Ik heb Marokkaanse buren en ik zeg het ronduit: dit zijn de beste buren die je je maar kunt wensen.
Altijd warm en gastvrij, muntthee, dadels en “eet nog, eet nog!” als je langskomt. Ze helpen waar ze kunnen, zonder gedoe of overlast. Gewoon fijne mensen om naast te wonen.
Door de jaren heen louter positieve ervaringen met Marokkaanse Nederlanders. Ze hebben een ijzersterk arbeidsethos en ondernemerschap: veel starten hun eigen zaak en werken hard. Sterke familiebanden en saamhorigheid, respect voor elkaar en trots op hun roots. En een sterke eigen mening, soms Nederlandser dan veel Nederlanders zelf. Je ziet ze succesvol meedraaien in de sport, de zorg, het onderwijs en als ondernemers die banen creëren.
Iedereen heeft het vooral over problemen. Vooral PVV’ers schreeuwen al jaren dat de integratie volledig mislukt is en focussen alleen op de negatieve kanten. Maar de dagelijkse realiteit die ik om me heen zie, is veel genuanceerder en positiever. Marokkaanse Nederlanders werken hard, bouwen families, starten bedrijven en dragen zichtbaar bij aan Nederland.
Het lijkt erop dat sommige partijen meer baat hebben bij angst en verdeeldheid dan bij het erkennen van deze dagelijkse positieve verhalen. Past dit soort herkenbare realiteit gewoon niet in hun narratief?