Olivia
Online
اسرار تکل
@Muhtatt
Afghanistan
Joined March 2021
564 Following
648 Followers
2.7K Posts
په بهرني سیاست کې د اسلام د لېږد پر ځای اقتصاد محوره پالیسي، د دې لامل شوه چې له امت څخه راتلونکی رسالت هېر کړي. خلک نه پوهېږي، چې څه وکړي او راتلونکی رسالت یې څه دی؟
#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها
په تېرو پنځو کلونو کې د حاکم نظام د بهرني سياست تحلیلي ارزونه
د اسلام د مبدأ له زاویې د اسلامي دولت د بهرني سیاست سریزه
لکه څنګه چې په اسلامي امت کې له هېڅ راسخ او رښتیني عالم او ان له غربي مستشرقینو څخه دا خبره پټه نه ده، چې اسلام د یوې مبدأ په توګه د خلقت له موخې، د ژوند له موخې، د سیاست له موخې، د اسلامي دولت له موخې، د سیاسي نظام له څرنګوالي او ان د نړیوال سیاسي نظم په اړه خپل ځانګړی تعریف او تعبیر لري. د ټولنیزو، اقتصادي او فکري ـ سیاسي مفاهیمو او پدیدو په اړه د اسلام دغه ځانګړي او استثنايي تعریفونه او تعبیرونه، د الهي وحې پر بنسټ ولاړ دي؛ هغه وحې چې د بشر د لارښوونې لپاره یوازینۍ معتبره او باوري مرجع ده، یعنې د حکیم خالق او مدبر رب ـ الله تعالی ـ څرګند حکم چې په قرآن کریم کې راغلی دی. د دغو تعریفونو او احکامو ځینې برخې یې د معتبرو احادیثو، د رسول الله صلی الله علیه وسلم د عملي سیرت او د صحابه کرامو په ځانګړې توګه د راشده خلفاوو (رضوان الله علیهم اجمعین) د اجتهاد او اجماع پر بنسټ، له شرعي نصوصو څخه د هغوی له فهم سره سم، ولاړ دي.
د اسلامي سیاست له نظره، د پورته یادو شوو سرچینو پر بنسټ، د انسان د خلقت وروستۍ موخه ابتلاء (ازمویښت) ده. سیاست ته پاملرنه، یعنې د اسلامي ځانګړي لیدلوري له مخې د امت د جمعي چارو تنظیمول، نه یوازې د جمعي ژوند یوه اړتیا ده، بلکې تر دې مهمه دا چې سیاست کول یوه شرعي وجیبه ده.
په اسلام کې د حاکمیت او حکومت په بحث کې، دوه مفاهیم د اسلام تر ټولو ډېر بنسټیز او ټاکونکي سیاسي مفاهیم دي: د «دارالاسلام» او «دارالکفر» مفهوم. هغه خاوره چې حاکمیت او امنیت یې د اسلامي دولت تر واک لاندې وي او اسلامي قانون پکې حاکم وي، همغه دارالاسلام بلل کېږي؛ ان که اوسېدونکي یې غیرمسلمانان هم وي. او هر هغه ځای چې حاکمیت او امنیت یې له اسلام څخه نه وي، که څه هم ډېری اوسېدونکي یې مسلمانان وي، هغه ځای دارالکفر بلل کېږي.
له همدې امله، کله چې د اسلامي دولت د سیاست په اړه خبرې کوو، په حقیقت کې باید د سیاست دوو اړخونو ته پاملرنه وکړو. لومړی اړخ، «کورنی سیاست» دی، چې اسلامي دولت مکلفوي ترڅو اسلام په «دارالاسلام» کې په هر اړخیز، بشپړ او جامع ډول، پرته له هر ډول جوړجاړي او دوکې څخه، پلی کړي.
دویم اړخ، همغه د اسلامي دولت (امارت یا خلافت) «بهرنی سیاست» دی. د معتبرو اسلامي نصوصو پر بنسټ، د اسلامي دولت بهرنی سیاست په حقیقت کې د «دین اظهارول» دي؛ یعنې د نړۍ پر ټولو دینونو او ایډیولوژیو برلاسي کول دي. په بل عبارت، د دعوت او وسلهوال جهاد له لارې، د دارالکفر تر لرې پرتو سیمو پورې د اسلام لېږدول او خپرول دي، ترڅو هر ډول فتنه له منځه یووړل شي.
البته کفري خاورې او دولتونه هم پر دوو ډولونو وېشل کېږي: «محارب کافر دولت» چې له مسلمانانو سره په دښمنۍ او جګړه کې وي او «غیرمحارب کافر دولت» چې له اسلامي دولت سره یې د سولې (لنډمهاله) تړون کړی وي. په ځینو مواردو کې اسلامي دولت له هغو کفري دولتونو سره سوداګریزې او اقتصادي اړیکې هم ټینګولی شي، چې له هغوی سره یې تړونونه کړي وي.
خو له کفري نړۍ او کفري دولتونو سره په تعامل کې اصل دا دی، چې اسلام ته دعوت شي او که هغوی دعوت رد کړي او د خپل امنیت د تامین لپاره د جزیې له ورکولو څخه هم ډډه وکړي، نو د فتحې او د اسلام د حاکمولو لپاره وسلهوال جهاد ترسره کېږي.
د یادونې وړ ده چې دارالاسلام، دارالکفر، اسلامي دولت، نظام، الولاء والبراء، کورنی سیاست، بهرنی سیاست، دعوت، جهاد، جزیه، د جهاد امیر او داسې نور سیاسي مفاهیم او پدیدې، د اسلام په سیاسي فقه کې په تفصیل سره تشریح شوي دي.
د نننیو اسلامي فکري ـ سیاسي خوځښتونو ځینو پیاوړو مجتهدینو هم په اسلام کې د سیاست او حکومتولۍ په اړه، مفصل او جامع کتابونه او رسالې لیکلي دي. یعنې په ډاډ سره ویلی شو چې د اسلامي سیاست ټول مفاهیم په شرعي نصوصو کې د لمر په څېر روښانه دي او ځینې مفاهیم او پدیدې هم په اوسني عصر کې د هغو مجتهدینو د مخلصانه، صادقانه او حکیمانه اجتهاد پر بنسټ تعریف او تشریح شوي دي، چې د اجتهاد وړتیا او شرایط یې پوره کړي دي.
د همدې سریزې پر بنسټ چې وړاندې شوه، اوس به د افغانستان د هغه حکومت د بهرني سیاست هر اړخیزې تشریح، تحلیل او ارزونې ته مخه کړو، چې ځان اسلامي امارت بولي.
په نظر او عمل کې د افغانستان د حکومت د بهرني سیاست کلیات
په پیل کې باید وویل شي چې په ۱۴۴۲ هـ.ق کال کې د الله سبحانه وتعالی له نصرت او د افغانستان د خلکو د جهاد له ښکاره بریا وروسته، دا چې د افغانستان د اسلامي او مجاهدپالې خاورې اسارت او اشغال پای ته ورسېږي، پراخې هیلې را وټوکېدلې. تمه دا وه چې اسلامي دولت (خلافت) به په کور دننه اسلام تطبیق کړي او په بهر کې به لږ تر لږه د یوه اوږدمهاله عملي پلان په توګه، د دعوت او جهاد له لارې اسلام ولېږدوي او خپور کړي. په افغانستان کې د امریکا ماته، د امریکایي جمهوریت د کافر او فاسد نظام ړنګېدل او د مجاهدینو له لوري د افغانستان فتحه، د هر روښانه عقل او د هر مومن سالم زړه د خوښۍ لامل وګرځېدل.
فرصتونه لکه د افغان مجاهدینو او په افغانستان کې د مهاجرو مجاهدینو ترمنځ او همدارنګه په ټوله اسلامي نړۍ کې په بېساري توګه د جهادي روحیې پیاوړتیا؛ د جهاد له لیکو سره د لسګونو زرو تازهنفسه مجاهدینو د یوځای کېدو پراخ امکانات؛ د امریکایانو او د هغوی د سیمهییزو مزدورانو تر منځ د ذلت او ماتې روحیه او په جنوبي او مرکزي اسیا کې طبیعي، اقتصادي، سیاسي، پوځي، صنعتي او ټکنالوژیکي سرچینې او امکانات؛ دا ټول هغه فرصتونه وو چې د افغانستان مجاهدینو ته یې د مقتدر اسلامي دولت، یعنې خلافت په چوکاټ کې د اسلام د اقامې او اظهار لپاره د مجاهدینو د رهبرۍ توفیق ورکاوه. په ټوله اسلامي نړۍ کې د خلکو، اسلامپالو سیاسي متخصصینو، دعوتګرو او هغو مومنو ځوانانو په زړونو کې چې د اسلامي دولت د بیا راژوندي کېدو ارمان یې په ذهنونو کې درلود، د اسلامي دولت تر مشرۍ لاندې په یوه اسلامي ټولنه کې د ژوند کولو هیله، چې د ټول اسلامي امت د عقیدې، ژوند، مال، ناموس، عزت او نېکمرغۍ ساتونکی او ډال وي، لاپسې اوج ته ورسېده؛ په ځانګړي ډول په هغو سیمو کې چې مسلمانان د کفارو یا د کفارو د مزدورو دولتونو تر ظلم لاندې وو، لکه فلسطین، کشمیر، هند، ختیځ ترکستان، برما او ورته نورې سیمې.
سربېره پر دې، د افغانستان د حاکم دولت مشران په خورا حکیمانه ډول امر بالمعروف او نهی عن المنکر شول او په وار وار له هغو اسلامي خوځښتونو څخه د عبرت اخیستلو یادونه ورته وشوه، چې د نړیوال رسمیت د ترلاسه کولو لپاره یې د ملي دولتونو سېکولر نظم او نړیوال قوانین ومنل؛ خو په پایله کې له ذلت سره مخ شول، هم یې خپل ځانونه او هم یې د امت یوه برخه د کفري استعماري دامونو قرباني کړه. خو له بده مرغه، دا نصیحتونه جدي ونه ګڼل شول.
په افغانستان کې حاکم دولت د هغو مجاهدینو مشرانو تر رهبرۍ لاندې دی، چې د اسلام او جهاد لپاره یې خپله ټوله شتمني او هر څه نذرانه کړل، ترڅو اسلام او اسلامي دولت قایم شي، خو ډېر ژر یې د دولت ـ ملت سېکولر نظم، ملي دولت او هغه ناوړه او استعماري ملي پولې ومنلې، چې د هغه وخت د طاغوتي دولتونو؛ لکه انګلستان، روسیې، فرانسې او نورو له خوا ټاکل شوې وې. ان دوی په دې هڅه کې شول چې له محاربو کفري دولتونو؛ لکه امریکا، چین، روسیې او اروپايي اتحادیې او په اسلامي نړۍ کې له مزدورو حکومتونو څخه مشروعیت ترلاسه کړي او د معاصرو کفارو او مشرکانو په «دارالندوه»؛ یعنې ملګرو ملتونو کې د شاملېدو لپاره یې سیاسي فعالیت پیل کړ.
حاکم دولت، لکه څنګه چې په کورني سیاست کې یې اسلام په شدید ډول محدود او نیمګړی تعریف کړ، په بهرني سیاست کې یې هم د اسلامي دولت په توګه عمل ونه کړ.
حاکم دولت، د یوه ملي دولت په توګه د دولت ـ ملت په سېکولر نړیوال نظم او د شرموونکو ملي پولو په چوکاټ کې، د جمهوریت ټول دولتي جوړښتونه چې د بهرنیو چارو وزارت هم پکې شامل دی، پر خپل ځای وساتل. ان هغه سېکولر څېرې چې غرب او غربي سېکولر ارزښتونو ته تمايل لري، نه اسلامي سیاست او نه د اسلام سیاسي نظام ته لېوالتیا لري او نه پرې پوهېږي، د بهرنیو چارو وزارت په ځینو ریاستي او مشورتي مقامونو کې وګومارل شوې.
د حاکم نظام د بهرني سیاست د جوړښت په څرنګوالي کې د دوحې د تړون رول
د دوحې تړون چې د ۲۰۲۰م کال په فبرورۍ کې په قطر کې د امریکا د اشغالګر دولت او د طالبانو د مشرانو ترمنځ لاسلیک شو، تر ډېره د ولاء او براء له عقیدوي اصل او د یوه رامنځته کېدونکي اسلامي دولت له سرې کرښې سره په ټکر کې و. په دغه تړون کې په څرګندو ټکو یادونه شوې وه، چې حاکم نظام به اجازه نه ورکوي چې د افغانستان له خاورې څخه امریکا یا د هغې متحدین وګواښل شي. په حقیقت کې، یوه ظالم اشغالګر له یوې داسې مجاهدې ډلې څخه چې د شریعت د پلي کوونکي اسلامي دولت د جوړولو په لټه کې وه، دا تضمین ترلاسه کړ چې د افغانستان اسلامي خاوره به نور د امت د مجاهدینو؛ لکه د القاعدې مجاهدینو او د اسلامي امت د نورو مظلومو مجاهدینو لپاره، چې افغانستان ته یې پناه راوړې وه او د افغانستان د جهاد په بریا کې یې څرګند رول درلود، د پټنځای او د جهادي فعالیتونو د سنګر په توګه نه کارېږي.
د تروریزم پر وړاندې مبارزه بله موضوع ده، چې د دوحې په تړون کې د افغانستان د حکومت د یوه مکلفیت په توګه یاده شوې ده. د امریکا په تعریف کې د تروریزم پر وړاندې مبارزه په حقیقت کې د اسلامغوښتنې، د شریعت د تطبیق او د هغو کفري محاربو دولتونو؛ لکه روسیې، چین او امریکا، یا د هغوی د حاکمو غلامانو پر وړاندې د فکري ـ سیاسي ـ جهادي مبارزې له څپې سره مبارزه ده. دا مسئله د اسلامي سیاست له زاویې هم یوه تېروتنه وه، چې د اوسني حاکم دولت مجاهدو مشرانو پرې لاسلیک وکړ او ژمنه یې وکړه.
که څه هم په افغانستان کې د حاکم نظام مشران د دوحې په تړون کې له فقهي او سیاسي تېروتنو څخه د برائت لپاره، د هجرت په اتم کال پر حدیبیې سوله استناد کوي، چې د رسول الله ﷺ او د مکې د مشرکانو ترمنځ شوې وه؛ خو دوی دې ته پام نه کوي چې د نبي ﷺ د دولت له لوري د حدیبیې سولې تر لاسلیک وروسته، دعوت او جهاد لا پراخ شول او ډېرو قومونو له اسلامي دولت سره بیعت وکړ. سربېره پر دې، جګړې او سریې هم ترسره شوې لکه؛ د خیبر له یهودانو سره د خیبر غزا. یعنې د حدیبیې تړون هېڅکله د جهاد د حکم او فرضیت د ځنډولو او رخصتولو او یا له محاربو کفري دولتونو سره د سیاسي ـ امنیتي اړیکو د ټینګولو لپاره د پلمې په معنا نه و.
همدارنګه، د حدیبیې په سوله کې د تړون د مادو له ماتولو وروسته، د اسلامي دولت پوځ سمدستي د جهاد او فتحې لپاره پر مکه برید وکړ او مکه یې په اسلام او اسلامي حاکمیت ونازوله. امریکا په افغانستان کې د القاعدې د مشر شیخ ایمن الظواهري په شهیدولو سره تړون مات کړ؛ ځکه امریکا ژمنه کړې وه چې په افغانستان کې به جګړه پای ته رسوي. تر دې هم ستره تېروتنه دا وه چې یو مسلمان مجاهد، چې ان امریکا یې له افغانستان څخه نه وه ګواښلې، په یوه اسلامي خاوره کې شهید کړل شو، سره له دې چې هلته یو دولت حاکم و چې ځان یې اسلامي باله.
د افغانستان د بهرني سیاست اعلان شوي او عملي اساسي اصول
د فتحې او د طالبانو د حکومت د جوړېدو په لومړیو کې، د بهرنیو چارو وزارت د اوسني حاکم دولت بهرنی سیاست پر متوازنې او اقتصاد محوره ډیپلوماسۍ ولاړ اعلان کړ. په عمل کې هم حاکم دولت له بېلابېلو نړیوالو او سیمه ییزو قدرتونو سره د سیاسي او ان امنیتي اړیکو د ټینګولو لپاره لاس په کار شو. «له نړۍ سره ښې یا مثبتې اړیکې»، «بې طرفي»، «پرمختګ»، «اقتصادي وده»، «ملي ګټې»، «ځمکنۍ بشپړتیا» او جمهوریت ته ورته نور سېکولر او ملتپال اصطلاحات، چې ریښه یې په فکري انحطاط او سیاسي ذلت کې ده، د کابل د کابینې د لوړپوړو چارواکو په څرګندونو کې په وار وار اورېدل کېږي.
د بهرني سیاست لومړی اصل، یعنې متوازنه ډیپلوماسي په دې معنا ده چې یو دولت له سترو قدرتونو سره په خپلو اړیکو کې توازن وساتي، له ټولو سترو قدرتونو سره سیاسي اړیکې ولري او هڅه وکړي چې له بېلابېلو قدرتونو څخه مشروعیت، ګټې او امتیازات ترلاسه کړي. په سویلي او منځنۍ اسیا کې، چې افغانستان د همدې سیمو ترمنځ موقعیت لري، امریکا، روسیه، چین او تر یوه بریده هند او ایران نفوذ او سلطه لري. د متوازن بهرني سیاست له مخې، حاکم دولت باید له کوم ځانګړي نړیوال یا سیمه ییز ځواک سره له سیاسي ـ امنیتي اتحاد پرته، د ټولو قدرتونو سیاستونه او ګټې په پام کې ونیسي او له ټولو سره دوه اړخیزې سیاسي، امنیتي او اقتصادي همکارۍ ولري.
همدارنګه، هغه دولت چې متوازن بهرنی سیاست لري، باید په هغو مسایلو کې چې «نړیوالې شخړې» بلل کېږي، لکه د اسلامي امت په حیاتي قضیو کې، ښکېل نه شي. د اسلامي امت له حیاتي قضیو څخه یوه د کشمیر قضیه او د کشمیر پر مسلمانانو د هند د جنګي هندوتوايي دولت ظلم دی؛ بله د ختیځ ترکستان د اویغوریانو قضیه ده، چې دوه میلیونه مسلمانان د چین د کمونیستي دولت تر ظلم او ځپنې لاندې دي، ان دې ته اړ ایستل کېږي چې خپله عقیده پرېږدي او خپلې مسلمانې لوڼې کافرو چینایانو ته په نکاح ورکړي؛ یا د فلسطین قضیه، چې په لنډه موده کې د ښځو او ماشومانو په ګډون، اویا زره مسلمانان په مظلومانه توګه شهیدانېږي او د لوېدیځې غاړې او غزې علما، متخصصین، سیاستوال او مجاهد ځوانان د یهودو د ظالم او فاسد رژیم په زندانونو کې تر خورا وحشیانه شکنجو لاندې نیول کېږي؛ او یا هم د سایکس ـ پیکو او ډیورنډ په څېر د ظالمانه پولو قضیه، چې میلیونونه مسلمانان د پاکستان د مزدور دولت تر ظلم لاندې دي او مسلمان وروڼه په ظالمانه توګه له یو بل څخه بېل کړل شوي دي.
د دغه اصل مفهوم دا دی چې د حاکم دولت په نړۍلید او سیاسي قضاوت کې ټول محارب کفري او غیرمحارب کفري دولتونه، د کفارو مزدور دولتونه او د فلسطین په څېر کمزوري او مظلوم دولتونه، ټول یو شان سیاسي موقف لري او باید له ټولو سره یو ډول سیاسي اړیکې ټینګې، وساتل او پراخې شي.
که یو مسلمان یو ځل هم قرآن کریم او د اسلام سیاسي فقه ولولي او د اسلام د سیاسي عقایدو او احکامو سم فهم ترلاسه کړي، پوهېږي چې متوازن بهرنی سیاست هېڅ شرعي بنسټ نه لري. د معتبرو شرعي نصوصو له مخې، هغه دولت ته چې د اسلامي دولت دعوه کوي، هېڅکله جواز نشته چې له ټولو محاربو او غیرمحاربو کفري دولتونو، د کفارو له مزدورو دولتونو او هغو کمزورو دولتونو سره چې مسلمانان پکې تر ظلم لاندې دي، لکه فلسطین، یو شان بهرنی سیاست او سیاسي اړیکې ولري. الولاء والبراء حکم کوي چې اسلامي دولت باید پر اسلامي امت مهربان او پر کفارو سخت وي. اسلامي دولت باید د ظالمو، اشغالګرو او محاربو کفري دولتونو لاس د اسلامي امت له ستوني لرې او له اوږې یې پرې کړي، او په اسلامي زړورتیا او غیرت سره د ظالمانو او فساد خپروونکو محاربو کفارو سر له تنه جلا کړي. اسلامي دولت مکلف دی چې په ټوله نړۍ کې د مسلمانانو له عقیدې، ارزښتونو، ځان، مال، ناموس او عزت څخه دفاع وکړي او د زمانې د ظالمانو پر ضد د جهاد له لارې هغوی له منځه یوسي.
د حاکم نظام د بهرني سیاست بل اصل، چې پر عملي سیاست یې هم بدل شوی، اقتصاد محوره ډیپلوماسي ده. اقتصاد محوره بهرنی سیاست په دې معنا دی چې د نړۍ له نورو هېوادونو سره، که محارب کفري وي او که غیرمحارب، د حاکم دولت د تعامل فکري او سیاسي محور اقتصاد او اقتصادي ګټې دي. خو د اسلام له مخې، لکه څنګه چې د یوه مسلمان او اسلامي امت د ژوند فکري او سیاسي محور «په الهي ابتلاء کې بریالیتوب او د دین د تطبیق، اقامې او اظهار له لارې د الله متعال د رضایت ترلاسه کول» دي؛ که په کورنۍ کې وي، که د امت په منځ کې او که د اسلامي دولت په بهرني سیاست کې؛ همداسې د اسلامي دولت او د هغه د رهبرانو د فعالیت اساسي او اصلي محور هم یوازې او یوازې دا دی چې د مبارک اسلام د تطبیق، اقامې او اظهار له لارې په الهي ابتلاء کې بریالي شي؛ لومړی د امت په منځ کې او بیا په ټوله نړۍ کې، تر هغه چې فتنه له منځه ولاړه شي، اسلام پر نړۍ حاکم شي او د اسلام پیغام ټول بشریت ته ورسېږي.
که څه هم شیخ صاحب هبت الله آخندزاده د علماوو شورا ته په خپله یوه وینا کې اعلان وکړ، چې ان که پر افغانستان اټومي بم هم وکارول شي، د شریعت له تطبیق څخه به لاس وانخلي، چې دې خبرې د مومنانو زړونه خوشحاله کړل؛ خو په عمل کې حاکم نظام عملا د نړۍ په سېکولر سیاسي نظم، یعنې د دولت ـ ملت په نظم کې د ورګډېدو په حال کې دی.
شیخ صاحب هبت الله آخندزاده په خپله یوه بله وینا کې له نړۍ سره په شرعي چوکاټ کې د تعامل خبره هم کړې، خو حاکم دولت لا هم د مشروعیت د ترلاسه کولو او د ملګرو ملتونو کفري سازمان (چې په حقیقت کې د محاربو کفري قدرتونو د ځواک مټ دی) ته د داخلېدو په هڅه کې دی او غواړي، له نړۍ سره د اسلامي دولت د تعامل په اړه د شریعت د صریحو احکامو خلاف، له محاربو کفري قدرتونو سره د سیاسي او ان امنیتي اړیکو ټینګولو او پراخولو ته دوام ورکړي.
شیخ صاحب هبت الله آخندزاده همداراز د ۱۴۰۱ هـ.ش کال د کوچني اختر د مبارکۍ پیغام کې، د سیمه ییز او نړیوال اتصال لپاره د افغانستان له جیوپولیټیک ظرفیت څخه پر استفادې ټینګار وکړ. یعنې دا خاوره دې د منځنۍ اسیا، سویلي اسیا او لوېدیځې اسیا له اسلامي خاورو څخه د اسلامي امت د طبیعي سرچینو د لېږد لپاره د چین، روسیې او هند په څېر محاربو کفري دولتونو ته پر یوه پل بدله شي. داسې انګېرل کېږي چې ګواکې د افغانستان د مسلمان ولس او یا د اسلامي امت د فکري انحطاط او سیاسي ذلت ریښه په اقتصاد او مادي امکاناتو کې ده. دا سمه ده چې مادي سرچینې د اسلامي امت د توان او ځواکمنېدو لامل کېږي، خو اقتصادي ستونزې هغه مهال په اساسي ډول حلېدلی شي، چې امت فکري او سیاسي ویښتابه او وحدت ته ورسېږي، د اسلام سیاسي نظام رامنځته شي چې د اسلام نور نظامونه، لکه اسلامي اقتصادي نظام تطبیق کړي، د ټول اسلامي امت ظرفیتونه سره یو موټی شي او د یوه عادل او مسوول اسلامي سیاسي نظام له لارې د ټول امت د عزت، سلامتۍ، اقتدار او نېکمرغۍ په خدمت کې وکارول شي.
اسلامي دولت، یعنی خلافت کولی شي چې د اسلام په بشپړ او هر اړخیز تطبیق سره اسلامي اقتصادي نظام هم حاکم کړي، پراخې طبیعي سرچینې، تجارت او صنعت، د نړۍ ستراتیژیکې سیاسي او اقتصادي سیمې، جزیه، زکات او صدقات په مدبرانه توګه مدیریت کړي او امت له فقر څخه غنا ته ورسوي.
پایله
د معتبرو، روښانه، صریحو او قاطعو شرعي نصوصو له مخې، د اسلام بهرنی سیاست د اسلام اظهار، یعنې غالبول دي؛ لومړی په ټولو اسلامي خاورو کې او بیا په ټوله نړۍ کې، تر هغه چې هېڅ فتنه پاتې نه شي او اسلام پر ټولو دینونو او ایډیولوژیو غالب او حاکم شي.
د افغانستان د اوسني حکومت بهرنی سیاست، د هغه سېکولر او ظالمانه نړیوال سیاسي نظم د منلو له امله چې امت یې ټوټې کړی، د استعماري ملي پولو، ملي هویت، ملي ګټو او ملي دولت د منلو، د طاغوتي نړیوالو سازمانونو د قبلولو او په پای کې له ملګرو ملتونو څخه د مشروعیت د غوښتلو له امله، چې په حقیقت کې د امریکا، چین او روسیې په څېر د نړۍ د استکباري قدرتونو نړیواله دارالندوه ده، او همدارنګه له سترو نړیوالو قدرتونو سره د «متوازن بهرني سیاست» او «اقتصاد محوره ډیپلوماسۍ» پر بنسټ د اړیکو ټینګول؛ دا ټول له اسلامي شریعت سره په تضاد او ټکر کې دي.
د افغانستان حاکم دولت لا هم فرصت لري چې پر اسلامي نظام او احکامو یې په منګولو لګولو سره د اسلامي امت د «فکري ـ سیاسي نهضت، ویښتابه او وحدت» لپاره هڅه وکړي، واحد او مقتدر اسلامي دولت، یعنې خلافت بیا راژوندی کړي او د اسلام د بشپړ او هر اړخیز تطبیق له لارې امت اقتدار، صلابت، عزت او د دنیا او آخرت نېکمرغۍ ته ورسوي. په خپل بهرني سیاست کې دې، د مدینې د نبوي دولت او راشده خلافت په څېر اسلام، دعوت او جهاد د اصل په توګه وټاکي، اسلام دې پر ټولو نړیوالو افکارو او دینونو غالب او حاکم کړي، د الله تعالی رضایت دې ترلاسه کړي او په هغه ستره ابتلاء کې دې بریالی شي چې د امت د اهل قدرت او د افغانستان د حاکم دولت په ګډون، ټول اسلامي امت ورسره مخ دی؛ ترڅو د دې دنیا او ابدي آخرت نېکمرغۍ ته ورسېږي.
#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها
د دولت تر تاسیس پنځه کاله وروسته؛ هغه څه چې رسول الله ﷺ وکړل، خو امارت ونه کړل
د هر قوم او ټولنې د ثبات، یووالي او پرمختګ تر ټولو مهم لامل ګډ هویت دی. هغه ټولنې چې خلک یې د یوې ګډې عقیدې، واحد دولت او راتلونکي رسالت پر محور راټول شوي وي، کولای شي چې له داخلي اختلافونو تېرې او د یوه منظم ځواک په توګه راڅرګندې شي. برعکس، هغه ټولنې چې اړیکې یې یوازې د حزبي، ژبني او قومي هویت پر اساس تعریفېږي، د دوامداره اختلاف، بېباورۍ او کمزورۍ له خطر سره مخ وي.
د رسول الله ﷺ د مدني دولت یوه ستره ځانګړنه دا وه، چې هغه صلی الله علیه وسلم د یوه نوي اسلامي هویت «امت» د جوړولو لپاره بنسټیز کار وکړ. هغه خلک چې تر دې وړاندې د قبیلې، نسل او وینې پر بنسټ سره تړل شوي وو، د اسلامي عقیدې، واحد دولت او ګډ رسالت پر محور یو امت وګرځول شول، داسې امت چې مهاجرو، انصارو او نورو مسلمانانو پکې ځانونه د یوه بدن غړي وبلل.
که سیرت ته په دقت وکتل شي، د امت هویت د جوړولو لپاره ګډه عقیده، واحد دولت او راتلونکی رسالت له خورا مهمو عناصرو څخه دي.
تر بعثت وړاندې د عربو ټولنیز جوړښت تر ډېره د قبیلوي اړیکو پر محور ولاړ و. د انسان عزت، ملاتړ او مقام د هغه د قبیلې له ځواک سره تړلی و. همدا د قریشو هویت و، خو رسول الله ﷺ اسلامي عقیده د هغه ځایناستې کړه. د اسلامي عقیدې پر اساس یوازې خلک مسلمانان نه شول او نه یې یوازې عقیدوي تړاو وموند، بلکې اسلامي عقیده له ځانه د یوې نوې پېژندګلوئ، واحد دولتي چتر او د دوست او دښمن د تعریف لپاره اصلي معیار وګرځېده. د هجرت په لومړي کال رسول ﷺ د مدینې میثاق رامنځته کړ او په هغه کې یې مسلمانانو ته د نورو په مقابل کې د واحد دولت تر چتر لاندې د واحد امت خطاب وکړ:
«وَإِنَّ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُسْلِمِينَ مِنْ قُرَيْشٍ وَيَثْرِبَ وَمَنْ تَبِعَهُمْ وَلَحِقَ بِهِمْ وَجَاهَدَ مَعَهُمْ أُمَّةٌ وَاحِدَةٌ مِنْ دُونِ النَّاسِ.»
ژباړه: له شک پرته د یثرب او قریشو له خلکو څخه مومنان او مسلمانان او هغه کسان چې له دوی سره دي، ورسره یو ځای دي او له دوی سره یې جهاد کړی دی، د نورو خلکو په مقابل کې یو واحد امت دی.
تر دغه میثاق وروسته نور نه څوک مهاجر و او نه انصار، نه اوس و او نه خزرج، نه د مکې و او نه د مدینې، بلکې هر مسلمان د رسول الله ﷺ امتي و. په دې ډول اسلامي عقیدې مسلمانانو ته د پېژندګلوئ او له نورو سره د توپیر نوی هویت ورکړ او هغه امت و.
په دویم پړاو کې د دغه امت د چارو د سرپرستۍ لپاره واحد رهبر او واحد دولت د بنسټ په توګه تعریف شول. د مدینې میثاق دا روښانه کړه، چې د مومنانو ترمنځ پرېکړه به یوازې الله تعالی او د هغه رسول ﷺ کوي، ترڅو له هر ډول تفکیک پرته پر ټولو یو ډول د الله تعالی احکام پلي شي. خلک شخصي او قبیلوي غوښتنې پرېږدي او ټول د الله تعالی حاکمیت ته غاړه کېږدي.
په درېیم پړاو کې رسول الله ﷺ د اسلامي عقیدې پر بنسټ د نوي راټوکېدلي امت لپاره راتلونکی رسالت تعریف کړ. لکه څنګه چې الله تعالی فرمایلي دي: ﴿هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَىٰ وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ﴾ موخه یې دا ده چې په نورو ټولو دینونو د الله تعالی دین غالب شي. ټول اصحاب، هغه که مهاجر وو او که انصار، په دغه ماموریت پوهېدل او هر یوه هڅه کوله چې په دغه ماموریت کې یې ژوند او امکانات مصرف شي. رسول الله د امت د مفهوم پر اساس د الولاء او البراء په چوکاټ کې بهرنی دښمن تعریف کړ. دا دښمن د امت د هر فرد دښمن و، نه دا چې د مهاجرو لپاره دښمن وي او د انصارو لپاره دوست او یا هم برعکس.
په دې ډول رسول الله ﷺ د امت هویت د ټولو مسلمانانو لپاره د ګډې اسلامي عقیدې، واحد حاکمیت او واحد رسالت په تعریف سره رامنځته کړ. د هر مسلمان لپاره د دوستۍ او دښمنۍ یعنې الولاء او البراء معیار واضح شو. په کور د ننه د خلکو ترمنځ د چلند، د رعیت او حاکمیت ترمنځ د اړیکو او له نړۍ سره د دوستۍ او دښمنۍ کرښې ترسیم شوې او مسلمانان د خپل رسالت لپاره، چې نړۍ ته د اسلام لېږد و، په یوه واحد او تعریف شوي صف کې ودرېدل.
خو کله چې امارت یو ځل بیا قدرت ته ورسېد، د اسلامي عقیدې پر اساس د امت د هویت د بیا را ژوندي کولو هڅه ونه شوه. که څه هم نن ورځ تقریبا د ټول رعیت عقیده اسلامي ده او اړتیا نه لیدل کېږي چې د خلکو عقیدې اسلامي شي، خو د تعامل، اړیکو او دوستۍ او دښمنۍ معیار اسلامي عقیده نه ده. پر ځای یې دا اړیکې د ملي او قومي هویت پر اساس پالل کېږي. ان په ډاګه ویل کېږي، چې قومي ګټې پالي او په ملي ګټو سیاست کوي. له هېچا سره دښمني نه لري او د اقتصاد محوره سیاست له مخې له ټولو سره یو ډول اړیکې غواړي. دغو ټولو وښوده چې امارت د ټولو مسلمانانو دولت نه دی، کله څنګه چې د رسول الله ﷺ دولت د ټولو مسلمانانو لپاره و او نه هم امت د ګډ هویت اساس ګڼي، لکه څنګه چې رسول الله ﷺ اساس تعریف کړی و.
ان په کور دننه خو د امارتي او غیرامارتي ترمنځ د بېلتون څپرکی پرانیستل شوی دی. د جهادي مخینې لرلو او نه لرلو ټولنه له لویې بېهویتۍ سره مخ کړې ده. رعیت یې له دولت څخه جلا کړی او دولت پر رعیت مشکوک کړی دی.
همدارنګه امارت د اسلامي عقیدې پر بنسټ خپل راتلونکی رسالت تعریف نه کړ، هغه چې نورې نړۍ ته د اسلام لېږد دی، بلکې پر ځای یې د اقتصاد محوره پالیسۍ پر بنسټ ټولو ته د دوستۍ دروازې پرانیستې. پایله دا شوه چې رعیت او ان دولت بېمسیره پاتې شي. د لویو قدرتونو لکه؛ امریکا او چین د سیالۍ ښکار شي او په ملي او قومي لومو کې له ګاونډیانو سره ښکېل پاتې شي. ان یو شمېر هغه مجاهدین چې تر پرون پورې یې پر نړۍ د الله تعالی د کلیمې د حاکمیت لپاره جهاد کول یوازینی ارمان و، نن ورځ د اسلام د لېږد د رسالت په نشتون کې فکر کوي، چې واک ته تر رسېدو وروسته اصلي موخه ارامي، سهولت، دنده، لوړ معاش، کاروبار او پروژې دي.
پنځه کاله پوره شول، خو دا چې د اسلامي عقیدې پر بنسټ امت د ګډ هویت په توګه نه دی تعریف شوی او د امت پر اساس دوست او دښمن او راتلونکی رسالت نه دی واضح شوی، نو ورځ تر بلې د دولت او خلکو ترمنځ فاصله ډېرېږي او باور کمېږي. دولت او خلک په خپلو کې پر یوې بېمسیره سرګردانۍ اخته دي. هېڅوک نه پوهېږي چې څه وکړي او مکلفیت یې څه دی؟
اسلامي دولت یوازې د زور نوم نه دی؛ بلکې هغه وخت یې ریښې ټینګېږي، چې د ټول امت لپاره د ګډ هویت مرکز وګرځي او ټول مسلمانان د امت د هویت له مخې ځانونه پکې شریک، مسوول او د یوه لوی هدف برخه وګڼي.
#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها
رسول الله ﷺ په مدینه کې د دولت تر تاسیس وروسته د اسلامي عقیدې، واحد دولت او ګډ رسالت پر محور، د مسلمانانو لپاره د امت تر مفهوم لاندې یو نوی هویت رامنځته کړ او هغه خلک چې پخوانی هویت یې قوم او قبیله و، د ګډ اسلامي هویت تر چتر لاندې یو واحد امت وګرځېدل.
#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها
په تېرو پنځو کلونو کې، په افغانستان کې د صنعتي کېدو او د تولیدي، علمي او نظامي وړتیاوو د پیاوړتیا لپاره تاریخي فرصت برابر و؛ هغه فرصت چې په سټراټیژیکو صنایعو کې په پانګونې، د متخصص ځواک په روزلو، د عصري ټکنالوژۍ او څېړنیزو مرکزونو په رامنځته کولو سره یې د اقتصادي خپلواکۍ او دفاعي اقتدار زمینه برابرولی شوی؛ خو له دغه فرصت څخه هم په سمه توګه ګټه پورته نه شوه.
#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها
د جمهوریت نسکورېدل یوه لاسته راوړنه او د ویاړ خبره ده؛ خو دغه ورځ د هرکلي ترڅنګ باید د فرصتونو د حساب ورځ هم وي: څه تر لاسه شول، څه له لاسه ووتل، ولې له لاسه ووتل او د جبران لپاره یې څه کول پکار دي.
#پنځه_کاله_فرصتونه_او_عبرتونه
#پنج_سال_فرصت_ها_و_عبرت_ها
Most Popular Users
Elon Musk 
@elonmusk
241.5M followers
Barack Obama
@barackobama
119.1M followers
Cristiano Ronaldo
@cristiano
113.6M followers
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.8M followers
Narendra Modi
@narendramodi
107.2M followers
Rihanna
@rihanna
98.5M followers
NASA
@nasa
92.4M followers
Justin Bieber
@justinbieber
91.7M followers
KATY PERRY
@katyperry
89.5M followers
Taylor Swift
@taylorswift13
83.4M followers
Lady Gaga
@ladygaga
74.9M followers
Virat Kohli
@imvkohli
72.6M followers
Kim Kardashian
@kimkardashian
70.7M followers
YouTube
@youtube
68.8M followers
Neymar Jr
@neymarjr
65.6M followers
Bill Gates
@billgates
64.9M followers
Selena Gomez
@selenagomez
62.6M followers
The Ellen Show
@theellenshow
62.3M followers
CNN
@cnn
61.8M followers
X
@x
60.8M followers