Prashant Ingole

Dreams Don't Work Unless You Do....
ये गुजर रही जिंदगी...वो प्यार हे तुम्हारा...

[Prashant Ingole @MePrashant789]

कामा पुरते पैसे कमवायचे आणि नवनवीन ठिकाणी फिरायचं..बस्स... एवढंच असावं आयुष्य!!❤️

[Pratik_Prabhakar_Patil95 @PratikPatilP3]

जेव्हा बंटी पाटील लढतो,तेव्हा इतिहास घडतो..🐯⚡
करोडोत एक असतो जो सिस्टीमला नडतो आणि सिस्टीमपेक्षा मोठा होतो..
बंटी पाटील हे तेच नाव!!!🔥
प्रयत्न प्रामाणिक आहे, त्यामुळे यश हमखास मिळणारच आहे...!

@satejp

#गोकुळ #कोल्हापूरचा_संघर्ष_मोर्चा

[Anilkumar Gitte-INC @TheAnilkumarG94]

१९९९ मध्ये शरद पवार साहेबांनी काँग्रेस सोडल्यानंतर महाराष्ट्रव्यापी नेतृत्वाची जी पोकळी निर्माण झाली होती, ती लोकनेते विलासराव देशमुख साहेबांनी समर्थपणे भरून काढली होती.

आज तब्बल २५-३० वर्षांनंतर सतेज (बंटी) पाटील साहेबांच्या रूपाने काँग्रेसला लोकांमध्ये राहणारं, प्रचंड मेहनती, स्वच्छ प्रतिमा आणि जनसामान्यांशी थेट नाळ जोडलेलं नेतृत्व मिळालं आहे.

हा केवळ एका नेत्याचा उदय नाही, तर महाराष्ट्रात काँग्रेसच्या नव्या पर्वाची नांदी आहे.

भाजपने आता आपले दिवस मोजायला सुरुवात करावी! 💥✊

@satejp ji❣️
#काँग्रेस #महाराष्ट्र

[Dr prashant bhamare @dr_prashantsb]

प्रत्येक मराठी तरुणाने नक्की पहावा असा व्हिडिओ ...

[शिवसैनिक सागर मस्के @Sagarmaske88]

*बाळासाहेब पुन्हा होणे नाही*!
*वाघांची फौज निर्माण करणारा वाघ* 👍👍

[🌺 Sucheta 🌺🇮🇳 @SuchetaSagar]

Create beautiful floral footprints of Goddess Lakshmi in different designs, reflecting devotion, positivity, and auspiciousness. 🌸🙏

[Dr.Jitendra Awhad @Awhadspeaks]

हे सगळ्यांनी एकदा ऐकच …ग्रेट
@AbhijitKaran25

[Shashikant Kore @kshashi]

आजच्या लोकसत्ता मध्ये प्रसिद्ध झालेली १८० पुस्तकांची यादी. (९१-१८० क्रमांकाची पुस्तके पुढील ट्विट मध्ये आहेत.)

ज्या पुस्तकांची शिफारस जास्त वेळा केली गेली आहे, ती पुस्तके यादीत वरच्या क्रमांकात आहेत.

ही यादी चॅट जीपीटी ने केलेली असल्याने चूक भूल देणे घेणे.

(h/t @docbhooshan )

1. बिल्लाबाँग — अक्षय दया मोहिते
2. बुकहुंदडकी — पंकज भोसले
3. तर... अशी सारी गंमत — चित्रा पालेकर
4. मुक्तार्थ — नितीन रिंढे
5. पीळ — दिवाकर कृष्ण आचार्य
6. इतर गोष्टी — प्रसाद कुमठेकर
7. चिरंतनाच्या चाहूलवाटा — अरुण खोपकर
8. पागीर — भरत दौंडकर
9. सायबर पालकत्व — मुक्ता चैतन्य
10. कँडी क्रश — नीरजा
11. शहाणा असशील तर लिहू नकोस — लोकेश शेवडे
12. मान्सून : जन गण मन — सुनील तांबे
13. स्मृतिस्तंभ — मेघा पानसरे
14. विस्मरणाच्या अरण्यात — प्रेषित सिद्धभट्टी
15. आरोग्यक्रांतीची... — अतुल देऊळगावकर
16. सात एकम — किरण क्षीरसागर
17. रसिक बलमा — हेमंत कर्णिक
18. अंतिम ग्रंथ — झोरान झिचकोविच; अनुवाद: आदुबाळ
19. जगणं, लिहिणं, श्वास घेणं — डोरिस ड्योरी; भाषांतर: साकेत देखणे
20. ये शहर बडा पुराना है — शर्मिला फडके
21. गॉगल लावलेला घोडा — निखिलेश चित्रे
22. शशिकांत अहंकारी : दृष्टी — शशिकांत तिरोडकर
23. महानगर — मिलिंद बोकील
24. पेरिप्लस ऑफ हिंदुस्थान — सुनंदा भोसेकर
25. डेट विथ देवदास — योजना यादव
26. मनसमझावन — संग्राम गायकवाड
27. काफ्काची शेवटची प्रेयसी — कॅथी डायमंट; भाषांतर: अवधूत डोंगरे
28. द हाऊस ऑफ पेपर — कार्लोस मारिया डोमिंगेझ; भाषांतर: अभिषेक धनगर
29. दिशा आणि वाटा : काही प्रवासनोंदी — डॉ. आशुतोष जावडेकर
30. आठवणी व संस्मरणे — जनाका शिंदे; संपादन: रणधीर शिंदे
31. पाळंमुळं — हेरकूनफ्ट; भाषांतर: जयश्री हरी जोशी
32. अफाट जगायच्या नादात — कुणाल गायकवाड
33. आदिवासी बोधकथा : एक पुनर्कथन — प्रदीप प्रभू; पुनर्कथन: सुहास परांजपे
34. धर्म आणि समलैंगिकता — देवदत्त प्रसन्न जोशी
35. श्वासपाने — राही बर्वे
36. नाही मानियले बहुमता — नंदा खरे
37. बुक्स : साद आणि दाद — डॉ. अनुराग लव्हेकर
38. ग्लोबल साहित्यसफर — राजीव श्रीखंडे
39. स्वातंत्र्योत्तर मराठी कादंबरी : प्रवृत्ती, प्रेरणा आणि प्रवाह — अविनाश सप्रे
40. कुबड आणि इतर कथा — खालिद जावेद; भाषांतर: विकास पालवे
41. आकाशवाणी : ९० वर्षांचा जिव्हाळ्याचा प्रवास — नीलेश कुलकर्णी आणि विक्रांत
42. भारतीय भाषांची अनोखी कहाणी — पेगी मोहन; अनुवाद: मेघना भुस्कुटे
43. कथा चाळिशी — डॉ. चंद्रशेखर फणसळकर
44. ताओ ते चिंग — लाओ त्सू; भाषांतर: अवधूत डोंगरे
45. जंगल — पंकज कुरुलकर
46. माणूस असा का वागतो? — अंजली चिपलकट्टी
47. माणूस असण्याच्या आठवणी — देवी प्रसाद मिश्र; अनुवाद: गणेश विसपुते
48. गांधी आणि रेल्वे — गणेश मनोहर कुलकर्णी
49. पोलादी बाया — दीपा पवार
50. गहिवरल्या प्रहरांची दिशाभूल — देवीदास सौदागर
51. नाटक नावाचा तराफा — अतुल पेठे
52. सत्य, सत्ता आणि साहित्य — जयंत पवार
53. फिनिक्सच्या राखेतून उठला मोर — जयंत पवार
54. मिठी नंतरच्या कविता — शशिकांत तिरोडकर
55. बाइंडरचे दिवस — कमलाकर सारंग
56. हृदय — रेखा इनामदार-साने
57. नरकातला स्वर्ग — संजय राजत
58. सारीपाट — माधव सावरगांवकर
59. झिम्मा — विजया मेहता
60. राग दरबारी — श्रीलाल शुक्ल
61. इरेनेसॉन्स स्टेट — गिरीश कुबेर
62. द्रौपदी — मधुवंती सप्रे
63. रावण... राजा राक्षसांचा — शरद तांदळे
64. भुरा — शरद बाविस्कर
65. रिंगण — कृष्णात खोत
66. इदं न मम — अभिजीत जोग
67. पैस — दुर्गा भागवत
68. पोत — द. ग. गोडसे
69. नांगी असलेले फुलपाखरू — द. ग. गोडसे
70. अज्ञात मुंबई — नितीन साळुंखे
71. वस्त्रगाथा — विनय नारकर
72. अवडंबराच्या निचऱ्याचे प्रकरण — हिमांशू भूषण स्मार्त
73. तुर्की मांजरीकडून आलेली पत्रे — ओया बाय्दोर; भाषांतर: मकरंद साठे
74. डंटड बीइंग — मेघना पेठे
75. गांधींच्या सहवासात एक आठवडा — लुई फिशर; अनुवाद: शिरीष सहस्रबुद्धे
76. उंच ही मातीली — इंद्रजित भालेराव
77. उत्तर आधुनिकता आणि मराठी कविता — मिनाक्षी पाटील
78. आरोग्य स्वराज्य — अभय बंग
79. प्रांजळचे आरसे — विवेक सामंत
80. झाडे आमची... — डॉ. मंदार दातार
81. कलावंत आणि कलाविचार — श्यामला बनारसे
82. आपण जे पाहतो — मंगला उरळे
83. कादंबरी समीक्षा : आकलन आणि अवलोकन — रामचंद्र काळुंखे
84. कुत्र्यांचं काळीज — इर्शाद वडगावकर
85. कालगतीशी संवाद — अनुराधा पाटील
86. संस्कृतीच्या प्राणधारा — संपादन: वर्षा गजेंद्रगडकर
87. तंत्र-मुक्ती — दिलीप कुलकर्णी
88. आदिवासींच्या अस्तित्वखुणा : नवे संदर्भ, नवे आकलन — प्रा. डॉ. विनायक तुमराम
89. तत्त्वभान — श्रीनिवास हेमाडे
90. सार्थ श्री अमृतानुभव अधिक सार्थ — विष्णुबुवा जोग महाराज

[Subhash Shelke - सुभाष शेळके @suvishelke]

इकिगाई पुस्तकातून शिकायच्या गोष्टी…

१. नेहमी सक्रिय राहा वय कितीही झाले तरी स्वतःला एखाद्या अर्थपूर्ण कामात गुंतवून ठेवा. निवृत्ती म्हणजे आयुष्याच्या उद्देशातून निवृत्ती नव्हे.
२. घाई कमी करा सतत धावपळ करण्याऐवजी प्रत्येक क्षण सजगतेने जगा. शांतपणे काम केल्याने ताण कमी होण्यास मदत होते.
३. पोट ८० टक्के भरेपर्यंत खा जपानी हारा हाची बू या तत्त्वानुसार पोट पूर्ण भरण्यापूर्वी खाणे थांबवावे. प्रमाणात आणि संतुलित आहार घेण्यावर भर द्या.
४. चांगल्या मित्रांच्या सहवासात राहा
मित्र, कुटुंब आणि समाजाशी चांगले संबंध ठेवा. संवाद, मैत्री आणि परस्पर मदत आयुष्य अधिक आनंदी करतात.
५. शरीर सक्रिय ठेवा रोज चालणे, योग, बागकाम किंवा हलका व्यायाम करा. शरीराची हालचाल आरोग्यासाठी महत्त्वाची आहे.
६. हसतमुख राहा छोट्या गोष्टींमध्ये आनंद शोधा. सकारात्मक दृष्टिकोनातून अडचणींना सामोरे जा.
७. निसर्गाशी नाते जोडा झाडे, फुले, मोकळी हवा आणि निसर्गातील शांतता अनुभवण्यासाठी वेळ द्या.
८. कृतज्ञता व्यक्त करा आयुष्यातील चांगल्या गोष्टी आणि मदत करणाऱ्या व्यक्तींबद्दल आभार व्यक्त करा.
९. वर्तमानात जगा भूतकाळातील चुका किंवा भविष्याची चिंता यामध्ये अडकून न पडता आजच्या दिवसाला महत्त्व द्या.
१०. स्वतःचा इकिगाई शोधा तुम्हाला मनापासून आनंद देणारी आणि जगण्याला अर्थ देणारी गोष्ट शोधा व ती जोपासा.

#जीवन #वाचन

[Shailaja Shashikant Jogal (शैलजा शशिकांत जोगल) @jogalshailaja]

हे भारी आहे …!!!

#सतेजपाटील #गोकुळ

[डेडपूल... @MarathiDeadpool]

कसलं भारी..❤️

[Dr prashant bhamare @dr_prashantsb]

महाराष्ट्रातील ग्रामीण व निमशहरी भागांत १९९० च्या दशकापर्यंत खेळले जाणारे खेळ —

यापैकी बहुतेक खेळण्यासाठी कोणतेही संसाधने लागत नसत. प्रदेशानुसार खेळांची नावे व नियम बदलत.

मैदानी खेळ

1. विटीदांडू — दांड्याने विटी उडवणे व झेलणे.
2. लगोरी — चेंडूने दगडांची रास पाडून पुन्हा रचणे.
3. आट्यापाट्या — पट्ट्यांतील प्रतिस्पर्ध्यांना चुकवून पुढे जाणे.
4. कबड्डी / हुतुतू — प्रतिस्पर्ध्याला शिवून आपल्या हद्दीत परतणे.
5. खो-खो — पाठलाग करून खेळाडूंना बाद करणे.
6. लंगडी — एका पायावर धावत इतरांना शिवणे.
7. लपाछपी / लपंडाव — लपलेल्या खेळाडूंना शोधणे.
8. पकडापकडी — धावून इतरांना पकडणे.
9. डब्बा ऐसपैस — डबा उडवून पकडलेल्या साथीदारांना सोडवणे.
10. सूरपारंब्या — झाडांवर चढून पकड टाळणे.
11. आंधळी कोशिंबीर — डोळे बांधून इतरांना पकडणे.
12. विष-अमृत — स्पर्शाने थांबणे किंवा पुन्हा खेळणे.
13. साखळी पकडापकडी — हातांची साखळी करून इतरांना पकडणे.
14. तळ्यात-मळ्यात — आदेशानुसार रेषेच्या आत-बाहेर उड्या मारणे.
15. खांब-खांब — खांब बदलताना रिकामी जागा मिळवणे.

अंगणातील व गल्लीतील खेळ

16. गोट्या / कंचे — गोट्यांनी नेम साधणे.
17. भोवरा — दोरीने लाकडी भोवरा फिरवणे.
18. भिंगरी — छोटी भिंगरी फिरवणे.
19. टिक्कर — खापरीच्या तुकड्याने नेम साधणे.
20. ठिकरी / एक्कादुक्का — चौकटींत एका पायावर उड्या मारणे.
21. दोरीच्या उड्या — फिरत्या दोरीवरून उड्या मारणे.
22. रबरी दोरी — रबरी दोरीवर विविध उड्या मारणे.
23. टायर फिरवणे — काठीने टायर ढकलत धावणे.
24. पतंग — पतंग उडवणे व काटाकाटी करणे.
25. कागदी होड्या — वाहत्या पाण्यात होड्यांची शर्यत लावणे.

बैठे व घरातील खेळ

26. सागरगोटे / गजगे — गोटे उचलणे व हवेत झेलणे.
27. कवड्या — दानानुसार डाव खेळणे.
28. सारीपाट — पटावर सोंगट्या चालवणे.
29. सापशिडी — फाशानुसार पुढे जाणे, चढणे किंवा घसरणे.
30. लूडो — सोंगट्या अंतिम घरात पोहोचवणे.
31. कॅरम — स्ट्रायकरने सोंगट्या खिशांत घालणे.
32. बुद्धिबळ — प्रतिस्पर्ध्याच्या राजाला शह-मात देणे.
33. पत्ते — भिकार-सावकार, बदाम सात, गुलामचोर, मेंढीकोट, रमी.
34. चल्लस / अष्टा-चम्मा — दानानुसार सोंगट्या पुढे नेणे.
35. फुली-गोळा — सलग तीन चिन्हे जुळवणे.
36. नाव-गाव-फळ-फूल — ठरलेल्या अक्षरावरून शब्द लिहिणे.
37. अंताक्षरी / भेंड्या — शेवटच्या अक्षरावरून गाणे म्हणणे.
38. कोडी व उखाणे — कोडी सोडवणे व उखाणे म्हणणे.

बालखेळ व अभिनयाचे खेळ

39. भातुकली — स्वयंपाक व संसाराचा खेळ.
40. बाहुल्यांचे लग्न — लग्नविधींची नक्कल.
41. राजा-राणी, चोर-पोलीस — भूमिका घेऊन खेळणे.
42. शाळा-शाळा, दुकान-दुकान — शिक्षक किंवा दुकानदार बनणे.
43. रेल्वेगाडी — रांग करून गाडीप्रमाणे फिरणे.
44. रुमालपाणी — मागे रुमाल ठेवून पाठलाग करणे.
45. घोडा-घोडा — घोडेस्वारीचा अभिनय करणे.
46. मामाचं पत्र हरवलं — गाण्यासह रुमाल ठेवून पाठलाग करणे.
47. डोंगराला आग लागली — हाकेनुसार सुरक्षित जागी धावणे.
48. चिमणी उडाली — उडणाऱ्या प्राण्याच्या नावावर बोट उचलणे.

सणांतील खेळ व लोकनृत्ये

49. फुगडी — हात धरून गोल फिरणे.
50. झिम्मा — तालात परस्परांना टाळ्या देणे.
51. पिंगा — शरीराला गोलाकार झोके देणे.
52. बसफुगडी — बसून तालबद्ध फुगडी खेळणे.
53. कोंबडा — उकिडवे बसून उड्या मारणे.
54. आगोटा-पागोटा — जोडीने तालबद्ध पावले टाकणे.
55. टिपऱ्या — काठ्या तालात आपटत नृत्य करणे.
56. दहीहंडी — मानवी थर रचून हंडी फोडणे.

तालमी व जत्रांतील स्पर्धा

57. कुस्ती — प्रतिस्पर्ध्याला चीतपट करणे.
58. मल्लखांब — खांबावर किंवा दोरीवर कसरती करणे.
59. दंड-बैठका — अधिकाधिक दंड-बैठका काढणे.
60. दोरीखेच — संघांनी विरुद्ध दिशांना दोरी खेचणे.
61. धावणे — ठरलेले अंतर वेगाने पार करणे.
62. लांब उडी व उंच उडी — अंतर किंवा उंची गाठणे.
63. पोत्याची शर्यत — पोत्यात पाय घालून उड्या मारणे.
64. लिंबू-चमचा — लिंबू पडू न देता चालणे.
65. तीन पायांची शर्यत — जोडीचे पाय बांधून धावणे.
66. मडके फोडणे — डोळे बांधून काठीने मडके फोडणे.
67. बैलगाड्यांच्या शर्यती — बैलजोडी व गाडीची शर्यत.

शाळा व निमशहरी भागांतील खेळ

68. क्रिकेट / गल्ली क्रिकेट — फलंदाजी, गोलंदाजी व क्षेत्ररक्षण.
69. व्हॉलीबॉल — जाळ्यावरून चेंडू पाठवणे.
70. फुटबॉल — पायाने चेंडू गोलमध्ये टाकणे.
71. बॅडमिंटन — रॅकेटने शटलकॉक मारणे.
72. रिंग टेनिस — जाळ्यावरून रिंग फेकणे व झेलणे.

यापैकी किती खेळ आता खेळले जात असतील ? तुम्ही किती खेळले आहेत ?

डॉ प्रशांत भामरे.

[Dr Ravindra L. Kulkarni MD @KulkarniRL]

कालपासून नाना पाटेकर यांच्या निधनाबद्दल अनेक गोष्टी वाचायला मिळत आहेत.

पहाटे अस्वस्थ वाटलं…
मित्राशी संपर्क करण्याचा प्रयत्न झाला…
काही वेळाने ते बेशुद्ध अवस्थेत आढळले…

नेमकं काय घडलं, symptoms काय होते, त्यांची medical history किंवा comorbidities काय होत्या याचं पूर्ण चित्र आपल्याकडे नाही.

म्हणून आज बसून
“असं करायला हवं होतं… तसं केलं असतं तर…”
असं म्हणणं खूप सोपं आहे.

पण 25 वर्षांत emergencies जवळून पाहताना मला एक गोष्ट वारंवार जाणवली आहे

Ground reality मध्ये माणूस textbook प्रमाणे react करत नाही.

अचानक अस्वस्थ वाटलं की पहिला विचार अनेकदा Hospital नसतो.

“थोडं बघू…”
“कोणाला फोन करू…”
“Doctor ला विचारू…”
“कदाचित ठीक होईल…”

आणि त्या विचारांत काही मौल्यवान मिनिटं निघून जाऊ शकतात.

माझ्या अनुभवात, emergency मध्ये आधी ‘काय करायचं’ याची चेतना हरवते; आणि वेळेत कृती झाली नाही, तर पुढे चैतन्य टिकवणं कठीण होऊ शकतं.

ही फक्त medical गोष्ट नाही.

यात आयुष्याबद्दलही एक खोल प्रश्न आहे.
आपण किती यशस्वी आहोत, किती प्रसिद्ध आहोत, किती साधनं आहेत यापेक्षा त्या एका क्षणी
आपल्या जवळ कोण आहे, कोण निर्णय घेतं आणि किती लवकर कृती होते, हे अधिक महत्त्वाचं ठरू शकतं.

आयुष्याच्या उत्तरार्धातली एकटेपणाची शक्यता आणि emergency मधली असहायता यावरही प्रत्येक कुटुंबाने कधीतरी शांतपणे विचार केला पाहिजे.

Emergency plan आहे का?
जवळच्या माणसाला माहिती आहे का?
कोणत्या Hospital मध्ये जायचं ठरलेलं आहे का?

कारण retrospectively सगळ्यांनाच योग्य उत्तरं सापडतात.

पण त्या क्षणी आपण काय विचार करतो आणि किती पटकन कृती करतो शेवटी तेच महत्त्वाचं ठरतं.

Emergency मध्ये Text नको.
Reply ची वाट नको.
Online inquiry नको.
Doctor च्या callback ची वाट नको.

जवळच्या योग्य Hospital / Emergency Department मध्ये त्वरित पोहोचा.

कधी कधी आयुष्य मोठ्या निर्णयाने बदलत नाही ,
योग्य क्षणी घेतलेल्या एका निर्णयाने ते वाचू शकतं.

In an emergency
awareness matters.
Action matters more.

Dr Ravindra L Kulkarni
MD, DNB FSCAI Cardiology
Senior Consultant
Physician & Cardiologist
Just For Hearts

#JustForHearts #EmergencyCare #LifeAndHealth #HeartHealth

[Satya Anveshi 🇮🇳 @iAK1707]

Lalbaghcha Raja 1934 till Present.

[Mayank Sachde 🇮🇳 @MemeByMak]

Ganpati Bappa Morya ❤️ 🙌🏻

Pudhchya Varshi Lavkar Ya 🥹❤️🔥

[Sanjay Raut @rautsanjay61]

Mumbai
मुंबई
ये ताकत मराठी माणूस की है

[Dr prashant bhamare @dr_prashantsb]

पहिल्यांदाच १० दिवसांच्या विपश्यना शिबिराला जाणाऱ्यांनी खालील बाबी लक्षात ठेवाव्यात:

शिबिरापूर्वीची तयारी

* शिबिर म्हणजे विश्रांतीची सहल नसून मनाचे कठोर प्रशिक्षण आहे. सुरुवातीचे ३–४ दिवस विशेषतः आव्हानात्मक वाटू शकतात.

* झोपणे–उठणे, चहा-कॉफी, तंबाखू, मोबाईल आणि जेवणाच्या वेळा आधीपासून थोड्या नियमित करा.

* शिबिरापूर्वी विपश्यना “करून पाहण्याचा” प्रयत्न करू नका. तेथे दिल्या जाणाऱ्या सूचनांनुसारच साधना करा.

* मधुमेह, रक्तदाब, मानसिक आजार, पाठ/गुडघेदुखी किंवा नियमित औषधे असल्यास अर्जात खरी माहिती द्या आणि व्यवस्थापनाला आधी कळवा. औषधे स्वतःहून बंद करू नका.

* व्यसन असल्यास अचानक होणाऱ्या त्रासाचा विचार करून डॉक्टरांचा सल्ला घ्या.

मानसिकता खालीलप्रमाणे ठेवा

* “मला दहा दिवसांत अलौकिक अनुभव यायलाच हवा” अशी अपेक्षा ठेवू नका.

* जुन्या आठवणी, राग, भीती, अस्वस्थता, कंटाळा किंवा शरीरातील वेदना वर येऊ शकतात. हे अपयश नसून मनाच्या सवयी दिसू लागल्याचे लक्षण असू शकते.

* इतर साधकांशी तुलना करू नका. कुणाला शांतता अनुभवेल, कुणाला बेचैनी—दोन्ही स्वाभाविक आहेत.

* शंका आल्यास स्वतः प्रयोग बदलण्याऐवजी सहाय्यक आचार्यांना विचारा.

* दहा दिवस पूर्ण करण्याचा प्रामाणिक संकल्प करा; पण गंभीर शारीरिक किंवा मानसिक त्रास झाल्यास तो लपवू नका.

शिबिरातील महत्त्वाचे नियम

* आर्य मौन म्हणजे बोलणेच नव्हे, तर इशारे, नजरेतून संवाद किंवा चिठ्ठ्याही टाळणे.

* पंचशीलांचे पालन, स्त्री–पुरुषांसाठी स्वतंत्र व्यवस्था आणि ठरलेल्या वेळापत्रकाचे पालन करणे आवश्यक असते.

* मोबाईल, पुस्तके, डायरी, संगीत, जपमाळ व इतर धार्मिक किंवा ध्यानपद्धती बाजूला ठेवाव्या लागतात.

* योग, प्राणायाम, मंत्रजप, पूजा किंवा इतर साधना विपश्यनेसोबत मिसळू नका.

* दिलेल्या वेळेत शक्य तितक्या नियमितपणे ध्यानगृहात उपस्थित राहा.

शरीरातील वेदना आणि अधिष्ठान

अधिष्ठान म्हणजे क्षमतेनुसार शरीर स्थिर ठेवण्याचा प्रयत्न; स्वतःला इजा करणे नव्हे. वेदना तीव्र, असामान्य किंवा दुखापतीसारखी वाटल्यास आसन बदला आणि शिक्षक/व्यवस्थापकांना सांगा. खुर्ची, पाठ टेकवण्याची सोय किंवा इतर मदत मागण्यात कमीपणा नाही.

काय घेऊन जावे?

* सैल, साधे आणि शालीन कपडे

* थंडी/पावसाप्रमाणे स्वेटर, शाल किंवा रेनकोट

* आवश्यक औषधे व प्रिस्क्रिप्शन

* टॉर्च, अलार्म घड्याळ, छत्री, पाण्याची बाटली

* वैयक्तिक स्वच्छतेचे साहित्य

* केंद्राने परवानगी दिल्यास ध्यानासाठी शाल किंवा छोटा आधार

महागडे दागिने, सुगंधी पदार्थ आणि अनावश्यक सामान टाळावे. संबंधित केंद्राची अधिकृत यादी आधी तपासावी.

साधनेचा गाभा

पहिले काही दिवस श्वासाचे निरीक्षण करून मन एकाग्र केले जाते. त्यानंतर शरीरातील संवेदनांचे समत्वाने निरीक्षण शिकवले जाते. सुखद संवेदनेमागे धावायचे नाही आणि वेदनादायक संवेदनेचा द्वेष करायचा नाही “हीदेखील अनित्य आहे” हे अनुभवातून समजून घेण्याचा प्रयत्न असतो.

शिबिरानंतर

घरी आल्यानंतर लगेचच कायमस्वरूपी बदल झाल्याचा निष्कर्ष काढू नका. नियमित साधना हाच खरा पुढचा टप्पा आहे. शक्य असल्यास सकाळ-संध्याकाळ अभ्यास करा; वेळ कमी असल्यास लहान पण सातत्यपूर्ण सुरुवात करा.

सर्वात महत्त्वाचे सूत्र: प्रामाणिक प्रयत्न करा, सूचनांचे पालन करा, अनुभवांची अपेक्षा किंवा तुलना करू नका आणि प्रत्येक संवेदनेकडे समत्वाने पाहायला शिका.

डॉ प्रशांत भामरे.

[Rahul Gandhi @RahulGandhi]

पहले शिवसेना, फिर NCP और अब तृणमूल कांग्रेस।

हर बार एक ही पैटर्न - BJP और चुनाव आयोग मिलकर एक पार्टी को तोड़ते हैं। फिर उसका चुनाव चिन्ह छीन लिया जाता है।

जब पूरी की पूरी पार्टी चोरी हो सकती है, तो करोड़ों भारतीयों के वोट चोरी होना भी हैरानी की बात नहीं।

वोट चोरी। सरकार चोरी। अब पार्टी चोरी - ये हमारे लोकतांत्रिक पतन के प्रतीक बन गए हैं।

ECI की संवैधानिक ज़िम्मेदारी जनादेश की रक्षा करना है - मगर उल्टा वो उन ताकतों की मदद कर रहा है, जो जनता के फैसले को ही पलट देते हैं।

यह लड़ाई सिर्फ़ ममता बनर्जी जी की नहीं है। यह हर राजनीतिक दल, हर मतदाता की लड़ाई है जो स्वतंत्र और निष्पक्ष चुनाव चाहता है।

[Shekhar @Shekharcoool5]

अशीच हसत रहा मोनालिसा.
माझा भाकरीचा शोध संपेपर्यंत

अशीच हसत रहा.

तुला हसताना पाहून मला ...

[Dr Ravindra L. Kulkarni MD @KulkarniRL]

मृत्यू जवळून पाहिल्यावर…
आयुष्य वेगळं दिसायला लागतं.

25–30 वर्षांच्या clinical practice मध्ये हजारो रुग्ण पाहताना एक गोष्ट हळूहळू समजत जाते

मृत्यू सगळ्यांचा एकच असतो.
पण मृत्यूपर्यंत पोहोचण्याच्या कहाण्या फार वेगळ्या असतात.

काही कहाण्या मात्र मनात कायम राहतात.

1️⃣ जगण्याची प्रचंड इच्छा असते… पण शरीराकडे वेळ उरलेला नसतो.

COVID, H1N1, severe pneumonia सारख्या आजारांत हे फार जवळून पाहायला मिळालं.

रुग्णाला घरी जायचं असतं.
मुलांना भेटायचं असतं.
पुढच्या महिन्याचे plans असतात.

Treatment स्वीकारण्याची तयारी असते.
जगण्याची इच्छाही पूर्ण असते.

तरी कधी disease इतका पुढे गेलेला असतो की medicine कडेही पुढची संधी उरत नाही.

तेव्हा एक कठीण सत्य शिकायला मिळतं

जगण्याची तीव्र इच्छा असणं आणि जगण्यासाठी वेळ मिळणं…
या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत.

2️⃣ कधी शरीराकडे अजून संधी असते… पण मनाने आयुष्याचा हात सोडलेला असतो.

Reports फार वाईट नसतात.
Treatment शक्य असते.
पण समोरचा माणूस म्हणतो

“आता पुरे…”

त्या दोन शब्दांच्या मागे अनेकदा disease पेक्षा मोठी कहाणी असते.

एकटेपणा.
दीर्घकाळचा थकवा.
जवळचं कुणीतरी हरवलेलं.
किंवा सकाळी उठण्यासाठी उरलेलं कोणतंच कारण नाही.

तिथे एक वेगळी गोष्ट शिकायला मिळते

माणूस फक्त oxygen, pulse आणि BP वर जगत नाही.
त्याला उद्यासाठी एखादं कारणही लागतं.

3️⃣ आणि सर्वांत अस्वस्थ करणारे मृत्यू कदाचित ते…
जिथे माणसाला काय घडलं हे समजायलाही वेळ मिळत नाही.

Emergency किंवा casualty मध्ये एखादं dead body समोर येतं.

काही तासांपूर्वी तो माणूस कामावर होता.
कुणाशी बोलला होता.
घराबाहेर पडताना “येतो” म्हणाला असेल.

आणि आता
resuscitation थांबलेलं असतं.
Monitor शांत असतो.
बाहेर कुटुंबाला अजून विश्वास बसलेला नसतो.

Sudden cardiac arrest वय विचारत नाही.

कधी तरुण.
कधी ज्येष्ठ.

अशा वेळी मृत्यूची वेदना वेगळी वाटते.
कारण तिथे फक्त आयुष्य संपलेलं नसतं

निरोप राहिलेला असतो.
काही शब्द राहिलेले असतात.
काही माफी राहिलेली असते.
आणि खूपसं “नंतर करू” तसंच राहिलेलं असतं.

इतकी वर्षं आजार आणि मृत्यू जवळून पाहताना
एक विचित्र गोष्ट शिकायला मिळाली

मृत्यू आपल्याला मृत्यूबद्दल कमी,
आयुष्याबद्दल जास्त शिकवतो.

Health जपा
कारण शरीर प्रत्येक वेळी warning देईलच असं नाही.

माणसं जपा
कारण loneliness कोणत्याही routine blood report मध्ये दिसत नाही.

आणि जे खरंच महत्त्वाचं आहे ते जगा
कारण “नंतर” ही तारीख calendar मध्ये नसते.

आपण किती वर्षं जगणार हे पूर्णपणे आपल्या हातात नसतं.

पण आज मिळालेल्या दिवसात
किती जागरूकपणे जगलो,
कोणासाठी उपस्थित राहिलो,
आणि स्वतःच्या शरीराची व नात्यांची किती काळजी घेतली

यातलं बरंच काही अजूनही आपल्या हातात आहे.

दीर्घ आयुष्य ही इच्छा असू शकते.
अर्थपूर्ण आयुष्य ही रोजची निवड आहे.

Dr Ravindra L Kulkarni
MD, DNB, FSCAI
Senior Consultant
Physician & Cardiologist
Just For Hearts

#LifeLessons #ClinicalWisdom #HealthyLiving #JustForHearts

[The Atarangi @Atarangi_Kp]

काही गोष्टींची किंमत आपल्याला त्या आपल्या जवळ असताना कधीच कळत नाही…

काही दिवसांपूर्वी श्रीकृष्ण आणि अर्जुनाची एक गोष्ट वाचत होतो.

महाभारताच्या युद्धात अर्जुन जेव्हा कर्णाच्या रथावर बाण मारायचा, तेव्हा कर्णाचा रथ काही अंतर मागे जायचा. उलट कर्णाचा बाण अर्जुनाचा रथाला फक्त हलायचा काही अंश मागे जायचा...

पण कर्णाचा बाण अर्जुनाच्या रथाला लागला की श्रीकृष्ण मात्र कर्णाचं कौतुक करायचे.

अर्जुनाला हे काही केल्या समजत नव्हतं.

शेवटी ना राहवून त्याने श्रीकृष्णाला विचारलं.

तेव्हा श्रीकृष्ण म्हणाले

"अर्जुना, तुझ्या रथावर हनुमान आहेत आणि मी स्वतः तुझा सारथी आहे. तरीही कर्णाचे बाण तुझा रथ हलवतात… याचा अर्थ त्याची ताकद किती असेल याचा विचार कर."

युद्ध संपल्यानंतर श्रीकृष्णाने अर्जुनाला आधी रथातून खाली उतरायला सांगितलं.

अर्जुन खाली उतरला.

त्यानंतर श्रीकृष्ण खाली उतरले…

आणि क्षणातच तो रथ जळून खाक झाला.

कारण युद्धादरम्यान त्या रथाने असंख्य अस्त्रांचे वार सहन केले होते.

तो फक्त श्रीकृष्णाच्या उपस्थितीमुळे इतका वेळ टिकून होता.

ही गोष्ट वाचताना एक विचार मनात आला…

आपल्या आयुष्यातही असे काही "श्रीकृष्ण" असतात.

आपण यशाचं श्रेय स्वतःला देत असतो.

आपण म्हणतो, "मी हे केलं."

पण त्या "मी"च्या मागे कोणीतरी असतं…

आपल्या चुका शांतपणे सहन करणारा,
आपल्या काळजी स्वतःच्या मनात ठेवणारा,
आपण पडल्यावर उभं करणारा,
आणि आपण जिंकल्यावर दूरून फक्त हसणारा.

आई-वडील असतील, कुटुंब असेल, एखादा मित्र असेल किंवा आयुष्यातील एखादी व्यक्ती…

आपला रथ किती वार सहन करून उभा आहे, हे आपल्याला कदाचित कधीच जाणवत नाही.

म्हणूनच कधी कधी आपल्या आयुष्यात कोण आपल्या सोबत आहे याकडेही लक्ष द्यायला हवं…

कारण काही लोक आपल्याला पुढे नेत नसतात,

ते फक्त आपला रथ कोसळू देत नसतात. 🙏

आज तुमच्या आयुष्यात असा कोण आहे, ज्याच्यामुळे तुमचा "रथ" अजूनही उभा आहे?