بسیاری از اپوزیسیون خداناباور ایرانی از قضا عمیقا مذهبیاند، نه در محتوا بلکه در فرم. بین آنها هر طرف سر میگردانی یک منطق مسلط رو میبینی، یک الگو، یک منش. همهجا همان تقدیس و تکفیر. همان دستبوسی و رابطه بندهوار با پیشوا. همان دیگریسازی، منجیباوری، آرزواندیشی و مناسکسازی. همان دیدن جهان بصورت سیاه و سفید. همان حق و باطل کردن. همان سادهسازیها، ضدیت با نهاد علم و اهالی دانش. همان دهانهای دریده در برابر مخالفین و آمادگی برای توسل به خشونت برای اثبات حقانیت.
گویی مذهب همیشه پابرجاست، اسمها فقط عوض میشه.
سخنرانی سها قمریان، فعال دانشجویی در حضور پزشکیان:
پوشش دانشجویان دختر هر روز تحت بررسی نیروی حراست دانشگاه قرار میگیرد
تجربه زیسته زنان در فضای دانشگاه سرشار از روایتهای تبعیض نارواست
دلم برا سنی که نون و کره پنیر با چایی شیرین دوست داشتم تنگ شده. چی شد که سلیقهم شد نون و پنیر و مربا با چایی تلخ؟ این همه تناقض از کجا دوییده تو زندگیم
شجریان دوستهای عزیز،
اکران مستند “سیاوش در آتش” رو قراره در #ایوان_ربط داشته باشیم☺️
میتونید از طریق سایت تیوال بلیط تهیه کنید
https://t.co/t47YhkF5Vf
من هنوز دلم میخواد با یه کرگدن دوست باشم که جلو در خونمون پارک کنه و با یه دایناسور که پشت کوه زندگی میکنه و رو گردنش سرسره بازی کنم، یعنی چی که به من میگه برای شروع کلاسها اسم پسرت رو روی وسایلش با برچسب بنویس! من کی انقدر بزرگ شدم؟ اصلا من مامانم رو میخوام:/
@ighe3podcast
و بچهای که از بدو تولد بی مادر قراره بزرگ بشه، هی سهند میاد جلو چشمم و روزهایی که تو بیمارستان بود و همین پزشکها کمکش کردن و هی این بچه میاد جلو چشمم که همین پزشکها مادرش رو ازش گرفتن…