Deze zomer leren van gerenommeerde docenten over de Oostenrijkse School van economie en in contact komen met gelijkgestemden? 📚☀️
Meld je dan aan voor de Mises Zomerschool.
👇🏼👇🏼
https://t.co/jxLzRuyGRP
@Will6And7Ric@bourdeau_ed "the services which money renders can be neither improved nor impaired by changing the supply of money. ... The quantity of money available in the whole economy is always sufficient to secure for everybody all that money does and can do."
- Ludwig von Mises, Human Action, p. 418
Bestaat onze rechtsstaat enkel nog in theorie? @roaldcs Over de rechtsstaat, overheidsmacht en de vraag wie de controleurs controleert.
Lees de column op de website ✨👇🏼
https://t.co/3uGZR7CJbP
Veel Nederlanders kennen Javier Milei vooral als die razend gekke Argentijn met de kettingzaag.
Wat hier zelden of nooit wordt uitgelegd, is waar die kettingzaag eigenlijk voor bedoeld is.
Neem het Garrahan ziekenhuis in Buenos Aires.
Stel dat iemand het Prinses Máxima Centrum, het Sophia Kinderziekenhuis en een nationaal transplantatiecentrum zou samenvoegen tot één instelling. Dat is ongeveer de positie die het Garrahan in Argentinië inneemt. De moeilijkste kinderkankers, transplantaties en operaties van het land komen daar terecht. Jaarlijks behandelt het ziekenhuis honderdduizenden patiënten en verricht het duizenden complexe ingrepen. Voor veel Argentijnen is het een nationale trots.
Toen Milei audits en hervormingen aankondigde, verschenen onmiddellijk verhalen over een president die zou bezuinigen op zieke kinderen met kanker.
Veel normale Argentijnen stelden een andere vraag.
Hoe kan een topkinderarts in het belangrijkste kinderziekenhuis van Argentinië slechts €1.300 tot €1.500 per maand verdienen?
Hoe kan een arts-assistent die werkt in een van de beste kinderziekenhuizen van Latijns-Amerika rond de €600 per maand verdienen?
Hoe kan een instelling met meer dan 4.500 werknemers voortdurend geld tekortkomen?
En waarom bestaat bijna een derde van het personeel uit administratieve functies terwijl artsen en verpleegkundigen blijven klagen over salarissen, personeelstekorten en werkdruk?
Om die vragen te begrijpen moet je een paar Argentijnse woorden kennen.
- Een “ñoqui” is iemand die op de loonlijst van de overheid staat zonder een duidelijke productieve functie te vervullen.
- Een “empleo militante” is een baan die wordt verkregen dankzij politieke loyaliteit, vakbondsactiviteiten of partijactivisme.
- Een “kiosco” is een publieke instelling die door politieke groepen wordt gebruikt als bron van banen, contracten, invloed en inkomsten.
Vrijwel iedere Argentijn begrijpt onmiddellijk waarover je het hebt.
Gedurende tientallen jaren bouwden opeenvolgende regeringen, vooral peronistische regeringen, een systeem op waarin publieke instellingen niet alleen een publieke functie hadden, maar ook een politieke functie. Ministeries, staatsbedrijven, universiteiten, ziekenhuizen en agentschappen werden plekken waar politieke macht werd verdeeld, beloond en gereproduceerd.
De discussie rond het Garrahan ging daardoor over veel meer dan gezondheidszorg. Ze ging over de vraag hoeveel geld daadwerkelijk terechtkomt bij artsen, verpleegkundigen, onderzoekers en patiënten.
En hoeveel geld terechtkomt bij bureaucratische structuren, vakbondsapparaten, politieke benoemingen en cliëntelistische criminele netwerken.
Dat is ook waarom zoveel Argentijnen het conflict anders zagen dan veel Europese media.
Zij zagen geen strijd tussen Milei en artsen of verpleegkundigen.
Zij zagen artsen van wereldniveau die minder verdienen dan veel Nederlandse vakkenvullers bij Albert Heijn. Zij zagen een ziekenhuis dat behoort tot de beste van Latijns-Amerika.
En zij zagen een politieke klasse die onmiddellijk fanatiek begon te schreeuwen zodra iemand vroeg waar het geld eigenlijk bleef.
Interessant genoeg eindigde het verhaal niet met de ineenstorting die door veel critici werd voorspeld.
Het Garrahan bestaat nog steeds. De operaties gaan door. De transplantaties gaan door. De patiënten worden nog steeds behandeld.
De salarissen van echte medewerkers werden stevig verhoogd.
De audits gingen door. En miljoenen Argentijnen kregen voor het eerst inzicht in de schandalige manier waarop publieke instellingen werden beheerd.
Dat is misschien wel de grootste politieke overwinning van Milei in dit dossier.
Hij slaagde het debat te verschuiven van “hoeveel geld geven we uit?” naar “waar gaat het geld eigenlijk naartoe?”
Dat is een vraag waar niet alleen Argentinië iets van kan leren. Ook in Den Haag hebben we dit nodig. Een kettingzaag tegen de maffia.
Een vrije samenleving ontstaat niet door mensen in één mal te persen, maar door ruimte te geven aan ieders unieke talenten, dromen en keuzes. Laat iedere kaars zijn eigen vlam dragen stelt @roaldcs in zijn nieuwe artikel 👇🏼✨
https://t.co/i7X4ic9JLM
Marxism's most devastating critic wasn't Hayek, Mises, or any Austrian.
It was Marx himself.
Volume III of Capital, published after his death, destroyed the theory Volume I had built. 🧵
'De gemiddelde leeftijd waarop Nederlandse vrouwen zwanger worden stijgt, zoals te zien is in de grafiek hieronder'.
Weet u nog wat er in 1971 gebeurde? De culturele impact van fiatgeld is nauwelijks te overschatten. 👇🏼👇🏼👇🏼
@Liek43@lexhoogduin Er wordt achter de schermen hard gewerkt aan onze nieuwe website en webshop. Binnenkort gaat onze webshop online, met een prachtig aanbod aan boeken over de Oostenrijkse School. Houd de socials in de gaten voor meer nieuws.
Deze zomer leren van gerenommeerde docenten over de Oostenrijkse School van economie en in contact komen met gelijkgestemden? 📚☀️
Meld je dan aan voor de Mises Zomerschool.
👇🏼👇🏼
https://t.co/jxLzRuyGRP
“A society in which everyone is organised as a member of some groups to force government to help him get what he wants is self-destructieve”. En “….arrangements which enable groups of disgruntled people to extort satisfaction of their claims-…..-make any society unmanageable”. Twee citaten van Hayek uit 1976, zeer actueel, ook voor Nederland.
The government's view of the economy could be summed up in a few short phrases: If it moves, tax it. If it keeps moving, regulate it. And if it stops moving, subsidize it.
-Murray Rothbard
Meeste economen en media zijn links.
Voor de economische inzichten van de Oostenrijkse School is geen ruimte, ook niet in het onderwijs, dàt veroorzaakt de kokervorming.
Lees bijdragen van @lexhoogduin , het @MisesNL en van mensen als @HarryGeels voor nodige evenwicht en dieper inzicht.
Ik maak mij de laatste tijd steeds meer zorgen over het doorgeven van het familiebedrijf aan de volgende generatie.
Niet vanwege ondernemen zelf. Risico’s, concurrentie, crises en verandering horen daarbij. Dat begrijpt iedere ondernemer.
En laat één ding duidelijk zijn: belasting betalen hoort daar ook bij. Over winst, vennootschapsbelasting, loonbelasting, dividendbelasting en btw is op zichzelf niets mis mee. Dit is juist een teken van economische activiteit, werkgelegenheid en welvaart.
Maar ik zie een fundamentele principestrijd ontstaan.
Aan de ene kant staat het principe waarop veel familiebedrijven generaties lang gebouwd zijn:
dat je als huidige generatie het beheer en vertrouwen krijgt van de vorige generatie om het bedrijf sterker door te geven aan de volgende generatie.
Aan de andere kant ontstaat steeds vaker het principe dat niet alleen gerealiseerd inkomen of winst belast moet worden, maar ook papieren waardes, fictieve rendementen en theoretische voordelen.
Daar zit spanning tussen.
Want familiebedrijven bouwen vaak geen waarde op voor snelle consumptie of korte termijn winst, maar voor continuïteit, werkgelegenheid, stabiliteit en toekomstbestendigheid over generaties heen.
Vermogen is daarbij ook een buffer voor mindere tijden.
Waar grote beursgenoteerde bedrijven in moeilijke periodes soms direct afslanken en mensen eruit gooien, proberen veel familiebedrijven juist door te draaien, personeel vast te houden en te investeren in vernieuwing. Juist om het bedrijf in omvang te behouden, sterker uit een crisis te komen en weer verder te groeien.
Waarde zit bovendien vaak vast in vastgoed, voorraad, personeel, systemen en het bedrijf zelf, niet als liquide vermogen op een bankrekening.
Zo heeft iedere generatie haar eigen uitdagingen.
Vroeger ging de strijd vooral om concurrentie, klanten, assortiment en de winkel naast je. Belastingen en regels waren er toen natuurlijk ook.
Maar tegenwoordig lijkt ondernemerschap steeds vaker anders bekeken te worden. Niet alleen gerealiseerde winst, maar ook opgebouwde waarde, overwaarde en theoretisch rendement komen nadrukkelijker in beeld als belastinggrondslag.
Het gaat mij niet om een pleidooi tegen belasting of verandering, maar om de vraag waar de balans ligt tussen een gezonde bijdrage aan de samenleving en het belasten van niet-gerealiseerde, niet-liquide waarde.
En als opgebouwde waarde steeds meer wordt benaderd als iets dat tussentijds afgeroomd moet worden (ook als die waarde niet gerealiseerd of liquide is) dan raak je uiteindelijk aan de kern van ondernemerschap zelf.
Want als generaties ondernemers straks gaan denken:
“Waarom zouden we nog jarenlang risico nemen, investeren en opbouwen als bezit en opgebouwde waarde vooral gezien worden als belastingbron?”
……dan volgt vanzelf het volgende hoofdstuk:
verkopen, schaal verkleinen, stilvallen of vertrekken naar landen waar lange termijn ondernemerschap nog wél wordt gekoesterd.
Familiebedrijven vormen bovendien in veel regio’s de ruggengraat van werkgelegenheid, lokale betrokkenheid, sponsoring en economische stabiliteit. Juist daarom is het belangrijk om goed na te denken over hoe we in Nederland omgaan met ondernemerschap, opgebouwd vermogen en continuïteit over generaties heen.
Al zal uiteindelijk de volgende generatie zelf moeten besluiten hoe zij hiermee omgaat.
Zij erven niet alleen een bedrijf, maar ook het fiscale en maatschappelijke klimaat waarin dat bedrijf moet voortbestaan.
🚨 Debatavond: Figuurzaag of kettingzaag?
De overheidsuitgaven zijn geëxplodeerd. De kaasschaaf heeft gefaald. Hoe gaan we écht snoeien?
Met Ton Appels, Bart Burggraaf @BartBurggraaf & Tom van Lamoen @tom_lamoen
📅 21 mei | Utrecht
https://t.co/CxUPBaXdX8
🚨 Debatavond: Figuurzaag of kettingzaag?
De overheidsuitgaven zijn geëxplodeerd. De kaasschaaf heeft gefaald. Hoe gaan we écht snoeien?
Met Ton Appels, Bart Burggraaf @BartBurggraaf & Tom van Lamoen @tom_lamoen
📅 21 mei | Utrecht
https://t.co/CxUPBaXdX8
21 mei debatavond Figuurzaag of kettingzaag?
De jaren ’80 en ’90 hebben geleerd dat de kaasschaaf niet werkt. Is het nu tijd voor de kettingzaag, geïnspireerd door Milei in Argentinië?
👇🏼🎟️https://t.co/FRmv07O18n
📍 Utrecht
90 jaar Keynes’ General Theory en de schade is nog steeds enorm: inflatie, instabiliteit en het einde van de vrije markteconomie. Tijd om af te rekenen met dit misleidende evangelie.
✨Lees ons nieuwe stuk👇🏼👇🏼: https://t.co/PjIc31ANgj
Lange maar interessante dag in Breda bij cursus Economie en Recht georganiseerd door het @MisesNL met bijdragen van o.a. @lexhoogduin en @lucasbergkamp