OTT"ல எங்க தேடுனாலும் இந்த படம் கிடைக்காது
ஏன்னா
இந்த படத்துல கொடூரம் இல்ல
கொடூரத்துலதான் படமே இருக்கும்
இது ஒரு உண்மை சம்பவம்னு நினைக்கும்போ தான் மனசு பகீர்னு இருக்கு..🤯
Welcome Home (2020) HINDI
நான் ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரமாக ஒரு காத்திருப்பு அறையில் இருக்கிறேன்; எனக்கு எதிரே அமர்ந்திருக்கும் பெண் ஒருமுறை கூட தன் கைபேசியைப் பார்க்கவில்லை. ஆனால், மற்றவர்களோ கடந்த 40 நிமிடங்களாக ஒவ்வொரு இரண்டு நிமிடத்திற்கும் ஒருமுறை தங்கள் கைபேசியைத் திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். கடைசியாக, நான் அவரிடம் விளையாட்டாக, "உங்கள் கைபேசியின் பேட்டரி தீர்ந்துவிட்டதா?" என்று கேட்டேன். அவர் சிரித்துக்கொண்டே தன் பையிலிருந்து கைபேசியை எடுத்து, அதில் 87% சார்ஜ் இருப்பதை எனக்குக் காட்டினார். பிறகு, அன்று காலை முழுவதும் என் மனதை ஆக்கிரமித்திருந்த ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார்...
"இல்லை. பேட்டரி தீரவில்லை, என் மூளைதான் சோர்வடைந்துவிட்டது."
தேவையே இல்லாமல் எப்போதெல்லாம் கைபேசியை எடுக்கிறோம் என்பதை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் கவனிக்கத் தொடங்கியதாக என்னிடம் கூறினார். மின்தூக்கியில் (elevator) செல்லும்போது, வரிசையில் நிற்கும்போது, பேருந்துக்காகக் காத்திருக்கும்போது... ஏன், கழிவறைக்குச் சென்ற ஒருவர் திரும்பி வர எடுக்கும் அந்த இரண்டு நிமிடங்களில் கூட கைபேசியை எடுப்போம் அல்லவா?
அப்படிப்பட்ட தருணங்களை மீண்டும் தனதாக்கிக்கொள்ள அவர் ஒரு நாள் முடிவு செய்தார்.
அவர் என்னிடம் சொன்னார்:
"காத்திருப்பது நேர விரயம் என்று நம்மை நம்ப வைத்துவிட்டார்கள். அதனால், சும்மா இருக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் திரையைப் பார்த்து நிரப்புகிறோம். ஆனால், பார்ப்பதற்கு வேறு எதுவும் இல்லாமல் உங்கள் மனதைச் சும்மா விடாவிட்டால், சிந்திப்பதற்கான இடத்தையும் அதற்கு நீங்கள் கொடுக்காமல் போய்விடுவீர்கள்."
அன்று முதல், காத்திருக்கும் நேரங்களில் அவர் தன் கைபேசியை எடுத்துப் பார்ப்பதில்லை.
நானோ, எந்தச் செய்தியும் வராது என்று தெரிந்தும் ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரமாக என் கைபேசியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
நான் எனது கைபேசியை கீழே வைத்துவிட்டேன்.
நீங்களும் முயற்சி செய்துபாருங்கள் நண்பர்களே...