“Sana sürekli zarar veren, içindeki huzuru sömüren insanlara sabretmek erdem değil; kendi ruhuna yaptığın bir zulümdür.
Bazı bağları koparmak günahtan değil, ibadettendir.”
İmam Gazâlî
“İnsanların durumlarını incelediğimde şunu gördüm:
Asil insanlar güçlendikçe daha da mütevazı oluyor.
Aşağılık insanlar güçlendikçe daha kibirli oluyor.”
İmâm Şâfiî
İnsanın ruhu bazen kırılmaz; ama yine de eksik yaşar.
Sessizce eksilir canlılık, varlık yavaşça solar.
‘Yaşamıyor gibi’ yaşarsın.
Bu, büyük acıların, derin çöküşlerin hikâyesi değildir. Daha sinsi, daha gündelik bir kayboluştur. Ruha canlılık veren şey azar azar kaybolur.
Sabah uyanırsın hayat devam eder. Yapılması gerekenler yapılır, konuşulması gerekenler konuşulur. Fakat bütün bunların ortasında insan, kendi varlığına dokunamaz hâle gelir. Ne dibe vurmuşsundur, ne de suyun yüzüne çıkabilmişsindir. Bir araf, bir arada kalma hâli: Nehirde sürüklenen bir dal parçası gibi, yönsüz, ağırlıksız.
Ruh sağlığı yalnızca hastalıkların yokluğu değildir. İnsanın iç dünyasında yeşeren bir “iyi oluş” hâli vardır ki, onu beslemediğimizde hayat sessizce solmaya başlar. Varlığın cevherini daima diri tutmak gerek.
Modern zamanların en büyük yanılgısı da burada: Kötü hissetmiyorsak iyi olduğumuzu sanıyoruz. Oysa insan, sadece acı çekmeyerek değil; anlam bularak, bağ kurarak, bir şeye kalbini vererek iyileşir.
Bugünün dünyası, insanı fark ettirmeden yoruyor. Gürültü çok ama temas az. İlişkiler var ama derinlik yok. Pek çok insan, kendi hayatının seyircisi gibi yaşıyor. Hayat yanı başımızdan geçip gidiyor.
Her şey yerli yerinde görünür, ama hiçbir şey tam olarak hissedilmez. Adeta, yaşanmamış bir hayattan ölürüz.
Çare ise büyük devrimlerde değil, küçük uyanışlarda. İnsanın yeniden bir şeye yönelmesinde, bir heves, bir tutku, bir ülkü sahibi olmasında.
Bir işe dalıp zamanın akışını unutmasında.
Bir dostun gözlerinde kendini hatırlamasında.
Kendinden büyük bir anlamın çağrısına kulak vermesinde.
Çünkü insan, ancak bağ kurduğu ölçüde vardır.
Ve hayat, ancak içine karıştığımızda, onunla alış verişe girdiğimizde, varoluşun sevincini hissettiğimizde başlar.
tasavvufta diken, gülü sevmeye engel olarak değil, acele sevmeye engel olarak görülür. biliriz ki her güzellik, kendisine uygun bir yaklaşımı benimser.
Allahualem, gül onu seveni değil, onu incitmeden yaklaşabileni kabul eder. diğer türlü yaralar.
Aynı ulus devletler hem savaşlar ve işgaller başlatarak dünyanın canına okuyor, hemde aynı ulusların vakıf ve dernekleri bu bölgelerde çocukları aşılıyor, kanlarını analiz ediyor ve bunun adına ‘çocuk sağlığı’ diyorlar!
Eğer bir yapı, çocukları ve hastaneleri bombalayabiliyorsa, benim çocuğumun sağlığını niye düşünsün?
Hem savaş teknolojisi geliştirip hem de sağlık politikası yürütmeleri çelişkinin ta kendisi!
Bunun komplo neresinde?
Bir insanın kendisine yapacağı en büyük kötülük, kapasitesine denk olmayan insan ve ortamlarla vakit geçirmektir. Buradaki denklik CV, statü veya gelir değil; zihinsel uyum, karşılıklı hoşgörü ve ahlaki derinliktir. Bu konularda seçici olmazsanız, kendinizi heba edersiniz.
Zora düştüm atlattım. Dara düştüm atlattım. Bi başıma kaldım, atlattım. Kendi evim üstüme yıkıldı, atlattım. Boğazıma düğüm ettiğiniz ne varsa, atlattım. Dostumun düşmanlığını, sevenin vefakarsızlığını bile atlattım. Kendimle kanlı bıçaklıydım ben onu bile atlattım.