"اگه قبل از بودنت و دیدنت بهم میگفتن بغل یه آدمیزاد میتونه یه لنگرگاه باشه که وقتی بریدی از همه چی وصلت کنه به زندگی باور نمیکردم اگه میگفتن که چشم های ی آدم میتونه آب رو آتیش غصه هات باشه باور نمیکردم اگه میگفتن گرفتن دست های ی آدم تو رو به پرواز میده تا
تو سال ۲۰۲۳:
به خاطر مدرسه روح روانم داغون شد و اعتماد به نفسم اومد پایین
دانشگاه رشته ای که دوست داشتم قبول شدم
محیط زندگیم کاملن تغییر کرد و سبک زندگیم زیر و رو شد
برای اولین بار از کسی خوشم اومد و بهش گفتم و باهاش وارد رابطه شدم و الان کنارش خوشحالم
تو سال ۲۰۲۳:
بریک اپ کردم،
یه زبان جدید یادگرفتم،
طرحام توی کتاب به چاپ رسید،
اضطرابم شدیدتر از حالت عادی شد،
مریضیم بدتر شد،
چندتا محدودیت تو خانواده رو کنار زدم،
فعلا مجبورم زنده بمونم.
واکنشها به درگذشت "چندلر" کاملا طبیعیه. این (فقط) مرگِ یه شخصیت یه سیتکام محبوب نبود! در واقع مرگ بخشی از خاطرات خیلیا بود. آدمایی که هر روز چیزیو از دست میدن و رسیدن به اونجایی که موراکامی میگه: "از یک جایی به بعد، زندگی چیزی بیشتر از فرآیندِ از دست دادنِ مداوم نخواهد بود."