2012 yılında Çinli bir şirket, Kuzey Kore’ye 40 milyon dolar yatırım yapıyor. Ama Kuzey Koreliler işi öğrendikten sonra Çinlileri ülkeden kovuyor. Çinli şirket de kurduğu fabrikaları geride bırakıp ülkesine dönmek zorunda kalıyor.
Çin’de demir ve çelik sektöründe faaliyet gösteren Xiyang Group diye büyük bir şirket var. Şirketin yöneticileri Kuzey Kore’deki demir cevheri yataklarını değerlendirmek istiyor. Çünkü Kuzey Kore’nin yer altında ciddi miktarda maden rezervi var ama bunları işleyecek teknolojisi ve parası yok.
Çinli şirket de bunu fırsat olarak görüyor. Kuzey Koreli bir şirketle ortaklık kuruyorlar. Anlaşmaya göre Çinliler parayı koyacak, makineleri getirecek ve fabrikayı kuracak. Kuzey Koreliler de maden sahasını, işçiyi ve gerekli imkanları sağlayacak. Böylece iki taraf da para kazanacak.
Xiyang Group işe başlıyor. Çin’den makineler, ekipmanlar ve mühendisler getiriliyor. Kuzey Kore’de demir cevherini işlemek için bir fabrika kuruluyor. Çinli şirketin açıklamasına göre bunlar için 40 milyon dolar para harcanıyor.
Fakat fabrika üretime başladıktan kısa süre sonra sorunlar çıkmaya başlıyor.
Çinlilerin iddiasına göre Kuzey Koreliler anlaşmada olmayan şeyler istemeye başlıyor.
Hatta Kuzey Koreliler, Çinli şirketten 80 bin dolarlık Amerikan yapımı Hummer cip de istemişler.
Çinliler bu arabayı almış, sonra hediye ve rüşvet istemeye başlamışlar. Çinli şirket bu hediyeler ve verdiği rüşvetler için 800 bin dolara yakın para ödemiş. Yani Kuzey Koreliler bir kere alınca hep istemeye başlamışlar.
Daha sonra Kuzey Koreliler üretimden daha fazla pay istiyorlar. Çinli şirket bu şartları kabul etmeyince iki tarafın arası açılıyor.
2012 yılında Kuzey Kore, ortaklık anlaşmasını feshediyor. Fabrikada çalışan Çinlilerin ülkeden ayrılmasını istiyor.
Kuzey Kore yönetimi, Çinlilerin fabrikadan ayrılması için önce fabrikanın elektrik, su ve iletişimini kesiyor.
Hatta Çinli şirketin iddiasına göre çalışanların kaldığı binanın camları bile kırılıyor.
Çinliler buna rağmen fabrikayı terk etmek istemiyor. Çünkü milyonlarca dolarlık makineleri içeride duruyor.
Aynı zamanda Çinli çalışanlar istedikleri gibi dışarı çıkamıyormuş.
Dışarı çıkmak için izin almaları gerekiyormuş. İzin verildiğinde de yanlarına iki güvenlik görevlisi gönderiliyormuş.
Hatta fabrika denize 500 metre uzaklıkta olmasına rağmen Çinlilerin sahilde yürümelerine bile izin verilmiyormuş.
Çinliler bu duruma çok sinirleniyor. Çünkü 5 yıldır uğraşıyorlar. Milyonlarca dolar harcamışlar, makineleri getirmişler, fabrikayı kurmuşlar ama yatırımlarının karşılığını alamadan ülkeden çıkarılmak isteniyorlar.
Hatta Çinli şirketin yöneticilerinden biri, Kuzey Korelilerin asıl amacının üretimi öğrenmek olduğunu söylüyor. Yani Çinliler fabrikayı kurup üretimi öğrettikten sonra Kuzey Korelilerin artık kendilerine ihtiyaç duymadığını düşünüyorlar.
3 Mart 2012’de 20 silahlı polis ve güvenlik görevlisi, Çinli çalışanların kaldığı binaya geliyor.
Uyuyan 10 Çinli çalışanı kaldırıp ortaklık anlaşmasının iptal edildiğini söylüyorlar. Sonra çalışanları otobüse bindirerek Çin sınırına götürüp bırakıyorlar.
Sonuç olarak Çinli şirket, Kuzey Kore’ye para kazanmak için gidiyor. Beş yıl uğraşıyor, fabrika kuruyor, milyonlarca dolar harcıyor. Ama sonunda gece yarısı Çinli çalışanları otobüse bindirip sınıra bırakıyorlar.
Şirketin iddiasına göre Kuzey Koreliler, bu süreçte üretimi de öğreniyorlar.
Artık Çinlilere ihtiyaçları kalmıyor.
Sonra da Çinlilerin fabrikasına çöküp adamları ülkeden kovuyorlar.
Kuzey Kore, Çin’e bile kazık atmış…
Je pensais connaître l'horreur de la Seconde Guerre mondiale. J'avais tort.
En 1942, pendant la campagne du Zhejiang-Jiangxi en Chine, l'armée japonaise a volontairement lâché des puces infectées par la peste et le choléra dans les rivières et les puits des villages.
Le bilan : plus de 250 000 civils chinois morts dans d'atroces souffrances.
Le pire ? Encore aujourd'hui, des survivants âgés de 80 ou 90 ans vivent avec ce qu'on appelle les "jambes pourries" : des plaies ouvertes qui ne cicatrisent jamais depuis 80 ans à cause des bactéries japonaises.
Pendant ce temps, les responsables de ces attaques n'ont jamais été jugés, et Tokyo continue de minimiser ces faits dans ses livres d'école.
Dites-moi honnêtement : si des Européens portaient encore des plaies ouvertes sur leurs jambes à cause d'armes biologiques allemandes, est-ce qu'on dirait aux victimes "il faut tourner la page" ?