Ik probeer me als expat niet teveel uit te spreken over België, maar het moet me van het hart hoe absurd het politieke debat daar geworden is.
Belgische ondernemers die jobs creëren, risico nemen, investeren en jarenlang waarde opbouwen, worden in België steeds vaker behandeld alsof ze een probleem zijn in plaats van een deel van de oplossing.
Wie zegt dat het ondernemingsklimaat onleefbaar wordt, “dreigt” niet. Dat is een noodkreet dat op het vlak van bureaucratie, regels en risk-reward veel ondernemers het niet meer zien zitten. De zorgen van Odoo-topan Fabien Pinckaers zijn op dat vlak volledig terecht.
En als ondernemers daartegen waarschuwen en zeggen wat de gevolgen zijn van het huidige beleid, worden ze weggezet als onverantwoordelijk of onethisch.
Dat is de wereld op zijn kop.
België pest productieve mensen steeds meer weg met belastingen, regels en morele vingertjes. En daarna is men verbaasd dat kapitaal, talent en ondernemers andere oorden opzoeken.
Onethisch is niet dat ondernemers een leefbaar klimaat vragen. Onethisch is een overheid die steeds meer opslokt, haar begroting niet onder controle krijgt en daarna opnieuw naar dezelfde mensen kijkt om het gat te vullen.
Dat begint langzaam op wanbeleid te lijken. En dat verdient België en haar inwoners niet.
Door @Financefilosoof
27 juni 2026
"Er zijn te weinig belastingsinkomsten in België, dus moeten we de belastingen op kapitaal en sterke schouders verder verhogen".
NEEN!
Slechts 3 op de 10 Belgen werken in de privé-sector tov bijna 5 op 10 in NL en DL.
2 mio Belgen meer die werken, dàt zou de lasten verlichten!
Een belasting op het hebben van een ondernemingsnummer.
Belasting op verenigingen die niéts van commerciële activiteiten hebben, ... blijkbaar zelfs ouderverenigingen.
oh god ...
Voor de mensen achteraan: degrowth is, net zoals weerstand tegen vaccinaties, doodsangst voor glyfosaat, communisme en het geloof in Euromillions als redder van je toekomst, onzinnig.
Het zoveelste pijnlijke bewijs: steeds meer regels, wettelijke voorschriften en centrale planning creëren geen welvaart. Wel integendeel.
You cannot regulate your way into prosperity.
https://t.co/1uOd2tYGkA
Terwijl het probleem van België aan uitgavenzijde zit, blijven media alleen ballonnetjes oplaten over nieuwe belastingen. Politici nemen dit over.
Teveel mensen ontvangen iets van de overheid, een minderheid heeft voordeel bij een kleinere overheid.
Zo ontstaat de spiraal van de stilte.
1 Als één journalist het aandurft om een eerlijk en breed essay over twee specifieke aspecten van het transdebat te schrijven, wordt hij opgejaagd en belasterd.
2 Wat denken andere journalisten dan: oei, daar begin ik niet aan, dat is veel te riskant, ik ga mijn hachje niet riskeren.
3 Iedereen zwijgt. Geen andere artikelen in de media over hetzelfde thema. Alleen de 'wenselijke' artikelen.
4 Uit de stilte die dan heerst, zou men kunnen besluiten dat er geen kritiek meer is, dat er zelfs geen debat meer is.
5 Doel bereikt. Geen debat. De illusie van eensgezindheid heeft postgevat.
6 De journalist krijgt wel steun van collega's, maar alleen privé, nooit openlijk. Dat is immers te gevaarlijk gebleken.
7 De spiraal van stilte ontstaat bij een vorm van (begrijpelijke) lafheid. Als het thema een taboe moet blijven.
8 Ik klaag niet, ik heb mijn job gedaan. Dat zal ik blijven doen.
9 Collega's in de mainstream mogen hierover nadenken.
10 Over and out.
Een tweeluik.
1️⃣ “De digitale euro maakt Europa minder afhankelijk van Amerikaanse kredietkaartmaatschappijen.”
Dat klinkt mooi, maar roept enkele fundamentele vragen op.
Alsof onze afhankelijkheid van Visa en Mastercard, los van het huidige anti-Amerikaanse sentiment, vandaag een acuut probleem vormt.
Alsof Europese commerciële banken zelf geen Europees alternatief zouden kunnen ontwikkelen, zonder dat de ECB plots een commerciële speler wordt.
En vooral: alsof een centraal programmeerbare digitale munt, met een potentiële aan/uit-knop, überhaupt vergelijkbaar is met wat een kredietkaart vandaag doet.
2️⃣ De échte discussie.
Een digitale euro maakt iets mogelijk wat met contant geld onmogelijk is: bepalen waaraan je geld wel of niet mag worden uitgegeven.
Dat is geen complottheorie, maar een mogelijkheid die voorstanders zelf al beschrijven.
Vandaag kan dat worden verkocht als een instrument voor de “klimaattransitie”.
Morgen koop je misschien geen mobiele airco meer omdat die “te veel energie verbruikt”, maar krijg je wél groen licht voor een ventilator die alleen warme lucht verplaatst.
Wie bepaalt die keuzes? En vooral: wie beslist wanneer jouw geld niet langer volledig van jou is?
Dáár zou het debat over de digitale euro eigenlijk over moeten gaan.
En plots zijn de groenen altijd de voorvechters van klimaatadaptatie geweest ... plots zijn ze steeds pleiters geweest voor airco's ... straks zijn ze altijd de grootste voorstander van kernenergie geweest 🤷♂️
Odoo-CEO Pinckaers dreigt België te verlaten door de rijkentaks van Les Engagés. Op papier is hij miljarden waard. Op zijn rekening staat naar eigen zeggen geen 100.000 euro. Net daar zit het misverstand, en het raakt veel meer ondernemers dan hemzelf.
Neem een spinoff van drie onderzoekers. Na vijf jaar: twintig werknemers, 3 miljoen omzet, maar nog altijd verlies want 4 miljoen kosten. Investeringsrondes houden het recht.
Op papier 25 miljoen waard. Elke oprichter 20 procent, dus 5 miljoen op papier. De rijkentaks vraagt daar 0,6 procent op, samen ruim 80.000 euro per jaar. Terwijl die founders zichzelf een bescheiden loon betalen en hun spaargeld al in de zaak zit. Ze zouden belasting betalen op geld dat ze niet hebben.
Er is een wereld van verschil tussen geld hebben en de potentie van geld hebben.
En kijk wat er nu al wordt afgedragen. Twintig lonen betekenen via bijdragen en voorheffing zowat 740.000 euro per jaar naar de overheid, door een bedrijf dat verlies maakt. Komt er winst, dan volgt 25 procent vennootschapsbelasting. Verkopen ze ooit, dan betalen ze sinds 2026 meerwaardebelasting, bij een verkoop van 25 miljoen samen zo'n 240.000 euro.
België belast die winst dus al, op het moment dat ze echt bestaat. De rijkentaks wil daar bovenop elk jaar belasten wat nog niet bestaat.
We hebben die bouwers nodig. Wie ooit verkoopt, herinvesteert meestal: drie op vier business angels stoppen hun opbrengst terug in nieuwe starters.
Zelfs voor de bakermat van het surrealisme gaat het plots bijzonder snel: invoering meerwaardebelasting, verdubbeling effectentaks naar 0,30%, verhoging roerende voorheffing naar 18%...
... met intussen al stemmen richting 20%. Ook de laagste beurstaks op ETF’s wordt verwacht maal drie te gaan. Er werd ook alvast een nieuwe exit taks ingevoerd om mensen toch maar hier te houden.
En nu laat een regeringspartij een ballonnetje op voor een bijkomende taks op financiële vermogens vanaf €500.000, met tarieven van 0,15% tot 0,60% per jaar.
En dat allemaal met een centrumrechtse regering. Ik krijg intussen elke maand berichten van vermogende families die mij laten weten dat ze België zullen verlaten omwille van het instabiele wettelijke kader en afgunst.
Onlangs sprak ik op een event over vastgoed. Tijdens de Q&A ging het bijna uitsluitend over fiscaliteit: wat met de meerwaardebelasting, wat met de exit taks, enzovoort.
Wanneer ik ga spreken aan universiteiten, vragen studenten mij steeds vaker of ze beter naar het buitenland verhuizen met het oog op hun toekomst.
Gisteren nam ik op vraag van de luisteraars van mijn podcast een gesprek van twee uur op met een Belgische digital nomad die ons land alvast heeft verlaten. Gesprek komt later online: 'Thomas Guenter Podcast'.
Mijn vrees: door de onwil om serieus in de overheidsuitgaven te snoeien, en omdat te veel mensen intussen afhankelijk zijn geworden van de overheid, zal men de komende jaren telkens opnieuw naar kapitaal kijken.
We hebben gelukkig nog veel kapitaal. Spaargeld, beleggingen, ondernemingen, vastgoed. Veel families hebben jarenlang waarde opgebouwd. Maar kapitaal is mobieler dan men denkt, en vertrouwen ook.
België dreigt het historische vermogen dat we hebben opgebouwd te blijven uitmelken om inefficiënties, waanzinnige subsidies, uitkeringen en verspilling te compenseren, tot het kapitaal vertrekt of op is.
Gaan we pas daarna ernstig naar de uitgaven kijken? Kunnen we dat niet gewoon nu al doen in plaats van de pijn te blijven verdoven, terwijl de diagnose al lang duidelijk is?
Niet omdat sterke schouders niets mogen bijdragen. Wel omdat je geen welvaart behoudt door elke maand de belastingen te verhogen en ondernemers, beleggers en "de rijken" te stigmatiseren.
Als ondernemer probeer ik partijpolitiek te vermijden, maar we staan op een kantelpunt. Als we nu niet van ons laten horen, wanneer dan wel?
Dit heeft voor alle duidelijkheid niets met links of rechts te maken, maar met de korte versus de lange termijn. Ik tag alvast @YVerougstraete.
In januari 2018 schreef de onnavolgbare Kaaiman ( Koen Meulenaere) in @tijd één van zijn vele pareltjes. Meer dan 8 jaar na datum ( en elfendertig extra taksen later) nog altijd brandend actueel.
Hij stichtte de G2, Cuba's geheime politie naar KGB-model, en stond bekend als "de slager van Artemisa". Institutioneel medeverantwoordelijk voor tienduizenden doden, waarvan zo'n 11.000 (!!) individueel gedocumenteerd. "Inspirerend voor de jeugd."
PVDA is en blijft degoutant.