Mahmood Marhoon, who was once a professor at Kabul University and now he lives in the United States, reportedly sought asylum there based on fear of the Taliban and suicide bombers. However, in the video mentioned above, he praises the courage of suicide bombers and the Taliban’s use of suicide attacks, and even applauds them. The United States should reconsider this individual’s immigration or asylum case, as he could potentially pose a serious threat to U.S. national security in the future.
@DonaldJTrumpJr@realDonaldTrump
@NCTCKent @USMarshalsHQ@USBPChief@ICEgov@TheJusticeDept@FBIDirectorKash@FBI@FBIWFO@USNationalGuard@NSAGov
امروز کمیوقت یافتم، دو ساعت با آمار مربوط به افغانستان کارکردم، رسم که میبینید گریه اور است. طالب متاسفانه افغانستان را به محل فاجعه تب��یل خواهد کرد. اگر تحلیل میخواستید در خدمت هستم.
جلالتمآب داکتر محمد اشرف غنی رئیس جمهور منتخب افغانستان
• با به دست گرفتن قدرت، او (یک طرح بی قید و شرط صلح و آتش بس) را مطرح کرد، اما طالبان با استناد به پاکستان و ایران از انجام این کار خودداری کردند.
• او به وابستگی افغانستان به پاکستان برای خودکفایی اقتصادی پایان داد.
• او جاده لاجورد و دهلیزهای اقتصادی و تجارتی را برای اتصال منطقوی باز کرد.
• او موقعیت استراتژیک افغانستان را برجسته ساخت و به این افسانه که افغانستان یک کشور محاط به خشکه است، پایان داد.
• در افغانستان نخستین ره��ر بود که روایت ملی را برای مدیریت، برنامه ریزی و اهمیت آب ایجاد کرد.
• او به جهان و منطقه گفت که آنها باید از پلان های صلح جمهوری اسلامی افغانستان حمایت کنند، و از کشورهای منطقه بطور مکرر خواست که حمایت شان بجای گروه های مسلح از دولت منتخب و مشروع باید صورت گیرد.
• او به گروه ها و رهبران سیاسی در داخل گفت که هیچ راه دیگری برای افتخار و نجات بدون جمهوریت وجود ندارد. با این حال رهبران این گروه ها با کمک برخی از کشورهای منطقه مخفیانه با طالبان تماس گرفته و بیعت کردن تا در قدرت شریک بمانند.
• امارئیس جمهور تنها ماند و هیچ کس در جهان، منطقه یا داخل صدای او را نشنید و دریک کودتای برنامه ریزی شده علیه او در حال جریان بود، بنابراین او کشور را ترک کرد.
• 5 سال بعد از سقوط افغانستان رئیس جمهور هنوز هم بیشترین حمایت را در میان مردم عامه، جوانان و زنان تحصیل کرده درمقایسه به هر رهبر دارد.
• 5 سال بعد از سقوط افغانستان اکنون هر حرف رئیس جمهور در حال تبدیل شدن به حقیق است، اما زمان در حال گذشتن است، میلیون ها افغان و زن قربانی شرایط کنونی شدند که مسئولیت آن به عهده طالبان، گروه ها و رهبران مخرب داخلی، کشورهای منطقه و طرح بی کفایت خلیلزاد است.
تاریخ این را حالا ثابت کرده است و تاریخ آینده دوباره ثابت خواهد کرد که رئیس جمهور (طرح آبرومند صلح) و تمام پلان های دیگر به نفع کشور و ملت بوده است.
❤️🇦🇫❤️
@ashrafghani
هموطنان عزیز،
رویداد های اخیر در کشور را که با تلفات جانی و خسارات مالی به مردم ما همراه بود، با نگرانی و تاثر عمیق دنبال می کنم. از حوادث اسف بار هرات که در آن با زنان رفتار خشونت بار صورت گرفته قلباً متاثر و متالم شدم.
هم مهاله، د پاکستان په نویو هوایي بریدونو کې زموږ ګڼ شمېر ملکي هېوادوال شهیدان او ټپیان شوي دي. په داسې حال کې چې دا پېښې او عاملین یې کلک غندم، د شهیدانو کورنیو سره ژوره خواخوږي څرګندوم او ټپیانو ته د الله تعالی له دربار نه د عاجلې شفا غوښتنه کوم.
این حوادث چه در بعد داخلی و چه خارجی به دلیلی در کشور ما اتفاق می افتند که ما بعد از فراز و نشیب های زیاد به یک دو راهی مرگ و زندگی ملی رسیده ایم که اساس آنرا بحران عدم مشروعیت تشکیل می دهد. عبور از این حالت عقل جمعی و تلاش همگانی نیاز دارد که کشور دوباره به صراط مستقیم برگردانده شود.
تر کومه چې د ملي ګټو په اړه د ولس په غوښتنو او بحث پورې اړه مومي، نه شوای کېدی چې د ملي او سیمه ییزې دایمي سولې مهمه مساله له پامه وغورځوو. دلته اساسي پوښتنه هم همدا ده چې دایمي سولې ته چې زموږ له لا��ه وتلی حق دی، څنګه ورسېږو؟ آیا دا ومنو چې د یوې ډلې د ارادې تحمیل مو هغې ته رسولی شي؟ که نه باید ټول لاسونه سره ورکړو، زړونه یو کړو، سرونه نژدې او فکرونه سره ګډ کړو چې ور ورسېږو؟
عقل جمعی افغان ها حکم می کند که ملت باید با توکل به الله تعالی (ج) و طلب معاونت از آن ذات بی همتا، به جستجوی گمشده اساسی خود که صلح پایدار است، بر آید. این صلح پایدار، هم برای همه ما در داخل کشور و هم با همسایه های دور و نزدیک ما درمنطقه نیاز است تا به جای بحران های دایمی، به رفاه دایمی که به سود همه است، برسیم.
ژوندی دې وي افغانستان
پاینده باد افغانستان
یشه سین افغانستان
ما افغانها همیشه میگفتیم که مال ما قربان سر ،سر فدای ناموس.
پس این همه شعارهای پرطمطراق کجاست؟
امروز هزاران زن افغان در زندانهای طالبان با انواع ظلم و خشونت تجاوز روبهرو هستند. همان کسانی که میگفتند «سر فدای ناموس اکنون کجا هستید؟ ناموس تان را به باد قناد داده اند.
خوب معلوم شد که بی غ��رت ترین مردان در قرن بیست ویک شما افغانها در دل تاریخ سیاه ثبت شده اید.
تف بر غیرت وشرافت تان.
مولوی حسین رباطی؛ دیروز: حمایت از ارتش پاکستان فرض است، و امروز: طالبان پدران ملت افغان هستند و آنان شما را از جهنم نجات میدهند.
مولوی حسین رباطی، از نزدیکان رهبر طالبان ملا هبتالله و یک تحلیلگر مذهبی، در دو ویدیو که بهطور گسترده دستبهدست میشود، اظهارات متناقضی مطرح کرده است که به گفته کاربران، روابط فکری و ساختاری میان ارتش پاکستان و طالبان را بیش از پیش آشکار میسازد.
در ویدیوی نخست، او با لح�� تند تأکید میکند که بر اساس قرآن کریم، همه باید بهصورت متحد از ارتش پاکستان حمایت و دفاع کنند؛ اما در ویدیوی دوم که اکنون در افغانستان منتشر شده، در ادامه همان روند فکری میگوید طالبان پدران ملت افغان هستند و هدف اصلی آنان نجات مردم از دوزخ است.
در همین حال، انتشار این دو ویدیو در شبکههای اجتماعی واکنشهای گستردهای برانگیخته و کاربران میگویند چنین تغییرات سیاسی به نام دین، بخشی از برنامههایی است که از پیش برای فریب مردم طراحی شده است.
#ABN | #MullahHusseinRabati | #TalibanAnalyst | #PakistanArmy | #kabulamarat
دغه د قرار ادبیات دي ، چې په ښکاره ګلیګویي او جینرلازیشن کوي.
زمونږ اصلي انتقاد همدا دی چې دا ډول خبرې خپله د افراطیت بڼه لري؛ کله چې یو څوک بې له اسنادو او ثبوت څخه په ډېرې اسانتیا یو ټول ولایت او س��ت تورنوي او تارګټ کوي،
او بل د طالب سره که ټول مشرقی خلاف دي دا به په تاریخ کې یاديږي چې مشرقې خلک څومره ویښ او د وطن په مینه روزل شوي وو چې له طالب سره یې همکاري نه کوله 🇦🇫🇦🇫🇦🇫
این همان پیآمد بحران مشروعیت است که من از سالها دربارهٔ آن هش��ار دادهام. مشروعیت با زورِ تحمیل و ادعا، بهدست نمیآید؛مشروعیت را ملت به کسی میدهد که آزادانه و با ارادهٔ خود انتخابش کرده باشند. گروه حاکم چشمان خود را بر آن تحول عمیقی بسته است که در ذهن و روان مردم افغانستان شکل گرفته است. کسانی که از نبض ملت خود آگاه نباشند، هرگز نمیتوانندنماینده واقعی ملت باشند.
د روان وضعیت د پېټي زور له بده مرغه ولس زغمي. نن بې شمېره کورنۍ حیرانې دي چې په یوه مړۍ ډوډۍ لومړی د کوم بچي خېټه مړه کړي. چاپېریال مو د اقلیمي بدلون له ژورو منفي پایلو سره مخ دی. فصلونه مو په وچکالۍ سوځېږي او د کور سرپناه مو سیلابونه ویجاړوي. یو ځل بیا وایم چې زموږ لوږه ازلي نه ده. دا د انتخابونوپایله ده او که سم انتخابونه وشي، هیواد مو د الله جل شانه په فضل دومره امکانات لري چې د نسلونو لوږه او بیوزلې پرې ختمهشي. د قربانۍ په دې ورځ باید پوه شوو چې قرباني یوازې وینې تویول نه دي. د الله جل شانه دربار ته د مسلمان نیت او اخلاص رسېږي. دا هغه ورځ ده چې مسلمانان د یو بل لاسنیوی کوي؛ پر بیتالمال مسلط باید وپوهېږي چې دغه پانګه یوازې د بېوزلو، کونډو، یتیمانو او افغان ملت حق دی، نه د واکمنو شخصي مال.
قدرمنو خویندو،
زه ستاسې درد او وېره درک کوم او په دې پوهېږم چې وېره مو د سبا، بل سبا، بلې میاشتې او ب�� کال ده چې ښوونځی، کار او په ټولنه کې به ګډون ولرئ که نه. له نجونو زدهکړې پاتې کېدل او د ځوانانو نامعلوم برخلیک فرعي مسایل نه دي. دا اصلي مسئله ده. هېڅ ملت په یوه پښه مزل نه شي کولای. ما تل ویلي چې یوه باسواده نجلۍ پنځه نسلونه بدلولی شي. زموږ پېغلو او ځوانانو ته باید د پېټي په سترګه ونه کتل شي. دا زموږ د هیواد راتلونکی دی او د ۲۰۴۷ کال د افغانستان بنسټ به د دوی په ځواکمنو اوږو ایښی وي.
هموطنان عزیز
سخن گفتن از منافع ملی بدون آنکه ملت در محور آن باشد و بدون وحدت ملی، ناممکن است. منافع ملی باید بر بنیاد یک ارادهٔ ملیتعریف شود و همواره در خدمت وحدت ملت قرار داشته باشد. ما باید با خود صادق باشیم و ببینیم چه چیزی در برابر آن مانع ایجاد کرده است. منافع یک شبکه یا سودِ یک حلقهٔ بسته، در تناقض مستقیم با منافع ملت قرار دارد. این تناقض باید از بینبرود، نه اینک�� مدیریت شود؛ منافع هر شبکهای باید در چارچوب منافع ملی تعریف گردد و هیچگاه فراتر از آن قرار نگیرد. اولویتهمیشه با ملت است، نه با شبکهها و حلقههای خاص.
زمان صحبت در مورد انتخاب دیگر گذشته است، حالا وقت انتخاب است و ملت باید راه آینده اش را برگزیند. من سوالاتی را ب�� شما شریک میسازم که امروز تقریباً در هر خانواده افغان مطرح است: در نزدیک به پنج سال گذشته چه چیزی به دست آوردیم؟ چی قیمتی برای آن پرداختیم؟ و اگر این وضعیت پنج سال دیگر هم دوام کند، پیامد آن چه خواهد بود؟
عید امسال میتواند فرصت خوبی برای آغاز یک گفتمان ملی در این مورد باشد. در هر خانه، هر نشست، و هر محفل میتوان با ذهن آرام یک بحث واقعی ملی را آغاز کرد. از هموطنان مقیمکشورهای دیگر نیز دعوت میکنم که این بحث به شما نیز تعلق دارد. در این گفتمان ملی سهم بگیرید، از آن حمایت کنید و پشت تصمیم ملت خود بایستید. البته آنچه که هرگز نباید فراموش شوداینست که: هیچ هدفی و هیچ نارضایتی نمیتواند بازگشودن درِ کشتار افغان به دست افغان را توجیه کند. آن در باید بسته بماند.
اجماع د یوه کس یا ډلې له لورې نه راځي. اجماع د هغه ملت د ملي ارادې پایله ده چې له یوه مشروع نظام، سولې او باعزته ژوند پرته ډېر څه نه غواړي. زه د تل په څېر، د ځان ��پاره هېڅ نه غواړم،خو چمتو یم چې د لازمي اجماع د راتګ، او د مرګ پر ځای د ژوند؛ د فقر پر ځای د شتمنۍ؛ او د دښمنۍ پر ځای د سولې او سوکالۍ د لارې د انتخاب په برخه کې، خپله ونډه ادا کړم.
تل دې وي افغانستان
زنده باد افغانستان
یشه سین افغانستان
2/2
قدرمنو هیوادوالو، خویندو او ورونو، السلام علیکم ورحمة الله و برکاته،
تاسې ټولو ته – که په هیواد کې دننه یا د نړۍ هر ګوټ کې یاست، د نېکمرغه لوی اختر مبارکي وایم.
عید سعید اضحی به فرد فرد شما در هر کجایی که هستید، مبارک باد.
قربان هییت بیرمینگیز مبارک.
خپل درناوی دغه راز قدرمنو حاجي صاحبانو ته چې د حج مقدسې فریضې ادا کولو له پاره په بیت الله شریف کې راټول شوي، هم وړاندې کوم او د افغانستان د ملت او د نړۍ د ټولو مسلمانانو د سوکالۍ لپاره د دعا هیله ترې کوم.
امروز گرد آمدن مسلمانان در بیتالله شریف، گواه روشن این حقیقت است که عقیدهٔ ما در انحصار هیچ فرد و گروهی قرار ندارد. این باور مقدس، میراثی است که در طول قرنها از دل اندیشه و شعور جمعی به ما رسیده است. از همینرو، هر مسلمان در روز قیامت در بارگاه الله جلشانه، خود پاسخگوی اعمال خویش خواهد بود.
عقیدهٔ پاک و مشترک ما هیچگاه مایهٔ تفرقه در میان ملت ما نبوده است؛ بلکه همواره ارزش والایی بوده که دلهای مردم ما را به هم نزدیک ساخته و پیوند برادری را استوار نگه داشته است. آنچهسبب اختلاف گر��یده، اقشاری اند که عقیده را انحصاری و سیاسی ساخته اند.
ګرانو خویندو او ورونو،
نژدې شپږ میاشتې مخکې مې تاسې سره په خبرو کې وویل چې ملت د ژوند او بربادۍ ترمنځ په دوه لارې ولاړ او له یوه سخت، خو ضروري انتخاب سره مخ دی. له هغه راهیسې مې تاسو سره د خبرو مخه نیول شوې او غږ مې غلی شوی و. په دې موده کې مې سره له دې چې آواز نه در رسېده، زړه مې یوه شېبه له تاسې لرې او بېخبره شوی نه دی. نن د رحمت په دې ورځ بېرته تاسو ته در ګرځم او هغه نیمګړی بحث له هماغه ځایه پيلوم، ځکه په دې دومره میاشتو کې نه یوازې انتخابونه پر خپل ځای پاتي دي، بلکې وضعیت لا ډېر بېړنی شوی او دوه لارې د ګړنګ تر غاړې رسېدلېده.
موږ د اختر خوشحالي په داسې حال کې نمانځو چې په زړه کې مو د هغو هیوادوالو داغ لا تازه دی چې په کابل، پکتیکا، خوست،ننګرهار، کندهار، کونړ او نورو ولایتونو کې د بمباریو له املهشهیدان او ټپیان شوي دي. ټولو غمجنو کورنیو ته تسلیت وایم. دغه راز پاکستان ته ور��ادوم چې افغانستان ته دې د مشرق د علامه شاعر، اقبال له سترګو وګوري، په ارزښت او وقار دې یې ځان وپوهوي او درک دې کړي چې آسیا د خپل زړه له ثبات پرته ثبات ته نه شي رسېدلی. دا تصور دې هم له سره و ایستل شي چېاستعماري کرښې زموږ دردونه جدا کړي دي. په خیبرپښتونخوا او بلوچسنان کې زموږ خویندې او ورونه ورته درد زغمي چې هغه همزموږ خپل درد دی.
هموطنان گرامی،
امسال عید قربان در حالی فرا میرسد که تحول بیسابقهای در منطقه رخ داده است و دامنه جنگ تا همسایه ما ایران و کشورهایخلیج گسترش یافته است. در این کشورها، بهشمول مهاجرینافغان، میلیونها انسان آسیب دیده، بیجا شده و با نگرانیهایعمیق درباره سرنوشت خویش به سر می برند. در چنین وضعیتیکه سراسر منطقه در حال تحول است، بی تفاوت ماندن به معنای آنست که دیگران به جای شما تصمیم بگیرند. نیاز به همکاری منطقوی در این شرایط به مراتب بیشتر از پیش شده است که کلید اصلی آن در کشور عزیر ما قرار دارد. بناءً یک سیاست اقتصاد محور از اولویت های اصلی ماست که دستیابی به آن انسجام تمام ظرفیت های ملی افغانها را می طلبد.
جهان نزدیک به پنج سال در انتظار ماند تا ببیند در افغانستان چی تغییری بهمیان میآید، اما این انتظار آمیخته با ناامیدی در حال پایان یافتن است. کشور ما بهگونه بیسابقهای منزوی شده و تقریباً همه طرفها، دیگر به افغانستان نه بهعنوان یک همسایه،بلکه به چشم یک تهدید امنیتی می بینند. حتی آنهایی که حاضر بودند به گروه حاکم فرصت بدهند، اکنون آشکارا میگویند که از خاک افغانستان با خطر تروریزم روبه رو اند.
1/2