هاجر گوهری

در من بسیاری چیزها از بین رفتند که گمان میکردم تا ابد ماندگارند

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@4Saha468 اینا چیه خریدی ....😯😖
كتاب كه سليقه‌ست ..
.ولی حیف پولی که به اینا دادی ....😖

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@shindibi76 درودهاااا بر الهگان قدرت و خرد و منطق آتناااا ایزدبانوی جنگ 😅😍

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@xeegeex @AmirT_HK منم اسمم ر دوست دارم هاجر جون🤝😌🤝

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@khanoomvaledeh چه ایده خوبی👍🏼👍🏼
اجازه هست در گروه خودمان اجرا کنیم ؟

[Tenacious Daze🇮🇷🇺🇸🇮🇱 @Vayvance]

چهار دختر جوان در تاریکی و بی‌خبری مطلق ناپدید شده‌اند:

#غزل_قلندی
#گلناز_نراقی
#ونوس_حسین‌نژاد
#پناه_موحدی

هیچ خبری از وضعیتشان نیست.
این فقط بازداشت نیست، حذف آرام انسان‌هاست.

سکوت نکنیم.
قبل از اینکه دیر شود، صدایشان باشیم.

[👑Azar👑 @iran22851566]

صدای #حسین_حق_پرست محکوم به اعدام باشیم
یک دختر پنج ساله داره🙏
#KingRezaPahlavi‌ForIran

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@wydser ما گروه کتابخوانی داریم چهارشنبه‌ها با کتاب
ولی
چون پول نداریم مسافرت نمیریم
همین دشت و دمن اطراف شهرمون میریم....

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@ShirinRtp سر درس جنبش های صد سال اخیر روانی برایم نماند...
چرا باید اینا ر بخوانیم ...
جان فوران کاتوزیان آبراهامیان مدنی فوزی

کاش چند تا کتاب خوب و دوستان پژوهشگر ر معرفی کنین📚🌲🙏🏼

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@NotThatArjang كاش قبل نقاشی این سرو زخمی ر دیده بودم .....

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@shindibi76 اينجاست که با تمام گروه های کتابخوانی شهر که دنبال خلاصه و ارائه و سخنران هستند مخالفم ...😬

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@mehrabjafari26 سه بار خوندمش.....😌😍

بار اول از كتابخانه امانت گرفتم بعد رفتم بخرم گفت ٣٠٠
تا پولام ر جمع كردم رقتم سراغش شده بود ٥٠٠

هر سری میرفتم کتابفروشی مثل کوزت که به عروسکه نگاه میکرد نیگاش میکردم تا شد ۹۰۰
کتابفروش گفت هر چقدر داری بده ببرش بقیه‌شو بعدا بیاررر ....

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@Daenerys73 روزهای بی اینترنتی پسرجان هی میگفت چکار کنم ...
میگفتم یک کتاب وردار بخوان ...
در جوابم میگفت هر چی چپه کتاب می‌خوانه....
منی که فک میکردم درسته مال منال ندارم ولی کتابخانه‌ام میراث گرانبهایی برای فرزندانم خواهد شد ...به چپ بودن هم محکوم شدم ...

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@4Saha468 به شدت موافقم ...🤝🫶🤝
خیلی خوبه من وقتی می‌خواندمش تصوراتم ر از قلعه مالویل و لحظه انفجار می‌کشیدم....😌

[آدورنو @Adorno_Persian]

«به چشم‌های این مردم نگاه کن، همه مُرده‌اند»

شاید اگر زنده بود خودش هم باور نمی‌کرد این چند سطر که ۳۰ سال پیش نوشت، داستان زندگی نکبت‌زده‌ی امروز ماست؛ بند به بند و بیش از پیش!

«چون حکایت به اینجا رسید شهرزاد گفت:

بس است دیگر. داستان را کنار بگذارید و به مردم کشورتان فکر کنید که زیر بارگرانی سرسام آور، زیر رفتار چوپانی سران مملکت، زیر اندوه جای خالی جوانانی که از دست رفته‌اند، زیر تاریکیِ ایدئولوژی فروشکسته‌اند.

به مجله‌های تعطیل شده فکر کنید، به کتاب‌های در محاق افتاده، به نویسندگانی که تحت بازجویی و فشار قرار گرفته‌اند، به اعدام اندیشه که سال‌هاست متوقف نمی‌شود…»

بی‌سبب نبود که عباس معروفی کمی بعد در جایی از “پیکر فرهاد” نوشت:

«مسخره‌ترین چیز دنیا اتفاق افتاده بود. شما نمُرده بودید اما زندگی هم نمی‌کردید.
فقط زنده بودید» /۱

[آدورنو @Adorno_Persian]

«آدمی از خواب اطرافیانی که بیدار نمی‌شوند می‌میرد»

در “ناگهان” نوشت:

«آدمی که خسته‌ست قرص می‌خورد، می‌خوابد»

انقلاب که شد سراغش رفتند. پسرک روزنامه‌فروشی که دیپلم هم نداشت و یک‌شبه “نابغه” شد، زندانش کردند و سال‌ها تحقیر!

تا که خسته شد،
و در ۴۰ سالگی قرص خورد و خوابید!

سال‌ها پیش از آن روز، عباس نعلبندیان در جایی نوشته بود:

«خورشید زمانی است که مرا، که ما را، ترك گفته است»

ده سال پس از شکنجه‌های قرون وسطایی بابت نوشته‌هایش،
ده سال پس از توهین مدام و ممنوع‌القلمی،
ده سال پس از آن‌که خانه‌ی محقرش را مصادره کردند و مجبور شد دوباره به خانه‌ی پدر کارگرش بازگردد،
ده سال پس از آن‌که در برابر چشمان حاضران تن نحیفش را زیر باران مشت و دشنام گرفتند و آثارش را پاره کردند و در خیابان ریختند،
درست ده سال پس از آن روز، در اول خرداد ۱۳۶۸، دیگر خسته شد.

خسته از اطرافیانی که بیدار نمی‌شدند،
خسته از تقدیر شومی که سال‌ها پیش‌تر در جای‌جای آثارش هشدار داده بود،
خسته از روزگاری که هیچ تخفیف نمی‌دهد به انسان، به عشق، به زندگی!
که در جایی گفته بود معتاد زندگی است.

صدایش را بر نواری ثبت کرد، ساعتی پیش از مرگ، که می‌گفت:

«برای این‌که کلک تمام این فضاحت‌ها و این بحث‌ها و این‌ها رو بکنم…
تنها چیزی که دارم قرصه»

خسته‌اش کردند، قرص خورد ‌و خوابید!

سال‌ها پیش، آنگاه که در ۱۹ سالگی از سر اتفاق و تنگدستی، تصمیم گرفت نمایشنامه‌ای بنویسد و به مسابقات بفرستد، در جایی از آن آورده بود:

«بر ما قصه‌ای غم‌انگیز می‌گذرد»

و همان‌جا در فرازی دیگر از “پژوهشی ژرف و سترگ و نو” نوشت:

«من این تقدیر شوم را قبول ندارم. من به آن تُف می‌کنم»

این داستان ِپر آبِ چشم یکی از پیشروترین نویسندگان نوگرای این خاک است که بی‌آنکه «پایش به سالن تئاتری رسیده باشد» با اولین نمایشنامه‌ای که در ۱۹ سالگی نوشت از طرف هئیت داوران جشن هنر شیراز “نابغه” خوانده شد و نمایشی که نوشت در سراسر اروپا بر صحنه رفت.

داستان عباس نعلبندیان که در ۲۰ سالگی نویسنده شد.
در ۳۰ سالگی زندانی و محروم از همه چیز.

و در ۴۰ سالگی خسته شد از اطرافیانی که بیدار نمی‌شدند، و در چنین روزهایی برای همیشه خوابید! /۱

[ℍ@𝕤𝕥𝕚 @Sssccpp]

هر چه ناشناس‌تر، خطر بیشتر است.
۱۹ دی بازداشت شده و اعتراف اجباری ازش گرفتند. نامش را رسانه‌ای کنیم و صدایش باشیم.
#امیرحسین_مرسلی

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@benkafff ما پنج نفریم راضی نمیشن کلاس ساعت هشت صبح ر عوض کنند سر یک ساعت به توافق نمیرسند ....
حالا این همه آدم چجوری به توافق برسن.....

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@EditclipI @jusmumblin کسروی بعد مشروطه گفته بود این مملکت یک حکومت آخوندی بدهکار بود و از شانس بد باید همین که ما بدنیا آمدیم طلبش ر صاف میکرد....

[هاجر گوهری @Samfoni401]

@jshahlaeee آقای نویسنده آیا واقعا فرهنگ جلوی چشم ذکالملک پرپر شد یا برای مجوز چاپ اینها را نوشتید ....