Türkiye’deki bütün haber kanalları Sderot’ta gazetecilerin yakınına düşen roketi anlatıyor.
Gazze yerle bir olmuş, hepimiz İsrail’e düşen roketi konuşuyoruz.
Hamas’ın İsrail’e düşürebildiği 1 roketi…
Gazze’de gazetecilik yapamadığımız için.
İsrail’in tam da istediği şey oluyor şu an.
Tek bir gazeteci Sderot’ta Hamas füzesiyle yaralansa veya ölse manşetleri varın siz düşünün.
7 Ekim’den bu yana Gazze’de 30’dan fazla gazeteci İsrail saldırılarında hayatını kaybetti.
Yaşadığınız mahalle bombalanıyor.
Evlatlarınız yanınızda ve bir arkadaşınız arıyor;”Hastanede paramparça çocuk cesetleri var-pek çoğunun kimliği tespit edilemiyor. Topluca gömülecekler birazdan” diyor.
Sonra ekliyor, ”İstersen çocukların ayaklarına ve kollarına isimlerini yaz, Allah korusun saldırılarda ölürlerse kim oldukları anlaşılır bari”
Telefonu kapatıp evladınızı yanınıza çağırıyorsunuz…
Saçınız beyazlıyor kızınız - oğlunuz yanınıza gelene kadar, 10 saniyede…
Sonra bacaklarına ve kollarına kim olduklarını yazıyorsunuz. Henüz sıcakken tenleri…
Kalemin ucu acıtmasın diye derisini, yumuşakça yazıyorsunuz.
Yavaş yavaş.
Gözlerine bakarak ve koklayarak…
“Allah korusun yavrum ama tedbir işte” diyerek yazıyorsunuz…
Ve işe yarıyor kahrolası zalimliklerin pençesinde, sıkıştığınız bir kentte evladınız için yaptığınız bu son jestiniz.
Gazze’de baba olmak, yazarken teni incinmesin diye sakındığımız evladınızın, buz kesmiş parçalarını toplamakla neticeleniyor.
Acınızla yanıp tutuşuyorsunuz da
ATEŞ
i
KES
e
miyor kimse.