سیمیاروم | مشاوره روانشناسی آنلاین ویژه ایرانیان دور از خانه🗺️🏡
هر تغییر بزرگی از شناخت درست خودمون شروع میشه؛ جایی برای اندیشیدن به لحظات ساده اما مهم زندگی
@fara_aii همدلی همیشه به معنی راهکار دادن یا دونستنِ جواب درست نیست. گاهی کافیه بدون قضاوت به حرفهای طرف مقابل گوش بدیم و سعی کنیم تجربهش رو بفهمیم؛ حتی اگه نتونیم کامل درکش کنیم. گاهی حتی اینکه دوست نداریم گوش بدیم هم لزوماً به معنی بیتفاوتی نیست.
چقدر جالب! توی جوابها سبکهای دلبستگی متنوع مشهودن.
۱. اونایی که از صمیمیت نمیترسن و میتونن به دیگری اعتماد کنن. ایمن
۲. اونایی که از طردشدن میترسن و به اطمینان عاطفی بیشتری نیاز دارن. اضطرابی
۳. اونایی که با صمیمیت و وابستگی زیاد راحت نیستن و ممکنه فاصله بگیرن. اجتنابی
۴. اونایی که هم دلشون صمیمیت میخواد، هم از نزدیکشدن و آسیبدیدن میترسن. هراس آمیز-اجتنابی
۵/ «اگه بعضی نشونهها رو دارم، پس حتماً ADHD دارم!»
بیتوجهی، فراموشکاری و بیقراری میتونن دلایل مختلفی داشته باشن؛ از مشکلات خواب و اضطراب گرفته تا شرایط پزشکی دیگه.
تشخیص ADHD به بررسی سابقه، علائم، تأثیر اونها بر زندگی و احتمال وجود علتهای دیگه نیاز داره.
بیایداز این به بعد به جای برچسب زدن و قضاوت کردن، یکم دقیقتر نگاه کنیم.
به مناسبت ماه آگاهی از ADHD، بیاید دربارهٔ چند تا باور اشتباه حرف بزنیم.
۱/ «ADHD یعنی بیش فعالی»
نه لزوما. این اختلال عصب-رشدی میتونه با بیتوجهی، بیشفعالی و تکانشگری همراه باشه؛ اما همه این نشونهها رو ندارن.
بعضیها بیشتر با بیتوجهی درگیرن و ممکنه اصلاً بیشفعال به نظر نرسن.
۴/ «اگه ADHD داشتی، مدرسهات افتضاح میشد!»
عملکرد تحصیلی خوب، بهتنهایی ADHD رو رد نمیکنه.
بعضیها با وجود دشواریهای توجه و مدیریت زمان، با تلاش زیاد، حمایت دیگران یا راهکارهای دیگه، عملکرد تحصیلی خوبی دارن.
آیا همه باید برن تراپی؟ و اگه نرن یعنی به سلامت روانشون اهمیت ندادن؟
رواندرمانی برای خیلیها مفیده؛ اما تنها راه مراقبت از سلامت روان نیست.
حمایت اجتماعی، روابط امن، تغییر شرایط آسیبزا و فعالیت بدنی هم میتونن نقش داشته باشن.
نوع کمک روانشناختی هم باید با نیاز و شرایط ما متناسب باشه.
چرا با وجود اینترنت و وجود تنوع در محتواها، بازم حوصلهمون سر میره؟!
پژوهشگرا این چند دلیل احتمالی رو مطرح میکنن:
•حواسپرتی مداوم
•بالا رفتن انتظار ما از میزان جذابیت فعالیتها
•کاهش احساس معنا
.
ما معمولاً بهمحض اینکه حوصلهمون سر میره، گوشی رو برمیداریم.
اما جابهجایی مداوم بین محتواها ممکنه بهجای رفع کسالت، اون رو تشدید کنه؛ چون توجهمون رو تکهتکه میکنه و فعالیتهای عادی رو در مقایسه با محرکهای سریع و جذاب، کسلکنندهتر جلوه میده.