวดล้อมย่ำแย่ ความสะอาดติดลบ สภาพอากาศเลวร้าย คำสาปกระจายตัว เหล่าประชาชนที่ต้องมากัดฟันสู้ จึงระเบิดพลังทั้งหมดเพื่อเรียกเวทน้ำแข็งมาลบล้างทุกอย่างให้ทุกคน

สรุปเชิงระบบ
- ตีบอสหักค่าเข้าร่วม / ค่าทำดาเมจด้วยตัวเอง
- ติดดีบัฟฮีลไม่เต็มหลอด 15/35 ทุกคน
- บอสตาย ดรอปขวด MP 5 แต้ม (จะเก็บไว้หรือใช้เลยก็ได้)
- คำสาปของอาจารย์คาร์ลอส 2 ชั่วโมง 30 นาที = HP-5
- ฮีลจากสภาเวทแอสเซลูเซียส = HP+2
- ฮีลจากนักเรียน = HP/MP + 5
- การกำจัดดีบัฟทั้งหมดรวมถึงรักษา คุมสถานการณ์จากอาจารย์เอลเลียส = ดีบัฟเลือดไม่เต็มหลอดหายไป ทุกคนฟื้นฟู HP/MP เต็มหลอด

ผลกระทบเชิงสตอรี่
- แม้ทุกอย่างจะดูปลอดภัย แต่ฝั่งสถาบันกลับสูญเสียบุคลากรที่เป็นหัวหอกหลักไปแล้วถึง 2 คน (คาร์ลอส เบียทิซ = หมดสติ) อาจารย์อ่อนแรงอีก 1 คน (เอลเลียส) แต่สถานการณ์ยังคงประคับประคองได้อย่างยากลำบาก
- ไข้หวัดดีขึ้น อาการบาดเจ็บหายไป ทว่าจิตใจที่ต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้ายซ้ำๆ โดยไม่รู้ว่าทุกอย่างจะจบเมื่อไหร่
- พรุ่งนี้จะต้องพบเจอกับอะไรอีก...แล้วจะรอดไปได้อีกนานแค่ไหนกันนะ...?

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

“ทุกคน รวมตัวด่วนที่หน้าน้ำพุขอพรประจำสถาบันเอสเฟอเทีย”

เสียงประกาศวนซ้ำไปซ้ำมาจากมุมไหนก็ไม่รู้ของสถาบัน เรียกให้ทุกคนที่กำลังพักผ่อนจะหลับไหล ต้องออกมาพบกันให้หมด…!

“พบกันที่น้ำพุ”

อย่าลืมล่ะ

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

[หนังสือพิมพ์จากสำนักข่าวนิรนาม]

ข่าวด่วน!!!

หนังสือพิมพ์ได้ถูกตีพิมพ์เรื่องราวสุดช็อคไปทั่วเมืองไลเซลันด์ ดินแดนเวทมนตร์สร้างมาจากชีวิตหนึ่งของเอลฟ์ที่กล่าวอ้างว่าเธอคือราชินีเอลฟ์ที่เหลือรอดจากสงคราม นามว่า เอวาลันน่า ลูเนียเวลาสโก เดอ นาร์เฟอร์เทีย ภรรยาคนเดียวตลอดชีวิตของเอนเดเลอัส นาร์เฟอร์เทีย

แต่มีสิ่งใดอีกที่ชาวเมืองยังไม่รู้และผู้นำทวีปอย่างเอนเดเลอัสปิดซ่อนไว้ หลายต่อหลายครั้งที่ชาวเมืองมักจะถูกปิดหูปิดตาราวกับผู้นำต้องการให้รู้เพียงสิ่งที่ตัวเองปรารถนาให้รู้ ซ่อนความจริงไว้ภายใต้คำว่าตนต้องแบกรับความหนักหนาไว้ไม่อาจบอกความจริงให้ผู้คนแบกรับ เช่นนั้นจะต่างอะไรจากผู้ลวงโลกอยากให้เมืองเต็มไปด้วยทุ่งดอกไม้ดูปลอดภัยแต่โลกภายนอกจะเป็นอย่างไรไม่ต้องรับรู้

อย่างไรก็ตาม, เรื่องคำสาปขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นโดยอ้างว่านักเรียนสร้าง ฟังดูน่าตลกขบขัน สถาบันสอนวิชาคำสาปเพื่อให้นักเรียนมาสาปสถาบันเสียเอง..? หรือเป็นเพียงการจัดฉากจากใครบางคนที่แม้แต่ผู้อำนวยการและสภาเวทมนตร์ก็ยังหาตัวผู้ร้ายไม่ได้ นักเรียนถึงได้กลายเป็นแพะรับบาปไปเสียอย่างนั้น

ทางสถาบันขอความร่วมมือชาวเมืองไลเซลันด์และนักเรียนมาร่วมมือช่วยกันแก้คำสาป ยังมิทันแก้ไขคำสาปก่อนหน้าได้ก็จะอัญเชิญสิ่งอันตรายที่ไม่รู้ว่าแกนกลางคำสาปอยู่ไหน จะหาเจอได้ง่ายๆเช่นคิดไว้จริงน่ะหรือ?

ทำไมถึงชอบให้ชาวเมืองและนักเรียนที่รักนักรักหนาต้องมาเสี่ยง มีใครบ้างที่จะกล้าเสี่ยงไปกับผู้นำที่ไม่มีแผนรับมือ จะปล่อยให้ลูกหลานท่านเสี่ยงไปกับคำยืนกรานว่าจะปลอดภัย ไม่ต้องห่วงเพราะทั้งบุคคากรกับสภาเวทมนตร์จะช่วยกันควบคุมดูแลไม่ให้เกิดอันตราย

ผู้อ่านที่รัก จนกระทั่งตอนนี้แล้วเรายังเชื่อว่าทุกอย่างจะปลอดภัยได้จริงหรือ…?

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA_Senzafine

เมื่อถึงคราวราตรีกาลมาบรรจบ เสียงรถม้านำพาขบวนพาเหรดปรากฎกายเข้ามาอย่างสมเกียรติ เพียงเพราะคราวนี้พวกเขาได้รับ ‘การร้องขอ’ ให้เข้ามาทำการแสดง

พื้นที่บริเวณลานอเนกประสงค์ถูกจับจอง ครองด้วยโรงละครลวงหลอกฝัน รอบข้างเหมือนดั่งสวนสนุกยามค่ำคืน มีทั้งร้านค้า ร้านเล่นเกม ไปจนถึงร้านขายเครื่องประดับน่าขนลุกตั้งเรียงรายกันเต็มไปหมด

ปฏิเสธไม่ได้ว่าทำนองเพลงของพวกเขานั้น ดึงดูดให้ตัวคุณก้าวเดินเข้าไป

ทว่าอย่าได้กังวล ครั้งนี้จะต้องไม่เหมือนเดิมแน่

คุณมีสิทธิ์เลือกที่จะตัดสินใจรับ ‘หน้ากาก’ มาสวมใส่หรือไม่ก็ได้

“ยินดีต้อนรับ นักแสดงผู้ทรงเกียรติทุกท่าน”

น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝันดังมาจากชายสวมชุดขาว เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่มีหน้ากากบดบังทั้งหมด ราวกับจะประกาศว่าตนนั้นพิเศษกว่าใคร

“ฉันคือหัวหน้าคณะละครนิจนิรันดร์”

ฝ่ามือถูกยื่นออกมาพร้อมหน้ากากสีขาวตรงหน้า

“สวมมันสิ จะปล่อยให้ผู้ชมรอนานไปมากกว่านี้คงไม่ดีใช่ไหม?”

เอาสิ เลือกสิ รับไปสิ

ตอนนี้คุณได้รับโอกาสทดสอบความต้องการแสนบิดเบี้ยวของตนเองแล้ว

ก้าวเข้ามาสิ เดินเข้ามา

พิสูจน์ให้โลกเห็นว่าคุณนั้นคู่ควรที่จะเป็น

‘นักแสดง’ อย่างแท้จริง

—————————
Event info: https://t.co/U37lCvmmIY
Duration: 13 Days (6 Oct - 18 Oct) สามารถเล่นย้อนหลังได้เสมอ แต่เมื่อสิ้นสุดระยะเวลา เหตุการณ์ของคอมมูก็จะเดินหน้าเข้าสู่อีเว้นท์ถัดไป

[Endy 💜 (Time Travel) #EMA_ปาร์ตี้ชุดนอน @EMA_Endy]

[#EMA03]

กึก…

ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังสับสนไม่เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้า ผู้อำนวยการสถาบันเอสเฟอเทียก็ได้มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าน้ำพุขอพร

ขั้นตอนของเกมคำสาปมรณาได้เสร็จสิ้นไปแล้ว เพราะหาคำตอบเจอก่อนหมดเวลา นักเรียนทั้ง 8 ที่เป็นเครื่องสังเวย จึงยังมีชีวิตอยู่ แม้จะอาการสาหัสก็ตาม

หน้าที่ของพวกเขา คือเป็นพลังงานให้กับเวททำลายมนต์ลวงตาเขตแดนน้ำพุ

ส่วนวิญญาณของเคียรอน…ก็คงเป็นเครื่องสังเวยศาสตร์บิดเบือนนภา เพื่อเปิดเผยเรื่องผลึกเวทชิ้นแรกให้ทุกคนรับรู้

บทละครยิ่งใหญ่ เพื่อความต้องการเดียวกัน

พ่อมดในร่างผู้ใหญ่หายใจเข้าลึกๆ แล้วร่ายเวทให้เสียงของตนกระจายไปทั่วสถาบัน

“สิ่งที่ทุกคนเห็นอยู่ตรงนี้…คือผลึกเวทมนตร์ชิ้นแรกของโลก! ที่ไม่ได้สร้างจากแค่วิญญาณเผ่าเอลฟ์ แต่เป็นทั้งร่างกายของผู้เป็นราชินี!”

เอนเดเลอัสประกาศดังลั่น พร้อมกับบอกความจริงทั้งหมดให้พวกเขาได้รับรู้

“เขตแดนที่แสนปลอดภัยของไลเซลันด์ กาลเวลาหมุนวนให้มีทุกฤดูกาล พื้นที่อุดมสมบูรณ์ของทวีปแห่งนี้ ถูกปกป้องรักษามาด้วยพลังของผลึกเวทชิ้นนี้มาตั้งแต่แรกเริ่มก่อตั้ง!”

พลังงานมากมายต่างกระจายออกไปทำหน้าที่บำรุงรักษาไลเซลันด์มาตลอดแปดร้อยปี ปกป้อง คุ้มครอง ให้ดินแดนนี้ไม่มีภัยอันตรายมาเยือนสักครั้ง

ใช่แล้ว

ที่ผ่านมาทุกคนที่นี่

ก็พึ่งพาพลังงานจาก ‘ผลึกเวทมนตร์’ มาตั้งแต่แรก

ปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกๆ ชีวิตล้วนได้รับการคุ้มครองจากนาง หลบหนีไม่ได้ว่าทุกคนอยู่รอดได้เพราะมีหนึ่งชีวิตต้องเสียสละมาโดยตลอด

“นี่คือ ‘ความจริง’ ที่เกมคำสาปอยากจะบอกพวกเรา….”

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลง ตนไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองภาพของผลึกเวทด้านหลังด้วยซ้ำ

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย

“และเป็นความลับ ที่ฉันปิดบังพวกเธอมาตลอด ในที่สุดก็ได้รู้สักทีนะ”

สิ้นสุดคำพูด เอนเดเลอัสก็หันไปสั่งการให้เอลเลียสที่ยังสับสน รับหน้าที่ดูแลรักษานักเรียนทั้งแปดคนต่อไป ส่วนตัวเขาก็เดินออกไปจากสถานการณ์นี้

วันรุ่งขึ้นมาเยือนเมื่อไหร่ ข่าวคงจะกระจายไปทั่วโลกให้ทุกคนรับรู้

ดินแดนเวทมนตร์อะไรกันเล่า

ก็ใช้ชีวิตของคนอื่นมาตลอดแท้ๆ

[EMA_Story (สำหรับลงสตอรี่เท่านั้น) @EMA__Story]

#EMA03 #EMA_Story

See the Truth World

.
.
.
แสงสว่างเรืองรองเปล่งประกายออกมาจากน้ำพุขอพร เมื่อถึงเวลาที่กำหนด เสียงเข็มนาฬิกาปริศนาก็ได้หยุดเดินไป

เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากวงแสงสว่าง…จรดเขียนลงเป็นทาง แม้ไม่มีเสียงเอ่ยบอก แต่ถ้อยคำนั้นกลับตอบทุกคนได้ชัด

‘ยินดีด้วย แกชนะแล้ว’

[EMA_Story (สำหรับลงสตอรี่เท่านั้น) @EMA__Story]

#EMA03 : Final Question

Trigger Warning
- Main Character Death
- Blood
- Dead body (Picture)

https://t.co/mRjqqRydfp (Novel version)

Good Night My Little Kid
Let me sing this
To your last night

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

วันอังคาร 7 พฤศจิกายน E.S 837 | 19.00

เริ่มแล้ว เริ่มแล้ว-❄️☃️⛄️

กิจกรรมกระชับมิตรภาพเริ่มต้นขึ้นแล้ว

แม้ว่าคุณจะไม่รู้จักกันก็สามารถร่วมกันสร้างตุ๊กตาหิมะได้ ถ้ามาด้วยกันก็ยิ่งต้องช่วยกันสร้างตัวใหญ่ๆให้เห็นฝีมือ~

อีกมุมหนึ่งก็ต้องระวังว่าจะโดนปาหิมะก้อนกลมใส่ระหว่างปั้นด้วยนะ

เอาล่ะ เริ่มเลย~~🌬️❄️☃️

[EMA_Event (Loading for SS3…) @EMA_event1]

#EMA_กีฬาสี
#EMA_Showdown

หากเหนือฟ้าเป็นอาณาเขตพิพากษาของปักษาอัคคี น่านน้ำของโลกทั้งใบก็เปรียบดั่งอาณาเขตอารักษ์ของมังกรวารี

หนึ่งปีจะมีสักครั้ง ที่ทั้งสองได้เข้าปะทะกันเพื่อปกป้องคนของตนเอง

“มาลองวัดกันดูสิ ว่าความสามารถของนายกับดวงของฉันอะไรจะแน่กว่ากัน!”

—- เดือนแห่งกีฬาสีเอสเฟอเทียได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว—-

ธีม: ฟินิกส์เพลิงพิพากษา 🔴 / มังกรวารีอารักษ์ 🔵

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมและลงทะเบียนเข้าร่วมกิจกรรมได้ตั้งแต่วันนี้เลยนะ!

https://t.co/BXJO5Lo2Ap