De Nederlandse polderstaat is allang geen bescheiden rechtsstaat meer, maar een criminele belastingmachine die voortdurend op zoek is naar nieuwe manieren om eigendom af te romen. Iedere generatie politici belooft dat “de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen”, maar de praktijk is heel anders. Wie echt vermogend is, beschikt over fiscalisten, trusts, holdings, internationale structuren en estate planning. Wie uiteindelijk de rekening betaalt, is opnieuw de middenklasse.
Dat geldt bij uitstek voor de erfbelasting, de zoveelste vorm van dubbele en vaak meervoudige belasting. Over dat vermogen zijn tijdens een mensenleven al inkomstenbelasting, vennootschapsbelasting, dividendbelasting, btw, accijnzen, overdrachtsbelasting, gemeentelijke heffingen en in veel gevallen ook belastingen op vermogen betaald. Toch verschijnt de fiscus opnieuw zodra iemand overlijdt. Alsof overlijden een belastbaar feit is. Alsof eigendom uiteindelijk niet van de burger is, maar slechts tijdelijk in bruikleen is bij de staat.
De politieke retoriek gaat altijd over miljardairs en superrijken. Dat klinkt aantrekkelijk, maar juist zij betalen deze belasting vaak relatief weinig. Zij plannen hun nalatenschap jarenlang vooruit. Zij schenken tijdens hun leven, richten familiefondsen op, gebruiken internationale structuren of verplaatsen vermogen naar gunstigere jurisdicties. Estate planning is juist voor de grootste vermogens een vanzelfsprekend onderdeel van vermogensbeheer.
De rekening komt daardoor terecht bij mensen die geen leger fiscalisten hebben. Gezinnen met een eigen woning. Ondernemers die een familiebedrijf willen doorgeven. Agrarische bedrijven die al generaties bestaan. Kinderen die de onderneming van hun ouders willen voortzetten. Juist zij moeten soms lenen, activa verkopen of zelfs delen van het bedrijf afstoten om de Belastingdienst te kunnen betalen. De overheid belast daarbij geen nieuw inkomen en geen nieuwe welvaart. Zij belast simpelweg een overlijden.
Dat is economisch onverstandig en moreel moeilijk te verdedigen. De staat straft precies het gedrag dat zij zegt te waarderen. Sparen. Investeren. Ondernemen. Verantwoordelijkheid nemen voor de volgende generatie. Families die tientallen jaren risico hebben genomen, banen hebben gecreëerd en gedurende hun hele leven belastingen hebben betaald, worden op het moment van overdracht opnieuw aangeslagen.
Dit is precies de ontwikkeling waarvoor Friedrich Hayek waarschuwde in The Road to Serfdom. Een overheid die steeds meer economische uitkomsten wil sturen, heeft steeds meer instrumenten nodig om eigendom te herverdelen. Belastingen worden dan geen middel meer om kerntaken te financieren, maar een permanent instrument om bezit onder politieke controle te brengen. Vrijheid verdwijnt niet in één grote stap. Zij verdwijnt langzaam, belasting voor belasting, regel voor regel en uitzondering voor uitzondering.
Ondertussen groeit de Nederlandse polder roverheid onverminderd door. Meer ministeries. Meer uitvoeringsorganisaties. Meer toezichthouders. Meer subsidies. Meer uitzonderingen. Meer uitgaven. Wanneer beleid mislukt, is de reflex vrijwel nooit om de overheid kleiner te maken. De oplossing luidt steevast dat burgers meer moeten betalen.
De erfbelasting is daarom geen belasting op rijkdom, maar vooral een belasting op onvoldoende fiscale ontsnappingsmogelijkheden. Zij raakt zelden de allerrijksten die politici graag als voorbeeld gebruiken. Zij raakt vooral de middenklasse, familiebedrijven en gewone gezinnen die vermogen over generaties hebben opgebouwd. Een overheid die zelfs bij de dood nog haar hand ophoudt, laat zien dat zij eigendom niet langer ziet als een fundamenteel recht, maar als een belastinggrondslag die nooit mag verdwijnen.
@jebcorliss@ZamBetsy18483 ouch indeed, you probl. know first handedly now paying the prize for all your brutal landings ;-) I know it from way too many over self-assured skiing jumps back in the day 😀 Loved you book btw 👍
@ericjackson I love this post; we separated this summer after 20yrs of marriage due to meno-pause and several emotional blocks and constraints, had a hell of a ride 3 mths being apart, to return to being together from October onwards. Now we’re back, stronger than ever before. Never give up.
@Lagarde@ecb@LaTribune There is no Union. Its separated islands regarding culture, language, fiscal policy, economic wealth, demography, habits and preferences. The Union you speak of only exists where monetary interests collide with an agenda of self interest at the top.
@sebbunney Thanks Seb yes that helps! Indeed I thought it would be quite useless to go solo-mining these days. One last question re pools; does it require for the miners in one pool to all be in each others vicinity or could you also operate a geographically distributed pool?