@arifrahmanii جناب به خودتان بسیار احترام دارم. هزاره در غرب کابل جنایات نکردند و نسلکشی نکردند و رفتارهایشان علیه سنیها و تاجیکهای بامیان انسانی بود؟
طالب که در ولسوالی تگاب بدخشان قصد تجاوز به یک دختر هفت ساله را داشت توسط مردم بازداشت شد.
این طالب عبدالقهار نام دارد و نیروهای فرقه عمر ثالث گروه طالبان است.
فلم از جریان بچه بازی طالبان
این کلیپ تصویر مربوط به ولسوالی باغران در هلمند است. طالبان که حتی انتشار عکس و ویدیو را حرام میدانند و مردم عادی را به سکوت واداشته و در مراسم خوشی به کسی اجازه حتی چک زدن نمیدهند، اما خودشان چنین محافل رقص برگزار میکنند و پسران جوان در آن میرقصند
خراسانتایمز برگزار میکند:
"مسعود و مقاومت در برابر دهشت افگنی"
زمان: دوشنبه ۱۰ سنبله/شهریور، ساعت ۹ و ۳۰ دقیقه شب به وقت کابل.
مکان: اسپیس ایکس خراسانتایمز
شمالی، خط مقدم جنگ و قربانی آزادیخواهی!
طالبان، القاعده و حامیان بیرونیشان با ده ها هزار نیرو از خزان ۱۳۷۵ تا بهار ۱۳۷۸ چندین شکست را در شمالی و ولایات شمال افغانستان متحمل شدند که سه شکست این گروه ها؛ برایشان سنگین وپر تلفات بود که در هر شکست صدها نفر از آنها به دست نیروهای مقاومت اسیر شدند.
طالبان، القاعده، پاکستانیها و سایر گروههای تروریستی در بهار سال ۱۳۷۸ طرح وسیعی را برنامهریزی کردند تا با مساعد شدن هوا، بار دیگر خطوط جنگ در شمالی را بشکنند و این حوزه بزگ را اشغال کنند.
خط مقدم جبهه مقاومت از دامنههای کوههای شکردره آغاز میشد و به امتداد مناطق میربچهکوت، بابهقچقار، گردنه باریکآب، اطراف میدان هوایی بگرام، بخشهایی از کوه صافی، کوره تگاب تا دره پچهغان موقعیت داشت. مناطق افغانیه نجراب، سولانک، صیاد، بگرام، قلعهنصرو، ماشینآب و قرهباغ جایگاه عقبه و خطوط احتیاطی جنگ را داشتند.
مراکز ولایات پروان و کاپیسا آرام بود و به پناهگاه مردمانی از تقریباً تمام اقوام و ولایات افغانستان میدل شده بودند. شفاخانهها، مکاتب و ادارات محلی فعال بودند و بازارها پر جم و جوش بود. بیروبار بازار چاریکار بهگونهای بود که گویی تمام مردم پایتخت در آنجا زندگی میکنند.
طالبان حملات خود را از اواخر ماه سرطان در سه اسقامت (کوهدامن، باریکآب و تگاب) آغاز کرده بودند، جنگ شدید جریان داشت اما مردم عقب جبهه بدون هراس به زندگی خود ادامه میدادند.
من و محمد داوود ابراهیمی در تاریخ ۵ اسد، پس از سفر چندماهه از ولایات شمال برگشته بودیم و برای دو روز در چاریکار نزد دوستان ماندیم. تراکم جمعیت پروان و کاپیسا برایمان عجیب به نظر میرسید.
طیاره های جتجنگی طالبان پس از هدف قرار دادن مواضع مقاومت، از بالای شهر چاریکار میگذشتند و گاهی بر مناطقی چون جبلالسراج، گلبهار و بخشهایی از کاپیسا نیز انداخت می کردند.
رفتوآمد و اکمالات خط شمالی همه روزه از پروان صورت میگرفت و مردم از وقایع جنگ مطلع میبودند و برای پیروزی نیروهای مقاومت دعا میکردند.
بعد از چند روز حملات شدید ، ثقیله، پیاده و هوایی؛ نیروهای طالبان از کوهای غوربند وارد اتفاعات استرغچ و سنجددره شدند و نیروهای مقاومت اقدام به عقبنشینی کردند که نظامیان مقاومت کمتر آسیب دیدند اما آسیب های شدید بر مردم ملکی وارد شد.
شمار زیادی از مردم ملکی در سه روز پایانی جنگ، از مناطق کوهدامن، پروان و کاپیسا به سمت پنجشیر و اندراب مهاجرت کردند.
عدهای اندک نیز، پس از عبور طالبان، به سوی کابل رفتند، اما خانوادههایی که توانایی رفتن نداشتند، با انواع ظلم و بدرفتاری طالبان و تروریستان مواجه شدند.
در کمتر از یک هفته، شهید احمدشاه مسعود تجدید آرایش نیرو کرد و با سران و فرماندهان مقاومت جلساتی برگزار کرده به حملهای مجدد اقدام کرد که در کمتر از نیم روز، نیروهای طالبان شکست مرگبار را متحمل شدند و به قول مسعود شهید: «ماشین جنگی شان از هم پاشید».
پیش از نماز صبح عملیات آغاز شد و تا قبل از طلوع آفتاب، مناطق گلبهار، جبلالسراج، سیدخیل، کوهبندها، فابریکه نساجی، جمالآغه، دهبالی، صیاد، شوخی، سولانک و برخی مناطق دیگر آزاد شد. تا چاشت همان روز نیروهای مقاومت تا دامنه های پایان استرغچ، لنگی خیل ، ماشینآب قره باغ، جارچی، پیتاوه، قلعهنصرو، باریک آب، میدان هوایی بگرام، بخشهایی از کوه صافی و کوره تگاب را نیز آزاد کردند.
سرعت عمل و حرکت نیروها ی مقاومت بدون وسایط نقلیه از دهنه گلبهار تا قرهباغ، بگرام و سایر مناطق یادشده در نصف روز، خارقالعاده و فراتر از تصور است؛ اما این یک حقیقت تاریخی است که با نیروی عشق، ایمان و آزادیخواهی مردم این سرزمین انجام شد.
متجاوزین صدها کشته ،دهها واسطه زرهی و مقدار زیادی اسلحه را از خود بجا گذاشتند و صدها تن آنها اسیر شد.
اقدامات جنایتکارانه طالبان و تروریستان همدستشان در مناطق آزادنشده، فاجعهبار بود و مصادیق انکارناپذیر جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت میباشد . مانند تخریب و سوزاندن خانهها و تاکستانها، منهدم کردن باغ ها،کاریزها و منابع آبی، کشتار مردم بیگناه و کوچ اجباری آنها به کمپهای سوزان ولسوالی سرشاهی ولایت ننگرهار.
طالبان تا سال ۱۳۸۰ در مناطق آزادنشده شمالی، به هیچ موجود زندهای رحم نکردند و شبیه ویرانی های لشکرمغول؛آبادی هارا تخریب کردند و سیاست زمین سوخته را عملی کردند که حتی شناسایی و تفکیک قریههای کوهدامن از دوسرکه بگرام تا کاریزمیر دشوار شده بود.
متن کامل در فیسبوک نشر شده است ؛مستندسازی و روایتپردازی جنایات متجاوزین نیاز مند کار مداوم مداوم میباشد.
@RohullR روحانی! دیاسپورای بیرون مرزی چیست؟ همی دیاسپورا به کسانی گفته میشه که بیرون از کشورشان زندگی کنند. باز تو لغت نو کشیدی دیاسپورای بیرون مرزی عجب