Hours and hours of previously unseen, sickening footage collected by @ManotoNews document the Iranian regime’s mass killing of protesters.
@AndyJehring and I were given access to this extraordinary archive — including footage captured by protesters in their final moments.
The scale of the bloodshed, and the brutality of the regime, are laid bare.
Read more here :::
https://t.co/Ts2rjftGkl
از او بگو به دنیا.. از او که قصه ای داشت
او جشنِ زندگی بود.. سروی که قد برافراشت
از اُجرتِ گلوله .. از شر که میهراسد
از مادری که او را از خال میشناسد
از او بگو به دنیا.. ای شاهدِ غروبان!
این رقصِ بیسران است، این داغِ پایکوبان..
یاد آر اگر رگت را با مرگ میخراشی
تو بازماندهای تا او را گواه باشی!
دیدی که بر مزارش، رقصِ پدر کدام است؟
این هلهله عزا نیست.. آئینِ انتقام است
از او بگو به دنیا.. از نغمهای که سر داد
از او که نیمه جان بود در کیسههای اجساد…
از او بگو به دنیاااا
از او بگو به دنیا.. از او که قصه ای داشت
او جشنِ زندگی بود.. سروی که قد برافراشت
از اُجرتِ گلوله .. از شر که میهراسد
از مادری که او را از خال میشناسد
از او بگو به دنیا.. ای شاهدِ غروبان!
این رقصِ بیسران است، این داغِ پایکوبان..
یاد آر اگر رگت را با مرگ میخراشی
تو بازماندهای تا او را گواه باشی!
دیدی که بر مزارش، رقصِ پدر کدام است؟
این هلهله عزا نیست.. آئینِ انتقام است
از او بگو به دنیا.. از نغمهای که سر داد
از او که نیمه جان بود در کیسههای اجساد…
از او بگو به دنیاااا
تو بازماندهای تا او را گواه باشی
از او بگو به دنیا
Begoo Be Donya
Ebi
Lyrics: Mona Borzouei
String Instrument: Reza Sadeghi
Guitar ( Any Type): Reza Sadeghi
Drums: Reza Sadeghi
Studio Producer: Sia Davarnia
https://t.co/GAmlQxjv82
Terrible to see all these ambassadors to the UN walk out on Israel. Not nearly as many walked out on Iran yesterday — even after they machine gunned 40,000 of their own people.
"What are the needs of a teenager? Love, good energy, joy, and recreation. To have these, we need freedom."
Below, 16-year-old Sarina highlights what her generation in Iran is fighting and dying for.
She was killed by the Islamic Republic in 2022:
تو نباید یه عکس میشدی روی دیوار،
تو نباید اسم میشدی روی یک سنگ سرد،
تو رو نباید اینطوری میشناختیم عزیزکم؛
تو باید زندگی میکردی…
#سارینا_اسماعیل_زاده
Do not forget how the Palestinian society reacted on 9/11. When Iranians came out and mourned, when Israelis had broken hearts for their American friends, the Palestinian streets passed out candy in celebration.
یک سنگ به پای بچه غزویمیخورد، دهها پرونده شکایت به مراجع حقوقی بین المللی ارسال میشود تا اسراییل را محکوم کنند.
هر شش ساعت یک جوان برومند کشورمان اعدام میشود، حتی یک پرونده تا کنون بدست وکلای بینالمللی که بیصبرانه منتظرند از جمهوری اسلامی شکایت کنند نرسیده.
♦️ چرا ؟
Iran has carried out at least 916 executions since the start of 2026, including 15 so far in August, the Abdorrahman Boroumand Center for Human Rights in Iran said on Tuesday.
The actual number of executions was likely much higher because Iranian authorities withhold information about many cases, the US-based rights group said.
It said many protesters were also facing charges that could carry the death penalty and criticized their trials as rushed and lacking due process.
The center said Iranian authorities were using death sentences and executions to intimidate the public and deter further protests.
https://t.co/naarW8CwNg
جمهوری اسلامی چوب حراج به منابع ایران زده برای دو روز حکومت بیشتر. کجا رفتند چپهای کثیفی که به دروغ میگفتند اسرائیل قصد تصرف منابع ایران را دارد. به رفیق پوتینشان که میرسند دوباره جهان وطن میشوند و از سهم پوتین مظلوم از خزر میگویند
رجب صفراوف:
“ما انتظار داشتیم که دولت جاسلامی طبق قرارداد ۱۹۲۱
(کنوانسیون مودت ایران و شوروی) و
پیمان بازرگانی ۱۹۴۰، تقاضای ۵۰٪ از سهم کاسپین را داشته باشد. که دولت روحانی و جواد ظریف از این حق صرف نظر کردند و تعجب مارا برانگیخت”
پ:
پزشکیان در لایحه اخیر، از ۲۰٪ هم گذشت…
در تاریخ بنویسند که حکومتی در ایران در قدرت بود که جوان ۲۱ ساله ایرانی را بخاطر داشتن نقش تاج بر روی دستش، شکنجه کردند و آن قسمت از پوست بدنش را با چاقو بریدند و بعد از ضرب و شتم شدید، او را بر روی تخت بیمارستان تیر خلاص زدند.
#امیرحسین_نوبخت
شاهنشاها، یکسال دیگر از آخرین دیدار ما سپری شد، و این بار من هم از طرف خودم، و هم از طرف نمایندگان ملت ایران، برای ادای احترام، و همینطور دادن گزارشی کوتاه از آنچه با تو و بی تو بر ایران و ایرانی گذشته و میگذرد، با تو همسر عزیزم گفتگویی دارم.
امروز چهل و شش سال از روزی که ایران و ایرانیان، و همینطور من و خانواده ات را ترک کردی میگذرد، و در این مدت چه ها که بر ما و بر سر این ملک و ملت گذشته.
از اوایل قرن بیستم ایران با داشتن دو رهبر بزرگ نگر، قدم در راهی گذاشت که هیچ کشور دیگری در منطقه حتی تصور آن را هم به خودش راه نمی داد.
پدرت، رضا شاه بزرگ، در سختترین دوران جهان آنروز، ایران را از تقسیم و تجزیه نجات داد و پایه های کشوری متمدن و مستقل را بنا نهاد.
سپس به همت کار مداوم تو، شاهنشاه ایران، کشور ویران بعد از جنگ، تبدیل به ایران آباد شد، و ایرانی سرافکنده، مغرور و سربلند.
ایران کم کم مورد نگاههای حسرت بار بعضی و امیدواری بعضی دیگر قرار گرفت، و ابر قدرتها نیز به تدریج با نگاههای نگران به آن نگریستند.
در انتهای آن دوران طلایی، تمامی کشورهای منطقه در آرزوی بدست آوردن جزیی از آنچه ایران به دست آورده بود بودند، ولی تو کماکان به دنبال نشاندن ایران در سطح پیشرفته ترین کشور های جهان.
تو، شاهنشاه ایران زمین، با اعتقاد به حمایت بی چون و چرای ملت ایران هيچ نوع توافقی را با بزرگان جهان که حتی قدمی با ایران بزرگ مورد نظرت تفاوت داشته باشد قبول نداشتی، ولی افسوس که آن حمایت از تو دریغ شد، و بدون آن پشتیبانی حیاتی، تا به امروز شاهد خسارات بسیار سنگین و کمرشکن اش بوده ایم و هنوز هم هستیم.
ایرانی را که تو ترک کردی با تمامی کشور های جهان رابطه دوستانه داشت، و درهای آنها بدون ویزا برای ما باز بود، ولی ایران امروز، با عنوان حامی نخست تروریسم جهانی، تنها با شماری اندک رابطه ای نیمه دوستانه دارد.
در ایرانی که تو ساختی، درآمد یک کارگر ایرانی امکان یک زندگی راحت را به خانواده اش میداد. امروز کارگر ایرانی حتی قادر به تهیه مایحتاج اولیه زندگی اش هم نیست.
ایران تو در مهم ترین کارخانه های جهان سرمایه گذاری میکرد، و به کشورهای اروپایی پول قرض میداد، و امروز کاسه گدایی دولت آن در انتظار اجازه آمریکا برای خرید غذاست.
پادشاه تاجدار من، به تو به عنوان همسری بی مانند و مهربان، و پدری با علاقه و توجه بسیار به زندگی و تربیت فرزندانش درود میفرستم.
به تو به عنوان ”بزرگ ارتشتاران فرمانده“ درود میفرستم. تو با جهان بینی، برای میهنت پنجمین نیروی دفاعی جهان را بوجود آوردی، تا هیچ کشوری حتی فکر تجاوز به ایران را هم به خود راه ندهد.
نسل جوان و برومند امروز ایران، همانهایی که رژیم اسلامی با صرف هزینه های هنگفت و دروغهای بزرگ درباره دوران ما، می خواست حامی خودش باشد، با آگاهی بسیار از آنچه ما ساختیم، با دست خالی، ولی با اراده ای آهنین رو در روی آنها ایستاده، به خاندان پهلوی درود میفرستد، و با صدای بلند سقوط رژیم وحشت را میخواهد.
همین چندی پیش شاهد بزرگترین کشتار تاریخ ملتی توسط دولت حاکمش بودیم، دهها هزار جوان برومند ما به فرمان رهبران امروز ایران، در تنها دو روز در خاک و خون غلطیدند، و ملتی را داغدار و خونخواه خود کردند.
امروز همان رهبران در آتش جنگی خانمان سوز، سخت درگیرند، و ملتی که آن روز همه چیز داشت، امروز گرسنه، بی دفاع و مستاصل نمی داند با چه فردایی رو بروست.
رضا، پسر بزرگت که هنگام رفتن تو جوانی ۱۹ ساله بود، رهبری باز پس گیری ایران و رسیدن به دوران گذار را به عهده گرفته.
امید من و همه ایرانیان است که با پیروزی نهایی نور بر تاریکی، ایرانیان، یک دل و یک صدا، و دست در دست هم کمر همت به ساختن آینده آن ببندند، و از نو ایرانی پیشرفته و سر بلند بسازند.
تا آنروز و آن خبر، با درود بر تو و عشقی بی پایان
فرح پهلوی
Promoting the hijab means becoming complicit in discrimination.
FIFA’s statutes claim to oppose all forms of discrimination, whether based on race, ethnicity, or sexual orientation. Yet when it comes to women, gender discrimination is not only tolerated—it is celebrated and promoted in the name of culture.
A seven-year-old girl whose parents have imposed the hijab on her—a tool used to control and suppress women—deserves our compassion, not to be displayed as a symbol to celebrate.
I know this from personal experience. When I was seven years old, Khomeini’s regime forced me to wear the hijab. Millions of Iranian women and I have lived with the humiliation of being told that we must cover ourselves so that men can feel comfortable. We reject that oppression—at the risk of our lives.
Your indifference to the suffering of millions of girls forced into the hijab reflects an indifference to the gender discrimination and gender apartheid imposed by the islamic ideology behind this symbolic garment—an ideology of control, inequality, and oppression.
Nothing destroys universal human rights more than cultural relativism. She is only a seven-year-old girl.
Let her live.
جمهوری اسلامی فقط جان جاویدنامان را نگرفت؛ خانوادههایشان را هم نابود کرد.
مادر سامان ابراهیمپور پس از کشته شدن پسرش به زندگی خود پایان داد. مادر بهبود حسنزاده از روز جانباختن پسرش دیگر روی پای خود نایستاده، از درمان دست کشیده و در بستر بیماری افتاده است. خواهر سیاوش هنوز در سوگ برادرش میسوزد.
صدها کودک، نوجوان، پدر، مادر، خواهر و برادر، بعد از آن روزها با زخمی زندگی میکنند که هرگز التیام پیدا نمیکند.
در ۱۸ و ۱۹ دیماه، فقط یک انسان کشته نشد، یک خانواده، و گاهی چند نسل، ویران شد.
#IranMassacre
مادر سامان ابراهیمپور دیگر تاب این اندوه را نیاورد و ...
برای ما، بازماندگان، 🩸١٨ 🩸و 🩸١٩ 🩸دی، یک پیمان ابدی است. پیمان با مادرمان ایران. این سوگ چون سوگ سیاوش یک سوگ ابدی است. یک وظیفه و مسئولیت است که نسل به نسل باید ادامه یابد تا چنین فاجعهای به آگاهی جمعی تبدیل شده و دیگر هرگز تکرار نشود.
خانوادهی جاویدنامان دچار دو رنج همزمانِ هولناکاند. یکی فقدان عزیزشان و دیگری فشار رژیم برای سکوت و تنها نگهداشتن آنها.
مادر سامان ابراهیمپور متاسفانه به زندگیاش پایان داد. برای مادری که تمام جهانش را در یک لحظه ویرانشده دید، این اندوه از توانش فراتر رفت و زندگیاش نیز به پایان رسید.
هر خبر از چنین فقدانهایی، فقط از دست رفتن یک انسان نیست؛ گاهی آغاز فروپاشی خانوادهای است که از بیرون هنوز ایستاده به نظر میرسد، اما در درون، زیر بار سوگ آرامآرام فرومیریزد.
اگر میخواهیم با خانوادههای داغدار همدردی کنیم، همدردی را به چند جمله در فضای مجازی محدود نکنیم.
از آنها بپرسیم امروز به چه کمکی نیاز دارند.
برایشان غذا ببریم.
خرید یا کارهای روزمرهشان را انجام دهیم.
چند ساعتی مراقب فرزندانشان باشیم تا بتوانند نفسی تازه کنند.
اگر توان مالی داریم، بیهیاهو بخشی از هزینههایشان را بر عهده بگیریم هر چند کم باشد.
و مهمتر از همه، چند هفته و چند ماه بعد هم سراغشان را بگیریم؛ زیرا وقتی مراسم تمام میشود و جمعیت میرود، تازه تنهاییِ سوگ آغاز میشود.
هر کجای دنیا هستید، اگر خانوادهای را میشناسید که داغ عزیزش هنوز تازه است، منتظر نمانید تا خودش درخواست کمک کند. بسیاری از انسانهای سوگوار، حتی توانِ کمک خواستن هم ندارند.
گاهی یک حضور، یک وعده غذای دوستانه، یک تماس، یا چند ساعت همراهی، میتواند جان انسانی را از فروپاشی نجات دهد. همدردی، زمانی معنا پیدا میکند که به عمل تبدیل شود، عملی هرچند کوچک.
هر کجای دنیا هستید، خانوادهی جاویدنامان را دریابید که در محاصرهی سنگدلترین وحوش تاریخ این سرزمیناند.
#خانواده_جاویدنامان_را_دریابیم
#سامان_ابراهیم_پور