VBK

[Life between overs @OversLife]

An Indian shooter was struggling to pursue her Olympic dream because she couldn't afford a rifle of her own.

Nana Patekar learned about it.
He refused to let her dream die.

The shooter was Anjali Bhagwat, She would go on to represent India at three Olympics.👇

Back in the 1990s, resources for Indian shooting were limited. Anjali and fellow shooters Deepali Deshpande and Suma Shirur were sharing a rifle and shooting kit because they couldn't afford their own equipment.

When Nana learned about their situation, he sponsored Anjali’s shooting kit, including a jacket and trousers imported from Korea. He also helped her get her own rifle. ❤️

Anjali later recalled that having her own equipment was a major turning point in her career.

She went on to become one of India’s leading shooters, competing at the 2000, 2004 and 2008 Olympics.

She also rose to become the world No. 1 in the 10m Air Rifle event.

Nana Patekar may be known for his powerful performances on screen, but for Anjali, his support helped make a professional shooting career possible. ✨

[Balu Gorade @BaluGorade]

Good morning bro.

[Raj Thackeray @RajThackeray]

ज्येष्ठ अभिनेते नाना पाटेकर यांचं निधन झालं. हिंदी चित्रपट सृष्टी म्हणजे मुंबई हे दृढ समीकरण. मुंबई आली की इथली रंगभूमी, इथलं व्यावसायिक सिनेमाचं जग, इथल्या झोपडीपासून, चाळीपासून कुठेतरी रोज या शहरात स्वतःचं अस्तित्व शोधण्याचा प्रयत्न करणारा इथला मध्यमवर्ग, निम्न मध्यमवर्ग आला, पुढे याच शहरातला आणि हळूहळू या देशातील उध्वस्त होत गेलेला कामगार वर्ग आला, त्यातून आलेल्या सामाजिक नैराश्यातून उदयाला आलेलं अंडरर्वल्डचं विश्व असेल, सामाजिक सलोखा बघता बघता विस्कटून जाण्याचा काळ असेल, पुढे याच मध्यमवर्गाच्या आकांक्षा उदारीकरणानंतर विस्तारत जाणं आणि या सगळ्याच्या भोवती फिरणारं राजकारण. या प्रत्येक टप्प्यात नाना पाटेकर कधी नाटकातून कधी सिनेमातून दिसले. हमीदाबाईची कोठीपासून ते परिंदा ते क्रांतिवीर ते अब तक छप्पन ते अगदी नटसम्राटपर्यंत प्रत्येक ठिकाणी नाना पाटेकर दिसत राहिले . या प्रत्येक टप्प्यावरची कुठेतरी अस्वस्थता उराशी घेऊन जगणारा सामान्य माणूस नाना पाटेकर कधी पडद्यावर तर कधी रंगभूमीवर उभा करत राहिले .

सामान्य माणसाच्या मनात सातत्याने राग, अपमान, शक्तिहीनता, नैराश्य, अनैतिक गोष्टींबद्दलची घृणा, व्यवस्थेबद्दलची निराशा, वर्ग संघर्ष हे सगळं आत धुमसत असतं. ते अगदी कधीतरी किरकोळ भांडणं किंवा घरातील आदळआपट यातून बाहेर पडतं, अन्यथा ते आत धुमसत राहतं. हे धुमसत राहणं, प्रेशर कुकर सारखं आत रटरटत राहणं हेच त्याच्या वाट्याला येतं. नानांच्या अभिनयाकडे बघताना हा सामान्यांच्या आयुष्यातला भावनांचा प्रेशर कुकर बघतोय असं वाटायचं. आणि मग कधीकधी नाना असतील किंवा अँग्री यंग मॅन अमिताभ बच्चन असतील यांनी पडद्यावर केलेले दोन हात ही माणसाच्या मनाच्या प्रेशर कुकरमधील वाफ बाहेर काढतात. मी जसं नेहमी म्हणतो की लतादीदी, आशाताई, किशोर कुमार, रफी साहेब, इत्यादी गायकांनी ,संगीतकारांनी, चित्रपट तसेच नाटक निर्माते,दिग्दर्शक, कलाकारांनी भारतीयांचं किमान ६०/७० वर्ष मन रिझवलं तसंच नाना असतील किंवा बच्चन साहेब असतील यांनी आतली वाफ पडद्यावर ताकदीने बाहेर काढली म्हणून ठीक नाही तर या देशांत दर महिन्याला अराजकता निर्माण झाली असती.

नानांच्या अभिनयाकडे बघताना मला नेहमीच हॉलिवूडमधल्या मॉर्गन फ्रीमन यांची आठवण येते. रूप असेल व्यक्तिमत्व असेल दोघेही तत्कालीन बॉलिवूड किंवा हॉलिवूडच्या कलाकाराच्या पठडीत बसणारे अभिनेते नाहीत. मॉर्गन फ्रीमन यांच्याकडे पाहिल्यानंतर अनेकदा असं वाटतं की या माणसाने काळाच्या ओघात शहाणपण, पेशन्स, आणि आहे हे हे असं आहे हे स्वीकारलेपण आत्मसात केलं आहे. तर नानांच्या अभियाकडे पाहून मला राग, चंचलता, आणि खूप खोल साठलेलं नैराश्य जाणवायचं. या माणसाने खूप बघितलंय असं वाटणारा मॉर्गन फ्रीमन आणि या माणसाने खूप भोगलंय आता बस असं वाटणारे नाना. माणसाची दोन टोकाची रूपं असतात. यातलं दुसरं टोक नाना मनस्वीपणे पडद्यावर आणू शकायचे म्हणून ते मोठे कलाकार होते.

२००० च्या दशकांत गोरे गोमटे आखीव रेखीव गुळगुळीत दिसणाऱ्या नटांच्या ऐवजी कथा ही सिनेमाच्या पटावर आली आणि ती कथा सांगणारे नट आणि प्रेक्षकाला ओढून आणणारे नट यांच्या चलतीचा काळ सुरु झाला. आणि या युगाचे पहिले नायक १००% नाना होते. आज चरित्र अभिनेत्यांची जी चलती दिसत आहे, त्याला वाट नानांनी करून दिली.

पण इतकं सगळं असून देखील त्यांचा स्वभाव मनस्वी होता, मनात येईल ते बोलायचे, फटकळ होता (खरंतर मी कोणाला फटकळ म्हणणं चुकीचंच आहे. असो) यामुळे नानांना चित्रपटात घ्यायची इच्छा असली तरी निर्माते दिग्दर्शक टाळायचे, याने नानांचं नुकसान झालं का ? माहित नाही, ते बेफिकीर होते. पण १००% हिंदी चित्रपटसृष्टीचं आणि प्रेक्षकांच नुकसान झालं. नवाझउद्दीन सिद्दीकी किंवा इरफान खान( जे आज आपल्यात नाहीत) हे तसे उत्तम कलाकार, परंतु नानांनी काही गोष्टी ॲडजस्ट केल्या असत्या तर कदाचित या आणि अशा काही कलाकारांना ज्या संधी मिळाल्या त्या मिळाल्या असत्या का, याबद्दल मनात शंका निर्माण होते. नानांनी नुसताच आक्रमक किंवा गंभीर अभिनय केला नाही तर वेलकम चित्रपटातून त्यांनी विनोदी भूमिका देखील तितक्याच ताकदीने उभ्या करू शकतो हे जगाला दाखवले !

नाना गेले, पण नानांनी पडद्यावर उभा केलेला तो माणूस अजूनही आपल्या आजूबाजूला आहे. त्याचा राग आहे, त्याची अस्वस्थता आहे, त्याचा अपमान आहे, त्याची धडपड आहे आणि परिस्थितीशी दोन हात करण्याची त्याची अधूनमधून उसळणारी ताकदही आहे. कदाचित म्हणूनच नानांना निरोप देताना केवळ एका मोठ्या अभिनेत्याला आपण निरोप देत नाही आहोत तर समाजातल्या सामान्य माणसाच्या मनात साठत गेलेल्या असंख्य भावनांचा एक चेहरा आज आपल्यातून निघून गेला आहे.

नाना पाटेकरांना महाराष्ट्र नवनिर्माण सेनेतर्फे भावपूर्ण श्रद्धांजली

राज ठाकरे ।

[Brutal Truth @sarkarstix]

Former Pakistan cricketer Basit Ali’s emotional tribute to Nana Patekar is a beautiful reminder of a friendship that transcended borders. He recalled how the Bollywood legend stayed in touch for decades, checked on his mother during her illness, and reached out after Basit’s own heart surgery.

Beyond the screen, Basit remembered Nana as a warm, caring and genuinely good human being. His words also showed just how deeply Nana Patekar was admired in Pakistan.

Some artists belong to everyone. Nana Patekar was loved equally on both sides of the border. 🇮🇳❤️🇵🇰

[राम-बाण @Rambaan_]

नमस्कार, सर्वांना विनंती आहे कुमारी पद्मिनी प्रविण घोळवे हिचे 21/09/26 रोजी अपहरण झाले आहे पुणे येथून भोसरी, आळंदी परिसरातून तर आपणास कोणासोबत दिसली तर कृपया संपर्क करावा 8459684803 आणि सर्वांनी सगळीकडे व्हायरल करावं 4th class ची आहे बाकी सर्व प्रोसेस चालुआहे पण आपणही सहकार्य करा

[Fundamental Investor ™ 🇮🇳 @FI_InvestIndia]

Meet Umesh Kumar Sharma, a Brilliant Self-Taught Mechanic from Rosera, Bihar who built a Custom Electric Cycle with a 100 km Range on a Single Charge.

Armed with Grassroots Engineering and Local "Jugad," this 5th-grade Educated Innovator created an Ultra-low-cost vehicle that runs for just a few Rupees, bypassing the need for license or registration.

It's so Nice to see that he has a Horn, Key, Voltage Indicator, Accelerator & the setup is so Awesome. So Relatable. He also has footrest for Pillion Rider.

His incredible invention proves that True Innovation doesn't require Crazy League degrees. It just requires Passion, Grit, and Unstoppable Indian Ingenuity.

He is An Inspiration. Let's Share This Widely ❤️❤️❤️

I wish to meet Umesh ji one Day !!!

#FI

[मराठी एकीकरण समिती - Marathi Ekikaran Samiti @ekikaranmarathi]

सहा फुटांवरील मूर्ती समुद्रात…
आणि पिढ्यानपिढ्या घरात जपलेला गणपती कृत्रिम डबक्यात?

पर्यावरणाचा प्रश्न असेल तर नियम सर्वांसाठी समान असले पाहिजेत!

मुंबईत घराघरांत श्रद्धेने साजरा होणारा गणेशोत्सव आणि पिढ्यानपिढ्यांची विसर्जनाची परंपरा आता कृत्रिम तलावांपुरती मर्यादित केली जातेय. BMC स्वतः कृत्रिम तलाव उभारून नागरिकांना त्यातच विसर्जन करण्याचे आवाहन करत आहे.

पण मग प्रश्न साधा आहे—

छठपूजेसाठी समुद्रकिनारे, तलाव, घाट आणि इतर जलाशयांवर मोठ्या प्रमाणात व्यवस्था केली जाते; मग स्थानिकांच्या गणेशोत्सवासाठी नियमांची अंमलबजावणी इतकी कठोर का?

2025 मध्ये छठपूजेसाठी मुंबईत 67 ठिकाणी व्यवस्था आणि 148 तलाव/टाक्या उपलब्ध करून देण्यात आल्या होत्या; त्याच वेळी Juhu, Versova, Aksa, Dadar Chowpatty यांसारख्या ठिकाणीही उत्सवासाठी व्यवस्था करण्यात आली होती.

मुद्दा छठपूजेचा विरोध करण्याचा नाही.
मुद्दा कोणत्याही धर्माचा विरोध करण्याचा नाही.

मुद्दा एवढाच

पर्यावरणाचे नियम असतील तर सर्व सणांसाठी समान असू द्या.
श्रद्धेवर निर्बंध असतील तर ते सर्वांसाठी समान असू द्या.
आणि सुविधा असतील तर त्या प्रत्येक मुंबईकराला समान मिळू द्या!

गणपती हा फक्त एक उत्सव नाही…
तो मुंबईच्या घराघरातील भावनेचा आणि परंपरेचा भाग आहे.

पर्यावरण वाचवा, नक्की वाचवा…
पण पर्यावरणाच्या नावाखाली स्थानिकांच्या परंपरेवरच प्रयोग करू नका!

प्रश्न गणपतीचा नाही,
प्रश्न समान नियमांचा आहे!

गणपतीसाठी समुद्रकिनारे व तलाव बंदी
आणि छटपूजेला सर्वत्र मोकळीक ?
महाराष्ट्र सरकार /प्रशासन नक्की कोणासाठी काम करतेय?

सागर नार्वेकर
#गणपतीबाप्पा #मुंबई #गणेशोत्सव #विसर्जन #मराठीअस्मिता

[VBK @Vbk0007]

@arindam___paul Same here

[मराठी एकीकरण समिती - Marathi Ekikaran Samiti @ekikaranmarathi]

असे का करता तुम्ही? @MumbaiPolice
आझाद मैदान भागात शेकडो परप्रांतीय रस्ते अडवून आहेत.

@AzadNagar11
एक मराठी मुलगा कष्ट करण्यास पुढे आला रस्त्यावर उतरून स्वयंरोजगारातून उदरनिर्वाह करण्याचे ठरवतो तो तिथे आला तर तेथील परप्रांतीयाच्या सांगण्याहून पोलीस कर्मचारी जाऊन त्रास देतात?
का करताय असे ?

मराठी मुलांना उदरनिर्वाह करण्याचा अधिकार नाही?

कोण होता तो पोलीस कर्मचारी शोध घेऊन कारवाई करावी अन्यथा सरसकट कारवाई करा मग
फक्त मराठी मुलांना टार्गेट करू नका
@CPMumbaiPolice
@mieknathshinde

#मराठीहक्क #मराठीव्यवसायिक #मराठीस्वयंरोजगार
#महाराष्ट्रवाचवा #मराठीअस्तित्त्वटिकवा
#मराठीएकीकरणसमिती
@abpmajhatv @TV9Marathi @LoksattaLive

[Jiten Parmar @jitenkparmar]

Fantastic video. Must see. (It's in Marathi).

P. S. : Absolutely not against any festival celebrations. Just against the speaker walls.

[𑘦𑘮𑘰𑘨𑘰𑘬𑘿𑘘𑘿𑘨𑘰𑘝𑘦𑘨𑘰𑘙𑘲𑘓𑘮𑘪𑘲 @memumbaikar2018]

मग सिंधी लोकांना सिंध सोडायला का भाग पडलं?
पारशी पर्शिया सोडून का पळत सुटले?
दोन्ही समाज तुफान श्रीमंत होते, तरीही सगळी संपत्ती टाकून त्यांना पळ काढावाच लागला!
पैसा म्हणजे काही सर्वस्व नाही... जेव्हा एखादा समाज जमिनीवर ठाम पाय रोवून छातीठोकपणे लढायला उभा ठाकतो, तेव्हा मोठमोठी साम्राज्यं मातीत गाडली जातात!
मराठी माणसाने खोऱ्याने पैसा नक्कीच कमवावा, पण "दुसऱ्याकडं पैसा आहे म्हणून तो आपल्याला पायाखाली तुडवेल", या असल्या फालतू न्यूनगंडात राहण्याची अजिबात गरज नाही!

[Gurjot Ahluwalia @gurjota]

NSE is desperate and this is your last chance to be heard on CAS.

NSE came out with a full front page ad in today's newspaper.

They're absolutely desperate to get their IPO through at all costs, while their key income source (derivatives volumes) struggles at 18 month lows.

Yesterday's CAS during Sensex expiry was another absolute shit show and another pathetic joke on India's stock markets.

A whole week has passed and still there is no update on the consultation paper which SEBI promised in a week.

There are only 2 ways they will awaken to their senses.

1. NSE IPO bombs out
2. BSE stock price keeps getting pummeled

These are the only two ways they get hurt badly.

And retail should punish the lights out of them if they don't fix CAS.

Spread the message far and wide if you agree.

[Devendra Fadnavis @Dev_Fadnavis]

‘विको’ला जागतिक ओळख मिळवून देणारे, विको लॅबोरेटरीजचे संचालक सुमंतराव पेंढरकर यांच्या निधनाने महाराष्ट्राने एक कर्तृत्ववान उद्योगरत्न गमावले आहे. मी त्यांना भावपूर्ण श्रद्धांजली अर्पण करतो.

साधी राहणी, तत्त्वनिष्ठ विचार यांच्या बळावर त्यांनी ‘विको’ला जागतिक भरारी दिली आणि आयुर्वेदाच्या प्रसारासाठी मोलाचे योगदान दिले. डोंबिवलीच्या औद्योगिक, शैक्षणिक आणि सांस्कृतिक जडणघडणीत पेंढरकर कुटुंबाचे योगदान सदैव स्मरणात राहील.

पेंढरकर कुटुंबीय आणि विको उद्योगसमूहाच्या दुःखात आम्ही सहभागी आहोत. हे दुःख सहन करण्याचे बळ त्यांना लाभो, हीच ईश्वरचरणी प्रार्थना.

ॐ शांती 🙏🏽

[Tehxi @yajnshri]

India’s greatest eye surgeon, and almost no one knows his name.

[Devendra Fadnavis @Dev_Fadnavis]

Historic Speed, Historic Glory 🇮🇳🥇🥈

Heartiest congratulations to Maharashtra’s son Dilip Mahadu Gavit, the first Indian male para-athlete, for winning Gold with a Games Record (10.71s) and Mohammed Basil for clinching Silver (10.83s) in the Men's Para 100m T47 at the Commonwealth Games.

Wishing you both many more milestones in the years ahead.

#Cheer4Bharat #CWG2026

[Sann @san_x_m]

Everyone remembers the videos from the Mumbai hospital fire. Smoke pouring out of the windows, patients on ledges, a crowd on the road below holding up their phones.

Almost nobody knows that one man in that crowd put his phone away, walked up to the fire brigade, and asked if he could borrow their ladder.

His name is Sidhu Humanabade.

On the seventeenth of December 2018, a fire broke out on the fourth floor of the ESIC Kamgar Hospital in Marol, Andheri. It was a government hospital full of the poorest patients in the city. Eleven people would die there, including a baby girl a week old. Around one hundred and seventy five were injured.

He was barely twenty, a Swiggy delivery boy from Bidar in Karnataka, riding past with a load of food on his bike. He had come to Mumbai to work because his father was ill and someone in the family had to earn.

He stopped his bike. He could hear people screaming from the upper floors.

He did not film it. He walked over to the firemen and asked for permission to help. They let him climb.

He went up the fire brigade ladder to the fourth floor, broke the glass with an axe, and got inside a burning hospital he had no training to enter. Then he began bringing people out to the window ledge, one at a time, and carrying them down.

For two hours he went up and came back down. Ten people came out of that building in his arms.

One of them, a patient, slipped from his hands as he was lowering her and fell. She survived. He has spoken about that moment since, and it is clearly the part he cannot put down.

Eventually the smoke got into his lungs and he collapsed. He was admitted to hospital himself, one of the injured of a fire he had walked into voluntarily.

Later, a citizens group formed after another fire tragedy gave him an award, and said they would try to help him get a job in the fire service. Not the state. A group of ordinary citizens.

He was asked afterwards what he would tell people. He said that during the fire, many were busy taking photographs and shooting videos instead of helping, and that this was not the time to show off camera skills. He said there is nothing more important than a human life, so forget the phone and help.

He had a delivery to make and a sick father at home. He climbed a fire brigade ladder into a burning hospital instead.

[Sann @san_x_m]

Everyone knows the Uphaar cinema fire. Fifty nine people who went to watch a war film in Delhi and never came home.

Almost nobody knows that the safest man in that hall, the one person trained and calm enough to walk straight out, chose to stay inside until it killed him.

His name was Captain Manjinder Singh Bhinder.

On the thirteenth of June 1997, he was at the Uphaar cinema in Green Park watching Border, the film about the soldiers of Longewala. He was a real one.

An officer of the 61st Cavalry, a national level horseman who had just won gold at the National Games and was being talked about for the next Asian Games. He was there with his wife and his four year old son.

Partway through the film, a transformer in the building caught fire. Thick black smoke began filling the balcony. The exits were few, badly lit, and some were blocked. People had minutes, and most of them did not know which way to move.

He got his own family up and moving toward the way out, the way any man would.

And then he turned around and went back in.

He understood what a panicking crowd in the dark does. It bunches at the wrong doors, it freezes, it tramples itself. So he put himself in that stairwell and did the job he was trained to do.

He took charge. He steadied people. He guided women and children through the smoke toward the narrow passage that led out, group after group, breathing that air the whole time.

More than a hundred and fifty people got out of that cinema alive because a soldier stood in the dark and refused to leave until they did.

He did not get out. Neither did his wife. Neither did his little boy.

There is a Netflix series about the Uphaar fire. It is told, rightly, through the eyes of two parents who lost their children and spent decades fighting for justice. His name is not in it.

And there is one more thing the country should be made to sit with. After he died saving over a hundred and fifty of its citizens, his elderly parents had to fight the defence ministry for years for his pension, because a clerk's rule said he had not died fighting an enemy.

He walked out of that fire once, with his family, and he was safe. Then he heard the people still screaming inside, and he went back.

[Pulse Official @Pulsexclusive]

Pray for Assam🙏

[Suraj G Naik @yoursurajnaik]

Pray For Assam🙏

#AssamFlood

[Temjen Imna Along @AlongImna]

Glasgow 2014: Silver.
Glasgow 2026: Gold.
Some queens don't return. They come back to collect. 🥇🇮🇳

Mirabai Chanu, the whole Northeast is shouting from very far away, but shouting loudly.