چپها بیش از اسلامگراها از هایده کینه داشتند. سالها تلاش کردند با ��ین گفته که «هایده خوانندهی مورد علاقهی کامیونسوارها» یا «عرقخورهاست»، جایگاه دور از دسترس او را تخریب کنند.
یاوههایشان به کنار، ولی رانندهی کامیون زندگیاش جاده و رانندگی است. برای کسی که عمرش را پشت فرمان و با ��نیدن موسیقی میگذراند، آهنگ و صدایی ماندگار میشود که با فیزیولوژی گوش و روان آدمی همراه و هماهنگ باشد. اما برای کسی که بخواهد تنها ساعتی در نقشی فرو برود، موسیقی میتواند هر چیزی باشد که او را به هدفش، یعنی فیلم بازی کردن با خودفریبی، برساند.
هایده نماد ایران در غربت بود که از جان فریاد میکشید.
🚨Don’t stop talking about Iran.
The smell of oil is so fucking strong that the rulers of other countries cant even smell the blood pouring out of Iran.
Theyre too busy chasing dirty money and deals with the terrorist regime to give a shit about the thousands of Iranians being slaughtered in the streets.
Warning to foreign audiences: Your governments are blinded by oil cash while real Iranians are dying every day. Stop pretending you dont see the blood. This greedy silence is making you complicit in the massacre. Wake the fuck up before more innocent blood stains your hands.
The Islamic terrorist regime massacred more than forty thousand defenseless Iranians in just two days, January 18 and 19, 2026. Forty thousand human beings. Ordinary people. Young people. Families. People with dreams, lives, and loved ones.
And the world still wants to shake hands with these butchers.
مردم رو نکشتی برای ماندن؛
به غرب باج ندادی برای ماندن؛
هیچکس برای ماندن شما مذاکره نکرد، لابی نکرد، چون ماندن شما سودی برایشان نداشت، سود شما فقط و فقط برای ایران و مردمت بود؛ نامت جاودان پدر!
فرزند ایران و جانفدای میهن #شاهنشاه_آریامهر از آلاشت/مازندران عزیز . . .
اگر ایران نبود، هیچ قومی در این جغرافیا باقی نمانده بود و مانند تمام کشورهای دیگر منطقه از شمال آفریقا تا میانرودان، همه عرب شده بودیم و کسی امروز نمیتوانست خود را کرد یا لر یا آذری یا بلوچ بنامد. همه اینها اگر مقاومت برای ایرانی ماندن طی هزاران سال نبود، از دست رفته بود؛ حتی عرب ایرانی ناچار بود از نوعی دیگر از قومیت تحمیلی تبع��ت کند که هرچند زبانش نزدیک اما بنیان تفکری و رسوم و آدابش دیگر ربطی به تاریخ و گذشتهاش نداشت.
اگر زبان پارسی به عنوان یک چتر هویتی حفظ نشده بود، هیچکدام از زبانهای دیگر این سرزمین هم باقی نمانده بودند و حالاهمه عربی صحبت میکردیم. اگر ایرانی بودنمان را حفظ نکرده بودیم، اکنون تنها هویت اسلامی داشتیم چون هویت عرب هم بدون اسلام به آسانی قابلیت تداوم ندارد و بنیان خود را از آغاز ورودش به تاریخ، به اسلام چنان گره زده، که امروز برخی از میان خودشان هم به دنبال راهی برای داشتن هویت ملی سوای دین میگردند اما تا کنون راهی نیافتهاند.
تمام میهنپرستانی که طی این ۱۴ قرن برای حفظ ایران از جان مایه گذاشتند و ایران و ایرانی بودن ما با تمام پایهها و جزئیاتش از جمله زبان پارسی را حفظ کردند، قومیت و زبانهای محلی را نیز در سایهی خود حفظ کردند و از انقراض نجات دادند. ایران در تمام طول تاریخ خود فراگیر، فزاینده و ناجی بوده و نه حذف کننده و زین پس هم چنین خواهد بود.
-پی نوشتی دیگر خطاب به هموطن عزیز کردمان: هر زمان شما به زبان کردی بنویسید مشکلی ندارد بنویسید «کورد» اما وقتی بقیهی جمله یه زبان پارسیست، شایسته است گرامر و آواشناسی همان زبان رعایت شود و «کرد» نوشته شود. همانطور که انگلیسیها مینویسند Iran و آن را هم به اشتباه آیرَن تلفظ میکنند ولی مادامیکه ما تصحیح آن را که باید ERON نوشته شود تا درست تلفظ شود را از طریق مرجع رسمی ملی خود به دولتهای دیگر ندادهایم، خودمان هم هر زمان بخواهیم در متنی انگلیسی نام کشورمان را بنویسیم، همچنان مینویسیم Iran تا خوانندهی انگلیسی زبان دچار اشکال در درک نشود.
#پاينده_ایران
#جاویدشاه
یک مورد عجیب در فرهنگ و هنر ایران وجود داره: تبدیل «سرو» به «بتهجقه».
شاید شنیده باشید که بتهجقه همون سرو خمیده است، اما روایت عجیبی پشت آن است:
میگویند سرو در دوران باستان نماد ایستادگی و آزادگی ایرانیان بود. وقتی ایران تحت سلطهی بیگانگان (مثل مغولها یا اعراب) درآمد، هنرمندان ایرانی برای نشان دادن حزن و اندوه ملی و در عین حال تاکتیکی برای زنده نگهداشتن نمادها، سروِ راستقامت را در نقشونگارهایشان خمیده ترسیم کردند.
در واقع «بتهجقه» روی ترمهها و فرشها، یک بیانیهی سیاسی بیصدا بود: «ما خم شدهایم، اما ریشهمان در خاک است و نشکستهایم.»
One of the oldest surviving European maps from Byzantine era with the word 'Sinus Persicus' c. 6th century CE
یکی از قدیمی ترین نقشه های اروپایی با نام خلیج تا ابد فارس
#PersianGulf
گاو بالدار ۲۷۰۰ ساله در حفاریهای باستانشناسی در عراق از زیر خاک خارج شد.
سر این گاو بالدار توسط قاچاقچیان در میانه دهه نود میلادی از بدن مجسمه جدا شده بود، اما ماموران گمرک عراق توانسته بودند آن را توقیف کنند و به موزه بغداد تحویل دهند.
باستانشناسان فرانسوی توانستهاند در کاوشهای خود در شمال عراق یک گاو بالدار را پیدا کنند که تا حدود زیادی سالم باقی مانده است.
نقش برجسته ۲۷۰۰ ساله یک گاو بالدار یا «لاماسو»، خدای محافظ در ادیان بینالنهرین باستان و اساطیر کهن ایرانی، را نشان میدهد که با سر انسان، بدن گاو نر و بال های پرنده تصویر میشده است.
پاسکال بوترلن، باستانشناس فرانسوی که هدایت حفاریها را به عهده داشت، گفت که تنها سر این مجسمه در جای خود قرار نداشته است.
آقای باترلین در م��رد این مجسمه ۱۸ تنی با ابعاد ۳.۸ در ۳.۹ متر گفت: «من قبلاً هیچ چیز به این بزرگی در زندگیام کشف نکرده بودم. به طور معمول فقط در مصر یا کامبوج است که میتوانید قطعاتی به این بزرگی پیدا کنید.»
ظرف نوشیدنی ساسانی به شکل اسب نِسایی (Nisaean) که در سدۀ سوم م. از نقره و طلا در ایران ساخته شده است. اسبهای نر تنومند #ساسانی، #اشکانی و #هخامنشی در پرورشگاه سلطنتی نِسا (ناحی��ای در غرب ماد) تربیت میشدند و مشهورترین #اسب در دنیای باستان بودند. (موزۀ هنر کلیولند) #هنر_ساسانی
نقشهی قالی ایرانی
این فرش هویّتِ #ایرانشهر است.
همزیستی قومی، زبانی و مذهبی، در #تاریخ_ایران تنیده شده است، حاصلش این قالی رنگارنگست. شکیبایی، زیبایی، هنر، یگانگی در فرش ایرانی متبلور است. در کشوری که مردم آن ملت شده باشند، اقلیت و اکثریتی وجود ندارد.
#ایران_من
مراست قبلهام ایران و هر کجا گذرم
به کعبهٔ وطن خویشتن بود نظرم
به سوی ایران هر جا روم نماز کنم
که نیست جز وطن خویش قبلهٔ دگرم
محمود افشار یزدی (۱۲۷۲ یزد – ۱۳۶۲ تهران)