بسم الله الرحمن الرحیم
ګرانو خویندو او وروڼو،
زموږ لرغونی هېواد د یوه ډېر حساس تاریخي پړاو له منځه په تېرېدو د یوه مهم انتخاب دوه لارې ته رسېدلی چې د لویو خطرونو ترڅنګ په کې د لویو فرصتونو څرک هم لګېدلی شي. د هیلو او نهیلیو، د باورونو او بې باوریو، د صراط المستقیم او طریق الجحیم په دې مجادلو او انتخابونو کې هېوادوال د یوه سملاسي او بنیادي بحث غوښتنه لري، داسې یو بحث چې دوی ته د ملي ګټو پولې روښانه او د هغه پر چاپېر یوې لازمي اجماع ته لار جوړه کړي.
وطنداشلر، فقط و فقط ملی منفعتلر و قدریتلارگینه بیزنینگ کینگ خلقی میزنی بیر ملی اجماع اوستیگه ایغلی لادی، کلاجک اوچون توغری یول تپیشگه امکان یره تیب بیره دی.
اوس زموږ د ولس اساسي پوښتنه داده چې ددې تاریخي مقطع غوښتنې څه دي او د حصول له پاره یې څه کول په کار دي.
پاسخ به این سوال اساسی، با پاسخ یافتن چند پرسش مهم دیگر که با آن خیلی تنگ گره خورده اند، امکان پذیر می گردد و آن اینکه:
- تعریف ما از وضیعت کنونی چیست؟
- حالات در چه جهتی مسیر یافته اند و ادامه آن مثلاً، تنها برای دو سال دیگر چه عواقبی به دنبال خواهد آورد؟
- برای تعریف و مشخص سازی منافع ملی، اجماع لازمی را چگونه شکل داد؟
- تأمین منافع تعریف شده ملی در کدام محدوده و چارچوب ممکن است؟
- وسایل و امکانات تأمین آن کدام ها اند؟
ددې پوښتنو ځوابونو کې د راتلونکې هغه لاره او مسیر موندل کېدلی شي چې سر یې تلپاتې سولې او ثبات ته وځي. تلپاتې سوله د ملي حاکمیت او راتلونکي مشروعیت اساس؛ د ثبات، ملي امنیت، اقتصادي ودې، ولسي سوکالۍ او نړیوالې، اسلامي او سیمه ییزې مننې او همغږۍ مخشرط دی. له بده مرغه ۴۷ کاله وشول چې موږ له دغو حقونو او مزایاوو بې برخې پاتې شوي یا ساتل شوي یو.
تر کومه چې د ملي ګټو په اړه د ولس په غوښتنو او بحث پورې اړه مومي، نه شوای کېدی چې د تلپاتې سولې مهمه مساله له پامه وغورځوو. دلته اساسي پوښتنه هم همدا ده چې تلپاتې سولې ته چې زموږ له لاسه وتلی حق دی، څنګه ورسېږو؟ آیا دا ومنو چې د یوې ډلې د ارادې تحمیل مو هغې ته رسولی شي؟ که نه باید ټول لاسونه سره ورکړو، زړونه یو کړو، سرونه نژدې او فکرونه سره ګډ کړو چې ور ورسېږو؟
به تأسی از حکم واضح خالق لایزال در قرآن کریم که «از من بخواهید تا استدعای شما اجابت شود»، با توکل به او تعالی و طلب معاونت از ذات اقدس، به جستجوی گمشده اساسی خود یعنی صلح پایدار بر می آییم. اگر این اصل را پذیرفتیم که مقصود، رسیدن به یک صلح پایدار برای همه است، مساله بعدی تصمیم گیری در مورد توازن میان تحول اوضاع کنونی و تداوم آنچه داشتیم، خواهد بود.
که د شل کلن «قتل العباد» او «تخریب البلاد» یادونه کېږي؛ که د واکمنۍ له پاره د «فساد، رشوت خورۍ، زورواکۍ، انډیوالیزم، قومیت پرستۍ او منطقه پرستۍ پای ته رسول او د عدالت تامین» شرط ایښودل کېږي او پرته یې «دا حکومت نه دی، دا امنیت نه دی، دا د مسلمانانو په ګټه حکومت نه دی، دا د شخصي خلکو په ګټه حکومت دی»، نو بیا پرېږدئ چې په دغه امتحان کې د کامیابۍ او ناکامۍ نمرې ولس ورکړي چې وضعیت ورته لکه لمر روښانه دی.
اوس هغه وخت دی چې ولس دې بحث ته ورګډ شي، خپلې نمرې اعلان کړي او ووایي چې دا معیارونه پوره شوي دي که نه. که ځواب منفي وي، باید پرېکړه وکړي چې آیا دا اوسنی مسیر یې د پوره کېدو خواته ځي که «ترکستان ته رسېږي» او سوکالي نه راوړي.
عودت دادن اجباری بیش از دونیم میلیون مهاجر ما، زلزله های ویرانگر و سایر بلایای طبیعی، و مهمتر از همه تجاوز نظامی پاکستان بر خاک ما و عواقب آن، وضعیت نابسامان کشور را به مراتب جدی تر ساخته است. نیاز به اقدامات برای بیرون رفت از آن نیز به همین پیمانه جدی تر و مستعجل تر شده است.
نن زموږ خویندې او وروڼه دننه په هېواد کې او بهر پوښتنه کوي چې آیا دې ټولو پرمختیاوو ته په کتو، هیلې مړې شوي که څرک یې لا پاتې دی؟ زما ځواب دادی چې نهیلۍ ته به لار نه ورکوو، خو دا به هم منو چې واټن اوږد او مزل ستومانوونکی دی چې په یوه شپه کې نه بشپړېږي. دا به منو چې د بدلون له پاره په ډېرو لوړو او ژورو د تېرېدو اړتیا ده او موږ د یوې دوې لارې پر سر ولاړ یو. یوه یې د اوسني وضعیت د رغولو، له بحران نه د وتلو او په هوښیارۍ او درایت د ستونزو د غوڅولو ده؛ بله یې د بحران د ژورېدو او کندې ته د لوېدو ده چې پراختیا او ژورتیا یې ډېر نه، په راتلونکو دوو کلونو کې راڅرګندېږي.
اکنون باید به طور جدی محور گفتمان ملی خود را بر این قرار دهیم که اهداف ما چگونه مشخص شده می توانند؛ چگونه به آن دست می یابیم؛ چگونه با جهان دوباره می پیوندیم و روابط با کشورهای دور و نزدیک را چگونه تنظیم و تحکیم می بخشیم. اگر انتخاب ما آینده است، باید راه برای یک اجماع لازمی یعنی اشتراک اکثریت، و نه همه و هرکس، در نتیجه بحث های همه جانبه در داخل و خارج کشور، هموار شود. بقای ما در همدیگر پذیری، تامین صلح پایدار و تحول و تداوم است. اگر راه همدیگر پذیری را انتخاب می کنیم باید در عین حال مشخص سازیم که آیا تمرکز بر آینده خواهد بود یا آنچه در گذشته اتفاق افتاده است؛ تعادل میان گذشته و آینده چگونه باشد؛ بیدرنگ آغاز کنیم و به پیش رویم یا کماکان پا برجا می مانیم و چشمان خود را بر گذشته می دوزیم.
زما په نظر، د حل اساسي لاره داده چې مخ ته ولاړ شو او په ګډه ولاړ شو، خو د تاریخ درسونه هم رالنډ کړو او د خپلې غوړېدلې راتلونکې په ښه یې راولو. له خپلو او پردیو تجربو نه عبرت واخلو؛ بشپړ مشروعیت تامین کړو؛ ژوند ته لومړیتوب ورکړو؛ له نړۍ سره د سیالېدو له پاره روزلي او تحصیل کړي هوښیار ځوانان او پېغلې ولرو؛ داسې طرحې جوړې کړو چې له اوسنیو شرایطو او اوضاع سره سمون ولري. او دا هر څه یو مخشرط لري او هغه د ولس موافقه او لازمه اجماع ده. زموږ ټول تمرکز باید ۲۱ کاله وروسته د معاصر افغانستان پر ۳۰۰ مې کالیزې وي. موږ باید ژر د خپلو اوسنیو ستونزو په هوارولو دداسې یوه افغانستان جوړولو ته مټې ونغاړو چې په ۲۰۴۷ کال کې په هسکه غاړه د نړۍ سیال شوی وي.
په پای کې غواړم یو ځل بیا تکرار کړم چې زه د ځان له پاره هېڅ نه غواړم او نه یې په هڅه کې یم، خو که اړتیا او د خلکو غوښتنه وي، چمتو یم چې له بحران نه د وتلو او د جوړوونکو لارو په ښودلو او وړاندې کولو چې اساسي ټکي یې پر مرګ د ژوندانه، پر فقر د شتمنۍ، پر تربګنۍ د ملي ورورولۍ رجحان وي، خپله ونډه پوره کړم.
ژوندی دې وي افغانستان
زنده باد افغانستان
یشه سین افغانستان
Pakistan has long faced a deep crisis of national identity. The ideological foundation of the state was solely rooted in religious thought, influenced by Deobandi scholars and the ideas of the Muslim Brotherhood. Yet, its civil laws and a substantial part of the constitution remain products of secular British colonial rule.
Within the Pakistani establishment, there is a constant claim that religion forms the core of Pakistan’s national identity. However, the reality often reflects a stark contradiction: many of those who proudly carry the banner of religious nationalism struggle to recite even a few verses of the Holy Quran, while their lifestyles revolve around whiskey, late-night parties, and mixed-gender social culture borrowed from the West.
This internal identity confusion must be confronted. Pakistan must decide what it truly stands for. Either the state is guided by leadership genuinely committed to the ideology behind its creation encapsulated in the slogan:
“Pakistan ka matlab kya?”
….or the players must admit that its existence no longer carries a coherent purpose of identity.
Secular-minded Pakistanis also need to reflect and internalize the historical reasoning behind Pakistan’s creation rather than placing the burden solely on others. The identity crisis is shared and it must be resolved before any meaningful progress can emerge.
It is time for Pakistan to decide who it is and who it wants to be.
هسې يو څو افراد او ډلې په واک کې شريکول او څوکۍ ورکول نه یوازې د واک مشروعیت نه تضمینوي، بلکې د تېرو دردناکو تجربو په څېر د مشروع بومي او ولسي سیاسي بهیرونو پر وړاندې خنډ جوړوي.
هغه کسان چې د «ټولګډونه حکومت» او یا د بل هر نوم لاندې داسې حکومتي ترکیب په نړیوالو کنفرانسونو کې غواړي او توجیه کوي، په اصل کې موضوع ته یوازې د خپلو فردي او ډلهییزو لنډمهاله ګټو له نظره ګوري.
دا ډول سياسي فعالان نه د مشروع نظام جوړښت ته ژمن دي او نه هم د اساسي قانون په چوکاټ کې د هېواد د دوامداره سیاسي-قانوني ثبات ملاتړي دي. ځیني نور بیا د څوکۍ د اشغال لپاره تر دې حده په بیړه کې دي چې د «سیاسي زلزلې» د کېدو دعاوې کوي، او ځینې نور بیا د راولپنډۍ د ګارنیزیون قوماندانانو ته نږدې کېږي او هیواد کې لکه پخوا د چاودنو او ورانیو له لارې هڅه کوي چې په واک کې ورته د ګډون لاره خلاصه شي.
دغه ټولې لارې ځکه مردودې دي، چې اول د ولسي سیاست ضد او پردۍ نسخې دي او دويم دا ډول هلې ځلې د اوسني غیرمشروع حاکمیت دوام سره مرسته کوي.
له سیاسي نقد او اعتراضه هیڅوک مبراء نه دي. خو له شلو ډېرې ورځې وشوې په ډیورنډ کرښه ټولې دروازې تړلي. خو په وطن کې د خوراکي توکو د کمښت او ګرانښت شکایت نه دی لیدل شوی. دا حالت پخوا یوه ورځ نشو تحمل کېدای. افغانستان په نسبي ډول له کلابندۍ وتلی دی. د سوداګریزو لارو د پراختیا او څو ګونو اپشنونو رامنځته کول د دې سړي ابتکار و. دا خیر او سعادت یې هم په اخرت کې بس دی چې د ملیونونو وګړو د ولږې مخه یې نیولې او افغانستان نور هغسې محتاج نه دی.
If it’s a Russian subsidiary of a sanctioned Russian oil company in Germany, they can get an exception. But if it’s India, you have to stick to the secondary sanctions & stop Russian oil supply.
You see, this logic is no longer working with Global South.
🚨🚨 PCB TO BE BANNED BY ICC FOR 2 YEARS, SINCE THERE IS DIRECT INVOLVEMENT OF MOHSIN NAQVI IN MURDERING 3 AFGHANISTAN'S DOMESTIC CRICKETERS.
Cricket fans has called out PCB for direct political influence in past as head of PCB Mohsin Naqvi is interior minister of Pakistan and was involved in terrorist attack in India during April & May, now he attacked cricketers in Afghanistan. Fans has asked ICC to ban Pakistan the way they banned SL, ZIM & RSA in past as well!!
Finally, ICC is going to take action & decision of banning Pakistan will be official in few days!
Deeply saddened by the loss of three young Afghan cricketers, Kabeer Agha, Sibghatullah, and Haroon, whose dreams were cut short by a senseless act of violence. The loss of such promising talent is a tragedy not just for Afghanistan but for the entire cricketing world. We stand in solidarity with the Afghanistan Cricket Board and all those mourning this heartbreaking loss.
The International Human Rights Foundation (IHRF) condemns in the strongest terms the killing of members of a local Afghan cricket team in a bombardment by the Pakistani military. This attack on a civilian target constitutes a grave violation of international humanitarian law and the UN Human Rights Charter.
The tragic death of the bowler, whose talent was recently visible to the world and who was seen in a video alongside his now-fallen teammates, underscores the profound human cost of these unprovoked hostilities.
The IHRF calls upon all international humanitarian organizations and human rights bodies to urgently investigate this incident and the ongoing pattern of violence against Afghan civilians. The international community must hold the perpetrators accountable and ensure the protection of innocent lives.
@ICC@UN