Miesiąc temu pisałem o pewnym paradoksie. Administracja amerykańska, której najtrudniej przychodzi trzymanie się własnej strategii, daje Polsce największą od trzech dekad szansę na osiągnięcie celu, który dotąd pozostawał poza naszym zasięgiem. Chodzi o stała amerykańską bazę w Polsce. Jej powstanie podważyłoby jedną z ostatnich pozostałości po jałtańskim podziale Europy - przekonanie, że w sprawie rozmieszczania wojsk amerykańskich na wschód od Niemiec wciąż trzeba uzyskać zgodę Moskwy.
I oto ta szansa pojawia się akurat wtedy, gdy Donald Trump mówi Putinowi o wspólnych interesach. Na szczęście dla nas Trump także w tej sprawie potrafi być niekonsekwentny. Żeby jednak wykorzystać niekonsekwencję Waszyngtonu, przydałaby się odrobina konsekwencji w Warszawie.
Tymczasem premier Donald Tusk zwalcza prezydenta Karola Nawrockiego za pomocą ataku na prezydenta Trumpa. Minister spraw zagranicznych w jego rządzie Radosław Sikorski drwi z jego dobrych relacji z administracją Trumpa (których sam został pozbawiony przez wybryki premiera Tuska), a wiceminister obrony Magdalena Sobkowiak-Czarnecka publicznie apeluje do Nawrockiego, by w sprawie bazy użył swoich „świetnych relacji z prezydentem Donaldem Trumpem”. Ciekawe położenie ma polski prezydent. Rząd prosi go, by dla Rzeczypospolitej zrobił użytek z dokładnie tych relacji, z których premier czyni mu zarzut.
Jak widać z Donaldami w polityce kłopot jest, podobny po obu stronach Atlantyku. Skala inna, przypadłość ta sama. Pozostaje mieć nadzieję, że amerykańska niekonsekwencja otworzy Polsce drzwi, a polska niekonsekwencja nie zatrzaśnie ich nam przed nosem.
Polecam mój tekst sprzed miesiąca o tym, dlaczego stała baza USA w Polsce może powstać teraz albo wcale.
https://t.co/QZrY5xyHzq
@MiskoMarek@pater_matthaeus@smuszynski92 Nie musimy wiedzieć ile kto miał silnej woli. Ale wydaje mi się, że możemy z dużą dozą prawdopodobieństwa założyć, że gdzie brak człowiekowi silnej woli, tam Pan Bóg uzupełnienia go Miłosierdziem.
W dniach od 21 do 29 listopada br. w całej Polsce będzie odmawiana #nowenna w intencji Ojczyzny o zgodę i pojednanie w narodzie za wstawiennictwem św. Andrzeja Boboli, patrona Polski.
https://t.co/rCTv369u6u
Polska we wspomnieniach Bidena 🇵🇱🇺🇸
W USA ukazała się książka Joe Bidena „Promise Me, America”. Zajrzałem do fragmentów poświęconych Polsce. Jest ich sporo i są bardzo ciepłe.
Biden wspomina przemianę Warszawy – z szarego miasta z czasów rosyjskiej dominacji w centrum kultury i biznesu nowej Europy. Przyznaje, że trudno mu było uwierzyć, że właśnie tutaj podpisano kiedyś Układ Warszawski.
Pisze o Polsce jako niezłomnym członku NATO, o jej niezależności i hojności we wspieraniu sojuszu. Zwraca uwagę, że Polacy dobrze pamiętają rok 1939 – najpierw Hitler, potem Stalin. I dlatego rozumieją, co oznacza rosyjska agresja na Ukrainę.
Biden zestawia ją z napaścią Hitlera na Polskę i przypomina, że Zachód nie może powtórzyć błędów z przeszłości. „Nie zamierzaliśmy bezczynnie się przyglądać” – pisze.
Wspomina też, że jeszcze przed rosyjską inwazją, w styczniu 2022 roku, wysłał do Polski 5 tysięcy żołnierzy z 82. Dywizji. Dwa miesiące później przemawiał na Zamku Królewskim w Warszawie, dziękował Polakom i ogłosił miliard dolarów pomocy dla Ukrainy. Rok później wrócił w to samo miejsce, w rocznicę inwazji. Wspomina, że zgromadzony tłum był fantastyczny.
Opowieść tajnej podróży do Kijowa w lutym 2023 roku jest jak z filmu akcji.
Jasionka. Wieczór. Mgła.
Jake Sullivan wychodzi z samolotu przednimi drzwiami. Dla zmyłki. Biden wymyka się tylnymi. W maseczce, czapce z daszkiem i szaliku.
Do Przemyśla jadą bez syren, żeby nie zwracać na siebie uwagi.
A potem dworzec kolejowy w Przemyślu.
Biden zachwyca się zabytkowym budynkiem z 1860 roku, z czasów Habsburgów. Żartuje, że przy tak dostojnej nazwie stacji nie wiedział, czy „Amtrak Joe” zostanie w ogóle wpuszczony do środka.
Nie został. Podziwiał dworzec z okna samochodu, który zawiózł go prosto do pociągu jadącego do Kijowa.
Wspominając dzieciństwo w Scranton, pisze o rodzinach dumnych ze swoich irlandzkich, włoskich i polskich korzeni.
Polska w książce Bidena nie jest tylko tłem. Jest jednym z bohaterów opowieści o wojnie w Ukrainie. Pozytywnym bohaterem.
@PR24_pl
@szachmad Marcin, bo po pewnych Twoich ekhm... historiach, ekscesach ludzie (co się w tym orientują, nie postronni) nie będą Ci już wierzyć na słowo. Szkoda bo wydawałeś się być dziennikarsko uczciwy.