@salmonthefarsi به نظرم برداشت نادرستی ممکنه از این صحبت بشه. الزاما هر چی که به غرب مربوطه بد نیست. کما اینکه فلسفه و فرهنگ شرقی کامل علیل نیست. میشه تمام اینها رو میراث بشریت دونست و قسمتهای خوب رو دستچین کرد. استعمار وجه کثیف غربه در حالی که انسانگرایی هم خروجی همین گوشه دنیاست.
خبر آتشبس که اومد اولین کسی که یادش افتادم تو بودی برادر نادیدهی من که بین جوانمردان #دنا از همه غریبتر بودی
به یادت هر سال یک درخت میکارم و پاش اسمت رو مینویسم و تا هر وقت زندهام اسمت رو میارم.
تو تنیترین برادر همه مایی رضا
پرورشگاهی که توش بزرگ شدی رو گلباران میکنیم
خاک بر سر تمامی خائنین به وطن که حتی جرأت نکردند تهدید تمدنی علیه کشور عزیزمان را بدون لکنت محکوم کنند.
شما روسیاه تاریخ خواهید بود؛
حتی شما، دوست عزیز.
نه میبخشیم و نه فراموش میکنیم فقط برای ایرانیهاییه که جمهوری اسلامی بکشه
اگه آمریکا و اسراییل بکشن که هم میبخشیم هم فراموش میکنیم، هم ماله میکشیم، هم قربانی روفحشمیدیم و هم از قاتل تشکر میکنیم
همچین جونورهایی هستیم ما
وقتی اونجوری میلیون میلیون افغانستانی رو دسته دسته راهی مرز کردین برا رد مرز،حتی کسانی که پشت به پشت ساکن حتی زاده ایران بودن و قبلش یه جریان آنلاین سازماندهیشده فاشیستی و هشتگسازی راه انداختید،فکر این «خونشریکی» بودین؟
وقتی بهشون اجازه تحصیل،یه سیمکارت یا کارت بانکی ندادین
58,000 Americans died in Vietnam.
Over 3,000,000 Vietnamese died.
And for fifty years, American culture has centered the grief of the 58,000 while treating the 3,000,000 as a backdrop.
As scenery. As context. As "the Vietnam War experience."
They built a wall in Washington with American names on it.
A beautiful wall. A solemn wall.
Good. Mourn your dead.
But understand what that wall does not say.
It does not say why they died.
It does not say what they were doing there.
It does not say what was done in their name to the people whose country it actually was.
It does not mention My Lai, where American soldiers massacred an entire village, old men, women, children, babies, and the officer who ordered it served three years of house arrest before being pardoned.
Three years. House arrest. Pardoned.
For five hundred people murdered in a ditch.
It does not mention the 2.7 million acres of Vietnamese forest doused in Agent Orange, a chemical weapon disguised as herbicide, that is still deforming Vietnamese children today.
Not in 1970. Not in 1985. Today.
Children born in 2020 with bodies twisted by a war their grandparents fought.
And the chemical companies that made it are still in business.
Still profitable.
Still un-prosecuted.
And yet they send us human rights reports.
They grade our democracy.
They warn us about our behavior.
The audacity is so enormous it becomes almost impressive.
Almost.
امشب همسرم خیمه زده بود رو پسرم
که اگر آوار ریخت
اول روی خودش بریزه
فک نمی کنم این صحنه هیچ وقت از یادم بره
حملات امشب تهران
مثه هیچ شبی نبود ...
من خسته شدم از جنگ
تو کتاب دا، که در مورد زنان و جنگ ایران و عراقه، همون اولا میگه همش میگفتیم دیگه نهایت این هفته تموم میشه، آخر این ماه تموم میشه. هیچوقت فکر نمیکردیم ۸ سال طول بکشه.
#جنگ_نوشت
صبح روز بیست و سوم جنگ:
۱- الان دیگه فقط دارن مسکونی میزنن.
۲- تفاوتی که در مدل بمباران جنگ ۱۲ روزه و این جنگ احساس میشه اینه که در جنگ ۱۲ روز وقتی بمباران میکردند زمین زیرپا و ساختمون فقط بصورت افقی میلرزید اما ایندفعه هم افقی میلرزه و هم عمودی. گویی زمین زیرپا میخواد فروبریزه و آدم رو بکشه به قعر زمین. من متخصص بمب و سلاح نیستم اما این تفاوت رو کاملاً احساس کردم.
کدوم آزادی قراره با دفن کردن ما در قعر زمین بیاد؟ اگر از این جنگ جان سالم بهدر ببریم خاطرات تلخی برای بازگویی خواهیم داشت.
برای انسان هیچ چیز به اندازه بیعاملیتی مطلق نمیتواند اندوهناک باشد، زمانی که ابژهی تام و تمامی و بدون اراده و اختیارت، برای مرگ و زندگیات، برای خانهات، برای جامعهای که در آن زندگی میکنی، تصمیم گرفته میشود. وضعیت جنگی، لحظهی تحقق این بیچارگی است.