Als we niet tijdig ingrijpen, vrees ik dat ons dezelfde ontwrichting te wachten staat als nu zichtbaar is in Zweden, maar ook elders in de westerse wereld, ook hier in Nederland. Dit is geen toeval, maar het voorspelbare gevolg van massamigratie zonder eisen, zonder handhaving en zonder duidelijke grenzen. Wat ontstaat zijn parallelle samenlevingen die zich onttrekken aan onze rechtsorde.
Daar komt bij dat een deel van de migranten niet wil assimileren, maar een eigen religieus-politieke agenda volgt. Zij plaatsen de Koran boven onze wet, verwerpen gelijkheid en vrijheid, en erkennen de scheiding tussen religie en staat niet. Dat is niet alleen een fundamenteel loyaliteitsprobleem, maar ook een vorm van geestelijke en ideologische oorlogsvoering tegen iedereen die niet aan die overtuiging onderworpen wil zijn.
Tolerantie zonder wederkerigheid eindigt niet in diversiteit, maar in capitulatie. Wie blijft wegkijken, kiest niet voor vrede, maar voor het verlies van vrijheid.
Wie structureel tegen het beleid van Brussel ingaat, leert één ding snel: ongehoorzaamheid kost geld.
Hongarije loopt €1 miljard EU-steun mis.
Kritiek mag. Soevereiniteit ook.
Maar Brussel laat zien: wie niet meebeweegt, betaalt de prijs. https://t.co/T8quuULqnb
NU DE TELLER WEER OP NUL STAAT
Allereerst de allerbeste wensen voor inmiddels weer een gloednieuw jaar. Wijsheid, gezondheid en geluk toegewenst - oprecht!
Maar laten we eerlijk zijn: wensen alleen gaan ons niet redden. Daarvoor hebben we het afgelopen jaar te veel zien ontsporen.
De champagne is opgedronken, het vuurwerk is uitgebrand en de straten zijn weer schoongeveegd. De teller staat opnieuw op nul. Elk jaar hetzelfde ritueel. Maar de échte vraag is niet of we opnieuw beginnen, de vraag is of we eindelijk iets anders gaan doen.
Wat we achter ons laten
2025 was het jaar waarin gezond verstand structureel werd ingeruild voor dogma’s.
Waarin boeren werden weggezet als probleem, ondernemers als verdacht, burgers als lastig en kritiek als gevaarlijk.
We zagen hoe:
🔹Miljarden belastinggeld verdwijnen in abstracte potten, terwijl lokale voorzieningen sluiten
🔹Ondernemers verzuipen in regels, rapportages en controles, maar ondertussen worden afgerekend op “maatschappelijke verantwoordelijkheid”
🔹Democratisch gekozen standpunten worden genegeerd als ze niet in het gewenste straatje passen
Wie vragen stelt over migratie, klimaat, Europa of veiligheid direct een etiket krijgt opgeplakt
En misschien wel het pijnlijkst: niemand leek nog verantwoordelijk voor de gevolgen.
De burger voelde de druk, de ondernemer voelde de last, maar de bestuurders bleven praten over processen, visies en lange termijn. Altijd later. Altijd morgen. Altijd na nog een rapport.
De rekening kwam wél
De rekening kwam bij gezinnen die hun energierekening niet meer begrijpen.
Bij zzp’ers die geen tijd meer hebben om te ondernemen.
Bij mkb’ers die investeren uitstellen omdat de spelregels elk kwartaal veranderen.
Bij dorpen waar het zwembad sluit, de bank verdwijnt en de school op omvallen staat.
En ondertussen werd ons verteld dat dit “nodig” was.
Dat het “nu eenmaal pijn doet”.
Dat we het “later terug zouden zien”.
Maar dat later kwam niet.
De les die we te lang negeerden
De grote les van het afgelopen jaar is simpel, maar hard:
🔹Wie alles wil controleren, verliest uiteindelijk de controle.
🔹Wie alles centraal regelt, verliest het zicht op de werkelijkheid.
🔹Wie kritiek onderdrukt, verliest vertrouwen.
En vertrouwen is geen detail.
Zonder vertrouwen werkt geen beleid, geen economie, geen samenleving.
Nu de teller weer op nul staat
2026 hoeft geen jaar van grootse beloften te worden.
Het móét een jaar van bijstellen worden.
Dat betekent:
Stoppen met beleid maken voor rapporten, maar voor mensen
Stoppen met het framen van tegenstanders en beginnen met luisteren
Stoppen met doen alsof complexiteit een excuus is voor falen
En ja: stoppen met doen alsof alles maakbaar is vanuit een vergaderzaal
Wat we nodig hebben is volwassen bestuur.
Niet perfect. Wel eerlijk.
Niet ideologisch. Wel uitvoerbaar.
Mijn wens voor 2026
Niet méér regels, maar betere regels.
Niet méér macht, maar meer verantwoordelijkheid.
Niet méér verdeeldheid, maar duidelijke keuzes.
De teller staat op nul.
Dat is geen resetknop voor het geheugen.
Het is een uitnodiging om eindelijk te erkennen wat niet werkt, en de moed te hebben om het anders te doen.
Dat wens ik ons toe in 2026.
Niet als slogan.
Maar als richting.
Maar of dat een illusie is, of werkelijkheid kan worden, daar neem ik je de komende periode stap voor stap graag in mee.
Jacco