Solonechope

Al sietmen de luy men kentsse niet (Bredero).
Although you can see the people, you don’t know them (Dutch poet Bredero).

P(doom) 95.

[Solonechope @Solonechope]

@LawPension Ondertussen sloopt #AI de gehele mensheid https://t.co/AZGhw1EeUV

[Roaldcs 🚲 📣 @roaldcs]

Waarom de @StemLP vandaag sterker staat dan enkele jaren geleden, heeft veel te maken met de kwaliteit van het leiderschap.

Met Benno Pieters als partijvoorzitter en Tom van Lamoen als politiek leider beschikt de partij over mensen die begrijpen dat politiek uiteindelijk draait om het vergroten van vrijheid in de echte wereld. Niet om het winnen van theoretische discussies.

Benno brengt rust, continuïteit en organisatiekracht. Tom brengt politieke scherpte, dossierkennis en het vermogen om libertaire principes te vertalen naar concrete voorstellen waar kiezers iets aan hebben.

Dat lijkt vanzelfsprekend, maar veel libertaire bewegingen zijn in het verleden vastgelopen op eindeloze discussies over ultra theoretische randzaken. Debatten over de exacte interpretatie van filosofen. Meningsverschillen over hypothetische situaties die nooit zullen plaatsvinden. Discussies die voor de gemiddelde kiezer volstrekt irrelevant zijn.

Ook Javier Milei heeft daar vaak op gewezen. Een beweging die alle energie steekt in interne zuiverheidsdiscussies bouwt geen meerderheid op. Ze blijft hangen in een kleine kring van mensen die elkaar voortdurend de maat nemen.

Een politieke partij moet natuurlijk een stevig filosofisch fundament hebben. Zonder principes wordt politiek opportunisme. Maar zonder strategisch inzicht wordt politiek een boekenclub.

Nederlanders willen weten waarom hun belastingen zo hoog zijn. Waarom wonen onbetaalbaar wordt. Waarom ondernemers vastlopen in regels. Waarom de overheid steeds meer macht naar zich toe trekt. Daar liggen de politieke gevechten van deze tijd.

De kracht van de huidige LP is dat het leiderschap dat begrijpt. Het gesprek gaat steeds vaker over vrijheid, eigendom, ondernemerschap, geldontwaarding, woningbouw en staatsmacht. Over onderwerpen die miljoenen Nederlanders direct raken.

Dat betekent niet dat politieke filosofie onbelangrijk is. Het betekent dat theorie een middel is geworden in plaats van een doel op zichzelf.

Precies daar ligt het verschil tussen een discussievereniging en een serieuze politieke partij. En precies daar heeft de LP de afgelopen jaren grote stappen gezet.

[Roaldcs 🚲 📣 @roaldcs]

De financiële crisis van 2008 liet zien hoe weinig zelfs experts werkelijk begrepen van het systeem dat zij geacht werden te controleren. Jarenlang hadden banken, toezichthouders, centrale banken en politici verklaard dat de risico’s beheersbaar waren. Pas na de val van Lehman Brothers werd duidelijk hoe omvangrijk de wereld van onderpandketens, hergebruik van zekerheden en complexe financiële constructies werkelijk was.

Dat patroon is sindsdien vaker teruggekeerd. Bij MF Global, AIG en later Archegos bleek telkens opnieuw dat risico’s zich ophoopten binnen structuren die slechts door een kleine groep specialisten volledig werden begrepen. Achteraf bleek de werkelijkheid vaak aanzienlijk complexer dan de geruststellende verhalen die daarvoor werden verteld. “Het is 9 mei 1940, gaat u rustig slapen” soort apenverhalen.

Tegen die achtergrond verdient ook Nederland een serieuze discussie. Advocate Hester Bais @Wftproof stelt al jaren dat Nederlandse pensioenvermogens mogelijk een grotere rol hebben gespeeld binnen internationale onderpandstructuren dan het publiek beseft.

Zij suggereert dat pensioenactiva onderdeel zijn geweest van ketens van zekerheden en financiële constructies waarvan de risico’s en gevolgen onvoldoende transparant waren voor de uiteindelijke pensioen deelnemers. Met mogelijke catastrofale gevolgen.

Dat zijn natuurlijk verstrekkende beweringen. Niet bevestigd door een parlementaire enquête, een rechterlijke uitspraak of een officieel onderzoeksrapport. Tegelijkertijd is er ook nooit een diepgaand onafhankelijk onderzoek uitgevoerd dat haar stellingen overtuigend heeft weerlegd. Zowel onze bobo technocraten als onze popie-jopie etno populisten praten liever over migratie of andere symtomen van de veel te grote overheid.

Dat is opmerkelijk. Nederland beheert meer dan tweeduizend miljard euro aan pensioenvermogen. Vrijwel iedere werkende en gepensioneerde Nederlander heeft er direct belang bij dat volledig duidelijk is welke risico’s worden genomen, welke partijen betrokken zijn en welke verplichtingen uiteindelijk op de balans van het systeem rusten.

De meest logische reactie op dergelijke vragen zou daarom nieuwsgierigheid moeten zijn. Als de fundamente analyse van Bais onjuist is, dan zou een onafhankelijk onderzoek dat snel moeten kunnen aantonen. Als zij op onderdelen gelijk heeft, dan hebben miljoenen deelnemers recht op die informatie. In beide gevallen wint de samenleving bij maximale transparantie.

Wat opvalt is dat veel discussies onmiddellijk verschuiven van de inhoud naar de persoon. Dat is zelden een teken van vertrouwen. Een systeem dat zeker is van zijn eigen gelijk heeft geen reden om onderzoek te vrezen. Het verwelkomt onderzoek omdat het daarmee zijn geloofwaardigheid versterkt.

De geschiedenis van financiële crises leert dat de grootste risico’s meestal niet ontstaan doordat mensen kritische vragen stellen. Ze ontstaan wanneer een kleine bestuurlijke en financiële elite elkaar jarenlang bevestigt in de overtuiging dat alles onder controle is. Daarom is de belangrijkste vraag niet of Hester Bais gelijk heeft. De belangrijkste vraag is waarom Nederland nooit de moeite heeft genomen om haar stellingen volledig, onafhankelijk en openbaar te onderzoeken. En wel het spelletje “whistleblowertje pesten” spelen.

Een spelletje wat bijna overal aantoond dat de klokkenluider gelijk heeft, en de criminele netwerken van de clientelaire hyperstaat niet.

[Roaldcs 🚲 📣 @roaldcs]

Zowel technocratisch links als populistisch rechts presenteert zich graag als elkaars tegenpool. In de praktijk delen ze echter een opmerkelijke obsessie: de criminele verzorgingsstaat (de verzorging van de staat en haar lobbies).

Technocratisch links wil haar uitbreiden, reguleren en beheren. Populistisch rechts belooft haar te beschermen, af te schermen en uitsluitend voor de eigen groep te reserveren. De discussie gaat zelden over vrijheid, eigendom of vrijwillige samenwerking. Ze gaat over wie de buit mag verdelen.

De moderne verzorgingsstaat is allang geen neutraal vangnet meer. Ze is uitgegroeid tot een machtig netwerk van ministeries, uitvoeringsorganisaties, subsidieontvangers, lobbygroepen, semipublieke instellingen en belangengroepen die allemaal afhankelijk zijn van belastinggeld. Een systeem waarin politieke invloed altijd winstgevender is dan ondernemerschap.

Links ziet de staat als instrument om de samenleving te sturen. Rechts-populisten zien dezelfde staat als instrument om hun culturele en nationale agenda op te leggen.

Voor ons libertariërs ligt de vraag elders: waarom zou een steeds grotere en machtigere staat überhaupt over zoveel middelen, bevoegdheden en levens van burgers mogen beschikken? Dat is de kern van het debat die beide kampen zorgvuldig vermijden.

DeZaagdoorDenHaag!

[Solonechope @Solonechope]

@MilkRoadMacro wauw

[Solonechope @Solonechope]

@Lagarde 🤡you fraudster stealing purchasing power from europeans, you should be on trial. Central Banks are criminal. Cheap loans for the rich you fokking bitch.

[Hans van Meerten @LawPension]

We schrijven 2021.

In diverse publicaties en hoorzittingen maar ook hier op LinkedIn vroeg ik aandacht voor de onvereningbaarheid van de grote verplichtstelling met EU recht.

Een rechter, die pensioenzaken deed, en hier toen actief, beschuldigde mij van nepnieuws. Dat gebeurt nog steeds overigens.

Een advocaat had destijds een zaak tegen een Bedrijfstakpensioenfonds en kreeg deze rechter in de zaak. Deze werd door zijn uitlatingen naar mij met succes gewraakt. @PensioenPro maakte daar een mooi verslag van.

Ik zal de komende tijd nog meer van dit soort anekdotes plaatsen. Het zegt namelijk iets, zo niet alles, hoe ons pensioenstelsel functioneert.

[Roaldcs 🚲 📣 @roaldcs]

@arnowellens

Het meest onthullende aan de klimaatoligarchie is niet haar geld.

Het is haar hypocrisie.

Mensen als Rob Defares en Laurene Powell Jobs financieren organisaties die voortdurend pleiten voor minder consumptie, minder energiegebruik, minder vliegen en meer beperkingen voor de gemiddelde burger.

Ondertussen leven zij zelf op een schaal die voor de meeste mensen onvoorstelbaar is.

Privévliegtuigen.
Mega-jachten.
Meerdere woningen.

Internationale reizen wanneer het uitkomt.

Een persoonlijke CO₂-uitstoot die waarschijnlijk groter is dan die van honderden gewone gezinnen samen.

Dat is geen toeval.

Het laat zien dat hun werkelijke boodschap nooit is geweest dat iedereen minder moet consumeren.

Hun boodschap is dat ú minder moet consumeren.

De regels zijn voor de middenklasse.
De uitzonderingen zijn voor de elite.

De ondernemer die met zijn dieselbus klanten bezoekt krijgt te horen dat hij moet vergroenen.

De familie die één keer per jaar naar Spanje vliegt krijgt schuldgevoel aangepraat.

De boer moet inkrimpen.
De visser moet stoppen.
De industrie moet sluiten.

Maar de miljardair behoudt zijn jacht, zijn privéjet en zijn levensstijl.

Dat patroon zien we overal terug. Dezelfde mensen die spreken over klimaatrechtvaardigheid wonen zelden in kleine appartementen naast een spoorlijn. Dezelfde mensen die oproepen tot minder mobiliteit vliegen moeiteloos de wereld rond voor conferenties over duurzaamheid. Dezelfde mensen die pleiten voor energiebesparing beschikken over meerdere woningen met een energieverbruik waar een gemiddelde straat jaloers op zou zijn.

Het gaat dus niet om offers.

Het gaat om macht.

Een libertariër zoals ik beoordeelt mensen niet op hun rijkdom. Rijkdom die vrijwillig is verdiend is volledig legitiem. Gefeliciteerd ermee!

Maar wanneer miljardairs hun fortuin gebruiken om politieke campagnes, ngo’s en rechtszaken te financieren die de vrijheid van anderen beperken terwijl zij zelf buiten die beperkingen blijven, ontstaat iets anders.

Dan krijgen we een nieuwe totalitair criminele aristocratie.

Een aristocratie van geld, netwerk en politieke invloed.

Zij vliegen privé naar conferenties waar wordt besproken waarom jij minder zou moeten reizen.

Zij financieren campagnes tegen energiegebruik terwijl hun eigen levensstijl meer energie verbruikt dan complete woonwijken.

Zij presenteren zichzelf als redders van de planeet terwijl zij tegelijkertijd functioneren als een nieuwe bestuurlijke elite die steeds meer keuzes wil centraliseren.

Dat is precies waarom zoveel burgers het vertrouwen verliezen. Niet omdat wij tegen het milieu zijn.

Maar omdat wij feilloos zien dat de mensen die het hardst prediken over offers zelden vooraan staan wanneer die offers daadwerkelijk gebracht moeten worden.

¡Viva la Libertad, carajo!

https://t.co/wXty9Ckh8Y

[Roaldcs 🚲 📣 @roaldcs]

Als je de Nederlandse media volgt, krijg je al snel de indruk dat de grote bedreigingen voor de Europese democratie in Boedapest, Warschau of Washington zitten.

Daarom is het opvallend hoe weinig Nederlanders weten over wat zich momenteel afspeelt in Spanje.

De Spaanse premier Pedro Sánchez is geen nationalist, geen populist en geen rechtse rebel. Integendeel. Hij wordt in Brussel, Davos, internationale media en een groot deel van progressief Europa aanbeden als een modelleider. Een moderne sociaaldemocraat. Een verdediger van democratie, diversiteit, feminisme en de rechtsstaat. De held van Gaza en de arme Palestijnen.

Stel je voor dat de vrouw van de Nederlandse premier voor de rechter staat. Dat zijn broer eveneens terechtstaat. Dat de belangrijkste politieke bondgenoot van de premier verwikkeld raakt in een enorm corruptiedossier. Dat de voormalige nummer drie van de regeringspartij in voorarrest belandt. Dat de hoogste aanklager van het land wordt veroordeeld wegens het lekken van vertrouwelijke informatie.

In Nederland zou het politieke systeem op zijn grondvesten schudden.

In Spanje is dat een gemiddelde komkommerdag.

Wat de zaak rond Sánchez zo bijzonder maakt, is dat vrijwel iedere nieuwe onthulling terug lijkt te leiden naar dezelfde politieke omgeving. Neem José Luis Ábalos, jarenlang minister en de politieke rechterhand van Sánchez. Een van de machtigste mannen van Spanje. Zijn naam werd vervolgens verbonden aan het Koldo-schandaal, een dossier dat begon met mondkapjescontracten tijdens de pandemie en uitgroeide tot een onderzoek naar commissies, politieke gunsten en publieke aanbestedingen. Abalos zat 77 dagen in voorarrest.

Daar bleef het niet bij. Santos Cerdán, jarenlang de sterke man van de PSOE achter de schermen, viel eveneens. 142 dagen in voorarrest. Vervolgens ontstond de affaire rond Leire Díez, waarbij vragen worden gesteld over pogingen om rechters en opsporingsdiensten die corruptiezaken onderzooeken om te kopen, te chanteren of te beschadigen. Als een soort Watergate loodgieters outfit.

Ondertussen werd Álvaro García Ortiz, de procureur-generaal van Spanje, veroordeeld wegens het lekken van vertrouwelijke informatie van belastingbetalers die een relatie hebben met een bekend lid van de oppositie. Voor Nederlandse begrippen is dat alsof de hoogste aanklager van het land zelf onderdeel wordt van zaken die hij geacht wordt te bewaken.

Parallel daaraan verschenen audiobanden uit de Ábalos-Koldo kring met gesprekken over prostituees, escorts, appartementen, publieke salarissen en politieke gunsten. Zelfs binnen de socialistische partij veroorzaakten die onthullingen grote schade vooral bij de zogenaamde feministen. Duurde 72 uur 😂 voor de bühne en een nieuwe partijregel dat hoerenlopers uit de partij zullen worden gezet.

En boven dit alles hangt al jaren een andere controverse: de gay sauna’s van de familie van Begoña Gómez, de vrouw van de premier. Wat ooit werd weggezet als een marginaal verhaal is inmiddels onderdeel geworden van een veel bredere discussie over macht, invloed, chantages en de netwerken rond de politieke top van Spanje.

De vrouw van de premier. Zijn broer. Zijn voormalige rechterhand. De nummer drie van zijn partij. De procureur-generaal. Vertrouwelingen. Bondgenoten. Steeds opnieuw verschijnen dezelfde namen, dezelfde contacten en dezelfde politieke omgeving.

Het gaat over de vraag hoeveel toeval een samenleving nog gelooft voordat zij begint te spreken over een patroon. En het grootste schandaal heb ik nog niet eens genoemd. De relaties met narco regime in Venezuela via oud socialistische premier Zapatero. Is het voorgaande x 10. Goudmijnen, chantage met politieke gevangenen. Kluizen met peperdure juwelen. Stromannen, offshore rekeningen, illegale olie leveringen aan Chinese bedrijven etc.

Lang leve de EU en gezamenlijke schulden.

[Roaldcs 🚲 📣 @roaldcs]

In 2017 kondigde de Europese Unie een ambitieus plan aan. Europa moest minder afhankelijk worden van buitenlandse technologie. De toekomst van batterijen, chips, energieopslag, waterstof en andere strategische sectoren mocht niet langer worden bepaald in Silicon Valley, Shenzhen of Shanghai. Europese belastingbetalers zouden investeren in een nieuwe generatie industriële kampioenen die het continent technologisch onafhankelijk moesten maken.

Negen jaar later is het tijd om de balans op te maken. Die balans is een volledig apencircus.

Voor de European Battery Alliance werd ongeveer zeven miljard euro publieke steun vrijgemaakt. Het doel was een Europese batterij-industrie op te bouwen die kon concurreren met China en de Verenigde Staten. Northvolt werd het paradepaardje van die strategie. Het bedrijf haalde meer dan vijftien miljard dollar op bij investeerders, kreeg politieke steun vanuit heel Europa en werd gepresenteerd als het bewijs dat Europa opnieuw industriële leiders kon voortbrengen. In 2024 stortte het bedrijf in. Britishvolt ging failliet. Italvolt bestaat grotendeels nog steeds op papier.

Voor groene waterstof werden nog grotere bedragen uitgetrokken. Europese en nationale overheden reserveerden samen meer dan twintig miljard euro aan subsidies, garanties en steunprogramma’s. Daarnaast werd de European Hydrogen Bank opgericht met een budget van drie miljard euro. Het doel was een nieuwe industrie op te bouwen die Europa wereldwijd een technologische voorsprong zou geven. De werkelijkheid bleek minder rooskleurig. Hoge productiekosten, beperkte vraag en zwakke businesscases zorgden ervoor dat talrijke projecten werden uitgesteld, verkleind of volledig geschrapt.

In de halfgeleiderindustrie lanceerde Brussel de Chips Act met een aangekondigd budget van drieënveertig miljard euro. Europa moest opnieuw een belangrijke rol gaan spelen in een markt die essentieel is voor vrijwel iedere moderne technologie. Ondanks deze enorme bedragen blijft het continent afhankelijk van producenten zoals TSMC uit Taiwan, Samsung uit Zuid-Korea en Nvidia uit de Verenigde Staten.

Het probleem is niet dat politici verkeerde bedoelingen hebben.

Het probleem is dat industriepolitiek een verleiding creëert die telkens terugkomt: de overtuiging dat overheden de winnaars van morgen kunnen aanwijzen.

In werkelijkheid blijken ambtenaren, ministers en eurocommissarissen niet beter in staat om technologische doorbraken te voorspellen dan ondernemers en investeerders die hun eigen geld riskeren. Vaak zijn zij daar zelfs slechter in, omdat zij niet worden geconfronteerd met dezelfde financiële consequenties wanneer hun keuzes verkeerd uitpakken. Ondernemers leven van resultaten. Politieke projecten leven vaak van beloften.

Dat verklaart waarom miljarden euro’s kunnen worden uitgegeven zonder dat de beoogde doelstellingen ooit worden bereikt.

Na bijna tien jaar industriepolitiek heeft Europa meer dan honderd miljard euro ingezet om strategische autonomie te creëren. Toch blijft het continent voor batterijen afhankelijk van Aziatische producenten, voor chips afhankelijk van Taiwan en de Verenigde Staten, en voor veel kritieke grondstoffen afhankelijk van China.

Het resultaat is geen strategische autonomie, maar een kostbare demonstratie van een oude economische waarheid: politici zijn extreem slecht in ondernemertje spelen. Slecht en crimineel corrupt.

[Bart Burggraaf @BartBurggraaf]

De VVD is een beetje zoals mijn tandpasta.

Ik gebruik al 20 jaar 'gegarandeerd witter in 10 dagen', dus mijn tanden hadden inmiddels vanuit de ruimte zichtbaar moeten zijn. Helaas.

Zo belooft de VVD al decennia een kleinere overheid, werken dat loont en meer ruimte voor ondernemers.

Maar na al die tijd regeren is de overheid alleen maar groter geworden, hou je steeds minder over en wordt ondernemen elk jaar duurder en ingewikkelder.

Tijd voor een andere koers.

#NooitMeerVVD

[Solonechope @Solonechope]

@eddy_terstall Kansloos te weinig echte toppers

[Hester Bais @Wftproof]

Door het optuigen van politieke partijen en partijdiscipline is al een deel van de democratie lang geleden gestorven. Met de niet-rechtstreeks gekozen (ongekozen) ministers, commissarissen van de Koning, burgemeesters etc. zie je dat de daadwerkelijke macht en zeggenschap feitelijk in handen is van een klein netwerk.

Hierdoor is het mogelijk dat (onder meer) de grootste bank- en pensioenfraude ooit in Nederland heeft kunnen plaatsvinden afgelopen 25 jaar.

Als u mij de omvang van deze fraude en mate van corruptie 15 jaar geleden had voorgehouden dan had ik het niet geloofd en u uitgelachen.

[Solonechope @Solonechope]

@eddy_terstall meeste voetbal is oersaai, kijk al lang niet meer

[Mario Nawfal @MarioNawfal]

🇪🇺🇨🇳 The European Union's share of the global economy has fallen from 30% to 17% in just 17 years.

That's roughly the same relative decline China experienced during the Qing Dynasty.

The difference?

China took about 50 years.

Europe did it in 17.

For decades, Europe helped shape the global economy, global institutions, and the rules of the international order.

Now it's increasingly adapting to a world being shaped by others.

The real question is whether Europe still knows how to stop it.

Source: legrandcontinent, Counter Intelligence Global (Telegram)

[Roaldcs 🚲 📣 @roaldcs]

De veroordeling van voormalig procureur-generaal Álvaro García Ortiz is geen gewone juridische affaire. Het gaat om de hoogste aanklager van Spanje, benoemd door de regering van Pedro Sánchez, die door het Hooggerechtshof schuldig werd bevonden aan het lekken van vertrouwelijke informatie uit een strafdossier.

De feiten zijn opmerkelijk.

De persoon die geacht werd burgers te vervolgen voor het schenden van vertrouwelijkheid, werd zelf veroordeeld voor het schenden van vertrouwelijkheid.

Nog opmerkelijker was de politieke reactie.

In plaats van afstand te nemen van een veroordeelde procureur-generaal, bleven verschillende regeringsvertegenwoordigers hem verdedigen. Vanuit delen van de regeringscoalitie werd openlijk kritiek geuit op de uitspraak van het Hooggerechtshof. Er werd gesproken over een mogelijke gratieprocedure. Er werd gesuggereerd dat de rechterlijke macht politieke motieven zou hebben.

Stel je dezelfde situatie eens voor.

Een ondernemer wordt veroordeeld.
Een politieagent wordt veroordeeld.
Een journalist wordt veroordeeld.

Niemand zou voorstellen dat de regering onmiddellijk tussenbeide komt om de gevolgen van de uitspraak ongedaan te maken.

Maar wanneer een van de hoogste functionarissen van het staatsapparaat wordt getroffen, ontstaat direct een beschermingsmechanisme.

Dat is precies wat veel burgers bedoelen wanneer zij spreken over een politieke kaste.

Niet omdat er een geheime samenzwering bestaat.

Maar omdat dezelfde mensen elkaar benoemen, elkaar verdedigen, elkaar promoten en elkaar beschermen wanneer er problemen ontstaan.

De zaak García Ortiz staat bovendien niet op zichzelf.

De afgelopen jaren werden in Spanje ministers, partijfunctionarissen, regionale bestuurders, voormalige premiers, vakbondsbestuurders en hoge ambtenaren onderwerp van onderzoeken of veroordelingen. Elke keer opnieuw verschijnt hetzelfde patroon: eerst ontkenning, daarna politieke verdediging, vervolgens aanvallen op rechters, aanklagers of onderzoekers.

De les is eenvoudig.

Wanneer een gewone burger wordt veroordeeld, spreekt men over de rechtsstaat.

Wanneer een machtige functionaris wordt veroordeeld, spreekt men plotseling over uitzonderingen, context, politieke motieven en mogelijke gratie.

Dat verschil is precies waarom zoveel mensen het vertrouwen verliezen in de neutraliteit van het systeem. Het is harde georganiseerde misdaad.

Lang leve de vrijheid, bro.

[Solonechope @Solonechope]

@lexhoogduin @IngeLengton Ook steun zal inflatie verergeren, Overheid geeft geld uit dat ze niet heeft

[lex hoogduin @lexhoogduin]

@IngeLengton Het kabinet heeft helemaal geen “knip” om te trekken. De ene groep burgers moet de broek gaan ophouden van de andere.

[Solonechope @Solonechope]

@kejca aka blackmail

[illuminatibot @iluminatibot]

A former World Bank president has sounded the alarm, revealing that the Federal Reserve has lost over a trillion dollars—and counting—turning it into nothing more than a massive hedge fund for the rich and powerful.

He claims the Fed is borrowing money from banks at 5.4% interest, then pouring it into government bonds, creating the illusion that the government’s financial situation is better than it actually is.

He warns that this scheme isn’t just limited to the U.S.—it’s happening across central banks worldwide.

[David Rogers Webb @DavidRogersW]

I wrote The Great Taking for this exact reason.
The Fed paying 5.4% to banks while booking a “deferred asset” loss isn’t a bug. It’s the system training us to accept new accounting rules.

When collateral gets pledged at the CSD level, you don’t own your stocks. You own a contractual claim. And contracts change.
If its inside their system, it’s not yours.
The move isn’t “panic sell.” The move is: audit what you actually own vs what’s a paper claim. Then move what matters outside their ledger.
Question: Which asset in your portfolio do you hold directly, no broker, no counterparty?